Over de historiciteit van Jezus

[B.S.]

Op de Mainzer Beobachter had Jona Lendering een paar maanden geleden een item over Maria Magdalena (en een paar andere vrouwen uit de Evangeliën) waarin zij juist als anker voor 'historiciteit' naar voren wordt geschoven...(het 'criterium van de gêne' - als vrouw niet de ideale getuige dus er moet iets inzitten, plus ze was een bemiddelde tot rijke vrouw, essentieel voor de Jezus-beweging...parallelle universa, echt...)
Ik zal de video nog bekijken. https://mainzerbeobachter.com/2023/02/1 ... n-magdala/

[Ronaldus67]

Iemand die weet heeft van hoe het jezusmythicisme hetzelfde Paulus-argument gebruikt om te concluderen dat we in de evangeliën met "a fictional narrative character in a story" te maken hebben, ziet hoe inconsequent MacDonald is.

Die inconsequente houding bij sommige scholars doet mij telkens achter de oren krabben. In het bewuste interview op MythVision verklaart MacDonald nota bene: "I'm a big advocate, and have been publicly, for defending the historical Jesus. And in fact I have great admiration for what I understand Jesus represented inside of Judaism in Galilee in the first century." MacDonald doet hier een behoorlijk stellige uitspraak. Nagenoeg apologetisch. En hij lijkt het zeer belangrijk te vinden dat daarover bij de toehoorders geen enkel misverstand mag bestaan.

Dus wanneer het over de historiciteit van Jezus gaat, begrijp ik de verbazing van Richard Carrier over MacDonalds verschuiving van plausibel naar niet plausibel heel goed. Niet dat dit niet zou mogen. Prima zelfs. Maar wat zijn MacDonalds argumenten voor zijn shift dan precies? Voor zo'n beetje de meeste verhalen in Marcus ziet MacDonald parallellen met de Odyssee. Ik vind de voorbeelden die hij hiervoor aandraagt vaak opzienbarend treffend. Ik heb nergens vernomen of gelezen dat MacDonald niet meer achter zijn eerdere publicaties staat. En toch weet hij wanneer Jezus in Marcus verder volledig is ontkleed van al het materiaal dat mythisch is hier nog altijd met grote stelligheid een historische figuur uit te destilleren. "Hoe dan?" vraagt Carrier zich terecht af. Wat kan MacDonald ter onderbouwing voor de historiciteit van Jezus concreet op tafel leggen? Of hebben we ook hier simpelweg opnieuw te maken met een geval van vrees voor reputatieschade binnen het vakgebied waarin men enige erkenning geniet?

[Rereformed]

Op de Mainzer Beobachter had Jona Lendering een paar maanden geleden een item over Maria Magdalena (en een paar andere vrouwen uit de Evangeliën) waarin zij juist als anker voor 'historiciteit' naar voren wordt geschoven...(het 'criterium van de gêne' - als vrouw niet de ideale getuige dus er moet iets inzitten, plus ze was een bemiddelde tot rijke vrouw, essentieel voor de Jezus-beweging...parallelle universa, echt...)
Ik zal de video nog bekijken. https://mainzerbeobachter.com/2023/02/1 ... n-magdala/

Mooi dat je dat aankaart, want het laat inderdaad goed het zogenaamde wetenschappelijke circus zien dat Richard Carrier aanklaagt. Hier heeft men een voorbeeld van hoe Carrier gelijk heeft wanneer hij zegt dat de methode van historiciteitscriteria fatale gebreken vertoont: Jona Lendering schenkt geen enkele aandacht aan wat de argumenten zijn tegen de historiciteit van Maria Magdalena. Lendering redeneert op deze manier: "Ik ga er a priori vanuit dat Maria Magdalena historisch is. Via een criterium van gêne kan dit zelfs waarschijnlijk worden gemaakt". Deze manier van redeneren komt veel voor, maar is niet wetenschappelijk. Zoals Carrier betoogt in zijn boeken moet men beweringen of theorieën altijd vergelijken met andere mogelijke explanaties. Pas daarna kan men de balans opmaken. De basisregel is: "geen enkele theorie kan geïsoleerd worden verdedigd".

Ook komt hier weer tot uiting hoe bijzonder oppervlakkig Lendering altijd is met de behandeling van de stof die hij voorbij laat gaan. Zo laat hij - heel interessant - de parallelle tekst van Marcus en Matteüs voorbij gaan, waar men onmiddellijk kanjers van wetenschappelijke opmerkingen over kan maken, maar hij volledig ontwijkt. En over het einde van Marcus weet hij niets anders te zeggen dan dat hij het mooi vindt:

De luisteraar hoorde alleen dat het graf leeg was en dat de gekruisigde naar Galilea was teruggekeerd. Het publiek vernam niets méér. Zoals de Maria’s in verwarring bleven, zo moest de luisteraar zijn eigen standpunt bepalen. Ik vind dat mooi.

Met andere woorden, hij wil het doen voorkomen dat Marcus alle verschijningen van de opgestane aardse Jezus opzettelijk achterwege laat ten behoeve van een literair geslaagde opzet: zo kan de lezer/luisteraar zelf zijn eigen standpunt bepalen.

Huh? Hoe zou men een standpunt kunnen innemen indien de boodschap enkel verwarring schept? De slotzin van Lendering zou moeten zijn: "Zoals de Maria's in verwarring bleven, zo laat de evangelist de lezer/luisteraar achter in verwarring."
En dan rijst onmiddellijk de vraag op wat er zo mooi is aan het einde. Zoiets is namelijk enkel mooi en zeer geslaagd indien het een roman is! Lenderings commentaar is de manier waarop een moderne literatuurcriticus fictieliteratuur pluspunten geeft.

Voorts moet men zich afvragen hoe groot de kans is dat Marcus wel weet had van verschijningsverhalen, maar het niet de moeite waard vond om die te vermelden. Iets wat niet bij Lendering opkomt.

Over de verschillen tussen Marcus en Matteüs maakt Lendering er zich met een jantje-van-leiden van af. Hij komt aan met de opmerking dat daar bibliotheken over geschreven zijn. Hij wil ermee insinueren dat men daarmee in een moeras zinkt, en zoiets niet beknopt kan worden behandeld, maar dat is pertinent niet waar. Het zou bijvoorbeeld volstaan door te verwijzen naar, en even te vertellen over, het flinterdunne maar doorslaggevende beroemde boekje Gospel Fictions van Randel Helms uitgegeven in 1989.

Voorts is zijn behandeling van het verhaal in het evangelie van Johannes bijzonder naief en ondeugdelijk. Hij geeft er veel geloofwaardigheid aan op basis van het zogenaamde criterium van verlegenheid, terwijl hij niet in beschouwing neemt dat het het laatstgeschreven bijbelse evangelie is, dat op talloze essentiële manieren een jezusbeeld geeft dat onmogelijk op waarheid kan berusten.

De conclusies waartoe een wetenschappelijke aanpak leidt bevindt zich volledig buiten zijn gezichtsveld:

1) Het einde van Marcus, het oudste evangelie, bewijst dat er in de vroege christelijke geloofsgemeenschap ongeveer 40-50 jaar na het zogenaamde optreden van Jezus geen verhalen rondgingen van verschijningen van een aardse opgestane Jezus.

2) Het feit dat het nog later geschreven evangelie van Matteüs het evangelie van Marcus voor 91% nagenoeg letterlijk kopieert bewijst dat Matteüs er totaal van afhankelijk was. Hieruit volgt dat wanneer hij daar op beslissende punten van afwijkt (zoals in het opstandingsverhaal goed naar voren komt) die zaken dus door hem (of door de gemeenschap waarin/waarvoor hij schrijft) erbij verzonnen zijn. De details die Matteüs erbij verzint laten dat ook op doorzichtige manier zien. Zoals Randel Helms laat zien kan men zelfs nalopen hoe passages in de Joodse schrift hem daarbij hielpen (zie de tweede helft van deze lange bijdrage).

3) Lenderings beschouwing is hopeloos contradictoir. Hij laat zien dat hij zeer goed beseft dat de evangelisten Maria Magdalena optrommelen om haar de functie te geven van getuige te zijn. Vervolgens beroept hij zich op het criterium vanuit verlegenheid (gêne) om er historiciteit aan te geven.

Maar dit is buitengewoon contradictoir, want de goed opgemerkte eerste opmerking betekent automatisch dat de evangelisten in gedachten hebben dat zij een getuige kan wezen, dat het vermelden van haar niet nadelig is! Of beter gezegd: het komt overeen met het centrale axioma van de vormkritiek: niets komt door de zeef van de traditie, tenzij het nuttig is voor de geloofsgemeenschap. Dit criterium heft het criterium van zogenaamde gêne op. Oftewel: het feit dat de evangelisten met verhalen komen over Maria Magdalena waaruit men kan concluderen dat ze dat doen om haar als een getuige te gebruiken, houdt automatisch in dat er geen sprake is van gêne, maar integendeel, het kan gezien worden als bewust opgemaakte verhalen om het getuigenis van een opgestane aardse Jezus te versterken. Men kan daarbij gemakkelijk zien dat er een stijgende lijn van zogenaamde historiciteit (oftewel pogingen om iets historisch te maken) is, waaruit men kan concluderen dat de behoefte zeer groot was (iets waar ook Dennis MacDonald op wijst). Ga de bronnen bij langs:

-Paulus, het oudste getuigenis, kent helemaaal geen Maria Magdalena.

-Marcus, al 40-50 jaar na de zogenaamde historische Jezus, laat een Maria Magdalena voorbijgaan die tesamen met twee andere vrouwen enkel een leeg graf constateert en een jongeman aanhoort die opdracht geeft om naar Galilea te gaan.

-Matteüs laat vanwege dat hij Romeinse bewakers bij het graf erbij heeft gefantaseerd, een engel vergezeld van een aardbeving uit de hemel neerdalen die voor de ogen van de vrouwen en bewakers de steen wegrolt (de aardbeving had kennelijk geen effect en de bewakers vallen als dood neer, waarna de schrijver aan hen geen aandacht meer hoeft te schenken). De vrouwen (veel stoerder dan Romeinse soldaten) kunnen rustig door de engel aangesproken worden. Vervolgens verzint hij dat de vrouwen, op weg naar de discipelen om de blijde boodschap over te brengen, Jezus ontmoeten en hem aanbidden!

(- De nog later geschreven Lucas doet niet mee aan de erbij gefantaseerde verhalen van Matteüs. Maar hij verdraait zijn bron Marcus op een andere manier: hij laat veel vrouwen naar het graf gaan, "de jongeman" verandert hij in "twee mannen in blinkend gewaad" (oftewel engelen). Vervolgens laat hij die engelen iets heel anders vertellen dan wat de jongeman in Marcus de vrouwen vertelden: hij laat weg dat ze naar Galilea moeten gaan. Dat doet hij omdat hij al besloten heeft om het boek Handelingen te schrijven, waarin hij de voortgang van het christelijk geloof wil beschrijven van Jeruzalem tot Rome.)

-In het laatstgeschreven evangelie, we zitten nu al zo'n 60-100 jaar na het optreden van de zogenaamde historische Jezus, weet de schrijver inmiddels al dat het maar één vrouw was die heel vroeg in de morgen naar het graf ging. Ze constateert dat de steen is weggerold en het graf leeg is. Ze holt daarna naar twee discipelen van Jezus, waaronder Petrus. Ze gaan dan met z'n drieën weer terug naar het graf. De twee mannen constateren dat zij gelijk heeft, en gaan weer terug naar huis, waar ze zich achter dichte deuren met sloten erop verbergen.

Maar Maria blijft huilend staan bij het graf. En ze kijkt nog eens in het graf. En ja hoor, verhip daar zitten twee engelen! (die herken je tenslotte meteen). Deze engelen hebben inmiddels allang vergeten wat ze moesten zeggen. Ze zijn uit de hemel gekomen om de domste vraag te stellen die maar gesteld zou kunnen worden op een begraafplaats: "Waarom huil je?" Ze geeft antwoordt: "Omdat ze mijn here hebben weggehaald, maar ik weet niet waarheen ze hem hebben neergelegd". Tezelfdertijd draait ze zich om en ziet dat de tuinman van de begraafplaats ook is komen opdagen. Ook deze man heeft er geen idee van waarom iemand op een begraafplaats huilt. Ook was deze tuinman een beetje doof, want hij had het gesprek dat een moment daarvoor gevoerd was niet gehoord, terwijl hij erbij stond. Hij vraagt "Waarom huil je? Wie zoek je?" Maria antwoordt: "Meneer, als u hem hebt weggehaald, zeg het me waar u hem hebt neergelegd, dan zal ik ervoor zorgen dat hij ergens anders naartoe gebracht wordt." Daarna zegt de tuinier: "Maria!", waarna ze hem onmiddellijk herkent als Jezus en haar meester.

- Dit prachtige verhaal van Johannes maakte blijkbaar zo'n indruk dat het in het aanhangsel dat men eeuwen later schreef om het onbevredigende evangelie van Marcus te corrigeren als basis gebruikt: "Toen hij 's morgens vroeg op de eerste dag van de week opgestaan was, verscheen hij eerst aan Maria van Magdala, van wie hij zeven boze geesten had uitgedreven. Zij ging heen en berichtte het hun, welke bij hem geweest waren, die treurden en weenden." (Marcus 16:9, enkel manuscripten daterend uit de vijfde eeuw of nog later bevatten soms het einde [9-20]).

-Vervolgens kan men via de enorme nog latere ontwikkeling van verhalen over Maria Magdalena concluderen dat zij de enorme behoefte van christenen aan een vrouwelijke heldin bevredigde.

Nog verder kan men gaan met conclusies: het feit dat Marcus (nota bene de oudste evangelist, de oerbron voor evangelies) niets weet te vertellen over een ontmoeting van Maria Magdalena met Jezus is een doorslaggevend bewijs dat die er niet was. Wanneer het evangelie van Johannes vele decennia later daarvan verhaalt op de manier waarop een fantasie aan elkaar hangt, en op een manier die volledig in strijd is met het verslag van alle vorige evangelisten, dan wordt men bijna gedwongen om dit tot fictie uit te roepen.
Dat Jona Lendering al deze zaken niet in beschouwing neemt, maar eenvoudig een zogenaamd criterium van verlegenheid borg laat staan voor de historiciteit is het toppunt van amateuristisch bezig zijn.

[Rereformed]

Iemand die weet heeft van hoe het jezusmythicisme hetzelfde Paulus-argument gebruikt om te concluderen dat we in de evangeliën met "a fictional narrative character in a story" te maken hebben, ziet hoe inconsequent MacDonald is.

Die inconsequente houding bij sommige scholars doet mij telkens achter de oren krabben. In het bewuste interview op MythVision verklaart MacDonald nota bene: "I'm a big advocate, and have been publicly, for defending the historical Jesus. And in fact I have great admiration for what I understand Jesus represented inside of Judaism in Galilee in the first century." MacDonald doet hier een behoorlijk stellige uitspraak. Nagenoeg apologetisch. En hij lijkt het zeer belangrijk te vinden dat daarover bij de toehoorders geen enkel misverstand mag bestaan.

Exact! Het argument dat hij geeft om aan een historische Jezus vast te houden is volkomen irrelevant, oftewel het slechtst mogelijke argument waarmee men maar aan zou kunnen komen, want iedere mythicist zou dezelfde grote bewondering voor de gecreëerde evangeliejezus kunnen uitspreken. De enige funktie die zo'n opmerking kan hebben is dat men op het oog heeft er jezusgelovigen een beetje minder vijandig mee te maken.

Dus wanneer het over de historiciteit van Jezus gaat, begrijp ik de verbazing van Richard Carrier over MacDonalds verschuiving van plausibel naar niet plausibel heel goed. Niet dat dit niet zou mogen. Prima zelfs. Maar wat zijn MacDonalds argumenten voor zijn shift dan precies? Voor zo'n beetje de meeste verhalen in Marcus ziet MacDonald parallellen met de Odyssee. Ik vind de voorbeelden die hij hiervoor aandraagt vaak opzienbarend treffend. Ik heb nergens vernomen of gelezen dat MacDonald niet meer achter zijn eerdere publicaties staat. En toch weet hij wanneer Jezus in Marcus verder volledig is ontkleed van al het materiaal dat mythisch is hier nog altijd met grote stelligheid een historische figuur uit te destilleren. "Hoe dan?" vraagt Carrier zich terecht af. Wat kan MacDonald ter onderbouwing voor de historiciteit van Jezus concreet op tafel leggen? Of hebben we ook hier simpelweg opnieuw te maken met een geval van vrees voor reputatieschade binnen het vakgebied waarin men enige erkenning geniet?

Dat laatste zal inderdaad het geval zijn. Maar mogelijkerwijs moet men de oorzaak nog dieper zien: Ook afgezien van het jezusmythicismedebat heeft MacDonald al een enorme tegenstand. Zou hij een knieval voor het jezusmythicisme doen dan zou iedereen hem op basis daarvan eenvoudig afschrijven en van tafel vegen als een bizarre verschijning waar men geen aandacht aan hoeft te schenken. Nu moet men hem tenminste nog aanvallen op wat hij te zeggen heeft!

Ondertussen blijft het gewoon staan dat zelfs al gebruikt Richard Carrier de bevindingen van MacDonald niet in zijn hypothese van mythicisme, (hetgeen zijn hypothese des te sterker maakt), iedereen begrijpt dat indien men ooit moet concluderen dat MacDonald gelijk heeft met zijn basisthese dat de evangelieschrijvers bewust Griekse literatuur emuleren, dat gegeven beter past in de hypothese van jezusmythicisten, dan in die van historicisten.

[B.S.]

De Mythvision video met MacDonald bekeken.
Tja, weer een opvatting. Raar trouwens dat Jezus en de discipelen wel historisch zouden moeten zijn en andere karakters als Maria Magdalena en Judas weer niet.
Jezus is 'mythologized' maar niet 'mythisch". Zou zo'n MacDonald dan niet zien dat er over 'Jezus' dan gewoon geen minimaal historisch verantwoord verhaal te geven zou zijn?

Ook Ronaldus67 stipt dit al aan zag ik.

Lendering heeft een tunnelvisie waar hij niet bij stil lijkt te staan, of willen staan. En hij wil dat er zoveel mogelijk moois te vinden is in deze enge wereld...
Dat heeft hij bij meer onderwerpen trouwens. Hij komt in november met een nieuw boek over de Oudheidkunde als WETENSCHAP. Zou hij af en toe zichzelf willen overschreeuwen? https://mainzerbeobachter.com/mijn-boek ... etenschap/

[B.S.]

Het boek van Raphael Lataster, Questioning the historicity of Jesus (Leiden 2019) uit de catalogus van uitgeverij Brill https://brill.com/display/title/54738?language=en
Zelfs voor de e-boek versie vragen ze nog 198 euro...
(Overigens heel normaal voor Brill, die publiceert voornamelijk voor de academische 'markt').

[Henry II]

Onlangs hoorde ik nog ergens het verhaal dat de figuur Maria Magdalena geen historische figuur kon zijn. 'De vrouw van de toren' zou haar naam betekenen. Dat duidt dan op Andromache, de vrouw van kroonprins Hector van Troje. Het verhaal gaat, dat deze mythische figuur in het Griekse verhaal de ideale vrouw zou zijn geweest van de kroonprins van Troje. Volgens het verhaal, Richard Carrier denk ik, was het verhaal van Andromache overal bekend. Goed mogelijk dat dit verhaal er doorheen is geweven. Zij zou dan het schoolvoorbeeld van de ideale vrouw zijn geweest, die vanaf de toren toekeek hoe maar prins streed tegen de Grieken. Een parallel beeld van Maria van Magdala die als vrouw van de kroonprins van Jerusalem toekeek hoe haar man tegen de Romeinen vocht.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Onlangs hoorde ik nog ergens het verhaal dat de figuur Maria Magdalena geen historische figuur kon zijn. 'De vrouw van de toren' zou haar naam betekenen. Dat duidt dan op Andromache, de vrouw van kroonprins Hector van Troje. Het verhaal gaat, dat deze mythische figuur in het Griekse verhaal de ideale vrouw zou zijn geweest van de kroonprins van Troje. Volgens het verhaal, Richard Carrier denk ik, was het verhaal van Andromache overal bekend. Goed mogelijk dat dit verhaal er doorheen is geweven. Zij zou dan het schoolvoorbeeld van de ideale vrouw zijn geweest, die vanaf de toren toekeek hoe maar prins streed tegen de Grieken. Een parallel beeld van Maria van Magdala die als vrouw van de kroonprins van Jerusalem toekeek hoe haar man tegen de Romeinen vocht.

Dat van de ideale vrouw vind ik merkwaardig gezien de bijnaam van deze Maria:
Maria de Hoer.

[Peter van Velzen]

Onlangs hoorde ik nog ergens het verhaal dat de figuur Maria Magdalena geen historische figuur kon zijn. 'De vrouw van de toren' zou haar naam betekenen. Dat duidt dan op Andromache, de vrouw van kroonprins Hector van Troje. Het verhaal gaat, dat deze mythische figuur in het Griekse verhaal de ideale vrouw zou zijn geweest van de kroonprins van Troje. Volgens het verhaal, Richard Carrier denk ik, was het verhaal van Andromache overal bekend. Goed mogelijk dat dit verhaal er doorheen is geweven. Zij zou dan het schoolvoorbeeld van de ideale vrouw zijn geweest, die vanaf de toren toekeek hoe maar prins streed tegen de Grieken. Een parallel beeld van Maria van Magdala die als vrouw van de kroonprins van Jerusalem toekeek hoe haar man tegen de Romeinen vocht.

Dat van de ideale vrouw vind ik merkwaardig gezien de bijnaam van deze Maria:
Maria de Hoer.

Die titel heb ik nooit gehoord, maar ik weet wel dat de betiteling waarschijnlijk op een vergissing berust. Ze werd zonder goede reden beschouwd als dezelfde persoon als degene die myrrhe over hem goot in Mattheus hoofstuk 26. (en die vrouw zou een "zondares" geweest zijn).
Volgens mcDonald is ze degene die Jezus als eerste als Messias herkent net als Euryklea de eerste was die Odyseus herkende toen hij op Ithaka terugkwam. Iets dat de tekst zelfs letterlijk zegt (Euryklea betekent zoiets als: Alom bekend) Dus niet de vrouw van de (wacht)toren

[B.S.]

In de Evangeliën wordt zij niet met prostitutie in verband gebracht.
Henry iI; een paar reacties terug is hier al aandacht aan besteed.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Onlangs hoorde ik nog ergens het verhaal dat de figuur Maria Magdalena geen historische figuur kon zijn. 'De vrouw van de toren' zou haar naam betekenen. Dat duidt dan op Andromache, de vrouw van kroonprins Hector van Troje. Het verhaal gaat, dat deze mythische figuur in het Griekse verhaal de ideale vrouw zou zijn geweest van de kroonprins van Troje. Volgens het verhaal, Richard Carrier denk ik, was het verhaal van Andromache overal bekend. Goed mogelijk dat dit verhaal er doorheen is geweven. Zij zou dan het schoolvoorbeeld van de ideale vrouw zijn geweest, die vanaf de toren toekeek hoe maar prins streed tegen de Grieken. Een parallel beeld van Maria van Magdala die als vrouw van de kroonprins van Jerusalem toekeek hoe haar man tegen de Romeinen vocht.

Dat van de ideale vrouw vind ik merkwaardig gezien de bijnaam van deze Maria:
Maria de Hoer.

Die titel heb ik nooit gehoord, maar ik weet wel dat de betiteling waarschijnlijk op een vergissing berust. Ze werd zonder goede reden beschouwd als dezelfde persoon als degene die myrrhe over hem goot in Mattheus hoofstuk 26. (en die vrouw zou een "zondares" geweest zijn).
Volgens mcDonald is ze degene die Jezus als eerste als Messias herkent net als Euryklea de eerste was die Odyseus herkende toen hij op Ithaka terugkwam. Iets dat de tekst zelfs letterlijk zegt (Euryklea betekent zoiets als: Alom bekend) Dus niet de vrouw van de (wacht)toren

Het komt dacht ik uit de RK traditie.

[Yours]

Dat van de ideale vrouw vind ik merkwaardig gezien de bijnaam van deze Maria:
Maria de Hoer.

Die titel heb ik nooit gehoord, maar ik weet wel dat de betiteling waarschijnlijk op een vergissing berust. Ze werd zonder goede reden beschouwd als dezelfde persoon als degene die myrrhe over hem goot in Mattheus hoofstuk 26. (en die vrouw zou een "zondares" geweest zijn).
Volgens mcDonald is ze degene die Jezus als eerste als Messias herkent net als Euryklea de eerste was die Odyseus herkende toen hij op Ithaka terugkwam. Iets dat de tekst zelfs letterlijk zegt (Euryklea betekent zoiets als: Alom bekend) Dus niet de vrouw van de (wacht)toren

Het komt dacht ik uit de RK traditie.

Maria Magdalena is in 2016 volledig gerehabiliteerd in/door de RK.
Paus Gregorius I (591 na Christus) heeft haar destijds verwisseld met een andere Maria.
Op 22 juli heeft Maria Magdalena haar officiële feestdag/gedenkdag binnen de RK.

Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Maria_Mag ... prov=sfti1

[ChaimNimsky]

Maria Magdalena is in 2016 volledig gerehabiliteerd in/door de RK.
Paus Gregorius I (591 na Christus) heeft haar destijds verwisseld met een andere Maria.
Op 22 juli heeft Maria Magdalena haar officiële feestdag/gedenkdag binnen de RK.

Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Maria_Mag ... prov=sfti1

Maria Magdalena was geen hoer, maar de moeder van Jezus was wellicht wél een hoer, of althans een overspelige volgens de Talmoed. De Talmoed noemt de gekruisigde Nazarener "Jesjoe de zoon van stada" (ישו בן סטדא) en "Jesjoe de zoon van Pantera" (ישו בן פנטירא). De eerste betekent "Jezus de zoon van een overspelige/zondares" en de tweede betekent "Jezus de zoon van [de Romein] Pantera". De laatste is een leuke woordspeling: Ἰησοῦς υἱὸς παρθένου (Jezus de zoon van een maagd) lijkt op Ἰησοῦς υἱὸς Παντέρα (Jezus de zoon van [de Romein] Pantera). En laten we eerlijk zijn, wat is waarschijnlijker: een maagdelijke geboorte via goddelijk ingrijpen of een overspelige vrouw?

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Die titel heb ik nooit gehoord, maar ik weet wel dat de betiteling waarschijnlijk op een vergissing berust. Ze werd zonder goede reden beschouwd als dezelfde persoon als degene die myrrhe over hem goot in Mattheus hoofstuk 26. (en die vrouw zou een "zondares" geweest zijn).
Volgens mcDonald is ze degene die Jezus als eerste als Messias herkent net als Euryklea de eerste was die Odyseus herkende toen hij op Ithaka terugkwam. Iets dat de tekst zelfs letterlijk zegt (Euryklea betekent zoiets als: Alom bekend) Dus niet de vrouw van de (wacht)toren

Het komt dacht ik uit de RK traditie.

Maria Magdalena is in 2016 volledig gerehabiliteerd in/door de RK.
Paus Gregorius I (591 na Christus) heeft haar destijds verwisseld met een andere Maria.
Op 22 juli heeft Maria Magdalena haar officiële feestdag/gedenkdag binnen de RK.

Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Maria_Mag ... prov=sfti1

Bedankt voor de informatie.

Om er na 1400jaar achter te komen is wel rijkelijk laat.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Maria Magdalena is in 2016 volledig gerehabiliteerd in/door de RK.
Paus Gregorius I (591 na Christus) heeft haar destijds verwisseld met een andere Maria.
Op 22 juli heeft Maria Magdalena haar officiële feestdag/gedenkdag binnen de RK.

Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Maria_Mag ... prov=sfti1

Maria Magdalena was geen hoer, maar de moeder van Jezus was wellicht wél een hoer, of althans een overspelige volgens de Talmoed. De Talmoed noemt de gekruisigde Nazarener "Jesjoe de zoon van stada" (ישו בן סטדא) en "Jesjoe de zoon van Pantera" (ישו בן פנטירא). De eerste betekent "Jezus de zoon van een overspelige/zondares" en de tweede betekent "Jezus de zoon van [de Romein] Pantera". De laatste is een leuke woordspeling: Ἰησοῦς υἱὸς παρθένου (Jezus de zoon van een maagd) lijkt op Ἰησοῦς υἱὸς Παντέρα (Jezus de zoon van [de Romein] Pantera). En laten we eerlijk zijn, wat is waarschijnlijker: een maagdelijke geboorte via goddelijk ingrijpen of een overspelige vrouw?

Ik ken dat verhaal.
Hij zou een legionair zijn geweest met een lage officiersrang.