Verlichting

[HierEnNu]

'Dat wat is' accepteren zo zoals het is.

Klinkt heel erg als Krisjnamurti. Daar ben ik - naast uiteraard het jodendom - mee opgegroeid, aangezien m'n ma er erg in geïnteresseerd was en al z'n boeken had.

Nou je het zegt, ik heb dat eerder niet zo beseft en meende dat zulks bij mij vooral veroorzaakt werd doordat Non-dualiteit en Advaita op mijn pad kwamen. Krisjnamurti maakte vooral indruk op mij omdat hij geen volgers wilde en ook geen leider wilde zijn.

Maar inderdaad, Krisjnamurti benadrukte het belang van bewustwording en zelfonderzoek, en moedigde mensen aan om de realiteit te accepteren zoals die is, zonder te oordelen of te proberen deze te veranderen en dat ware vrijheid en geluk voortkomen uit het accepteren van de realiteit zoals die is. En zo is het ook, want het zich verzetten tegen de realiteit veroorzaakt [nog!] meer lijden en conflicten dan de werkelijkheid zelf. Maar ja, ik ben dan wel weer zo van:

• Zolang ik me nog als vanzelf verzet
  is ook dat onderdeel van de realiteit en
  die moet ik accepteren!

en ook dat is prima lijkt me, mits ik me daar van bewust blijf.

De essentie van acceptatie is mijns inziens juist het 'los laten'/overwinnen van weerstand, het telkens 'uitdoen van een jasje'.

Acceptatie is iets anders dan begrijpen wat acceptatie is. De realiteit van het directe leven is confronterend en absoluut non-verbaal. Spelen met woorden is veiliger.

Eensch!
Maar stel een mentale worsteling maar eens ter discussie zonder woorden of
probeer een Guru maar eens te begrijpen als die geen woorden gebruikt.

[ChaimNimsky]

Zolang ik me nog als vanzelf verzet
is ook dat onderdeel van de realiteit en die moet ik accepteren!

En ook dat is prima lijkt me, mits ik me daar van bewust blijf.

Ken je de opmerking: "Probeer niet aan een blauwe olifant te denken"? Normaliter denkt niemand aan een blauwe olifant, maar zolang je probeert er niet aan te denken, zet je de blauwe olifant juist centraal in je gedachtenwereld. Ga je niet vergelijkbaar om met verzet indien je de realiteit ziet als iets dat je moet accepteren?

Eensch!
Maar stel een mentale worsteling maar eens ter discussie zonder woorden of
probeer een Guru maar eens te begrijpen als die geen woorden gebruikt.

Zijn woorden niet eerder een obstakel, een manier om de directe confrontatie uit de weg te gaan? Als je honger hebt, neem je toch evenmin genoegen met een beschrijving van een pannenkoek?

[Bastiaan73]

Beetje vergelijkbaar: (onbewust) gehecht zijn aan het onthecht willen zijn.

Woorden zijn beperkingen.

[VseslavBotkin]

Zolang ik me nog als vanzelf verzet
is ook dat onderdeel van de realiteit en die moet ik accepteren!

En ook dat is prima lijkt me, mits ik me daar van bewust blijf.

Ken je de opmerking: "Probeer niet aan een blauwe olifant te denken"? Normaliter denkt niemand aan een blauwe olifant, maar zolang je probeert er niet aan te denken, zet je de blauwe olifant juist centraal in je gedachtenwereld. Ga je niet vergelijkbaar om met verzet indien je de realiteit ziet als iets dat je moet accepteren?

Exact. Acceptatie lijkt me sowieso iets passiefs. Het feit dat "accepteren" een werkwoord is maakt het des te misleidender.

Woorden zijn beperkingen.

[bonifacius]

Acceptatie lijkt me sowieso iets passiefs. Het feit dat "accepteren" een werkwoord is maakt het des te misleidender.

Hoe moet ik hiermee omgaan? Hoe kan ik dit accepteren? Hoe kan ik dit loslaten? …..
Allemaal spirituele eufemismen voor die ene vraag: “Hoe kom ik hier vanaf?”
Datgene waar je mee ‘om wilt gaan’, wat je wilt loslaten of accepteren, is echter niet het werkelijke probleem.
Het werkelijke probleem is de identificatie met het psychologische Ik, dat zich gekweld voelt door het geweldvan (de gevoelens) van de psyche en naar verlossing  zoekt.
Maar dit psychologische ik is niet wie je werkelijk bent.
Wat je werkelijk bent hoeft nergens mee om te gaan, hoeft niets los te laten of te accepteren, want het is al vrij van alle dingen waar het ego zich van meent te moeten verlossen.
Waarom zou je moeten proberen ‘om te gaan’ met iets waar je al vrij van bent?
De gevoelens / emoties zijn het probleem niet, het probleem is een hardnekkig misverstand over wie je werkelijk bent.

[HierEnNu]

Ken je de opmerking: "Probeer niet aan een blauwe olifant te denken"? Normaliter denkt niemand aan een blauwe olifant, maar zolang je probeert er niet aan te denken, zet je de blauwe olifant juist centraal in je gedachtenwereld. Ga je niet vergelijkbaar om met verzet indien je de realiteit ziet als iets dat je moet accepteren?

Als zulke 'blauwe olifanten' zich ongewenst aan me op blijven dringen, dan denk ik daar juist een tijdje heel sterk en geconcentreerd aan, waarna ik, als ik dan mijn aandacht ontspan, ik vanzelf in gedachtenloze meditatie terechtkom. Zelfs fysiek doe ik zoiets als ik me moeilijk kan ontspannen, dan span ik bewust één voor één bepaalde spiergroepen aan, waarna ik me veel makkelijker kan ontspannen. Progressieve relaxatie wordt zulks genoemd.

Zodra ik me bewust word van verzet tegen de realiteit ga ik daar inderdaad op een vergelijkbare manier mee om.

Zijn woorden niet eerder een obstakel, een manier om de directe confrontatie uit de weg te gaan? Als je honger hebt, neem je toch evenmin genoegen met een beschrijving van een pannenkoek?

Woorden schieten sowieso tekort om welke werkelijkheid dan ook volledig over te brengen.

Echter, als ik binnen de context van dit forum aan jou wil overbrengen hoe lekker de pannenkoek is die ik aan het eten ben, dan kan ik jou die pannenkoek niet overhandigen zodat je die kunt proeven, dus ben ik dan toch beperkt tot woorden om de smaak te omschrijven. Mocht jij vervolgens naar die pannenkoek hongeren dan kan ik door middel van woorden het recept omschrijven, waarna jij zelf die pannenkoek kunt bakken, proeven en je honger stillen.

[HierEnNu]

Beetje vergelijkbaar: (onbewust) gehecht zijn aan het onthecht willen zijn.

Woorden zijn beperkingen.

Daarover scheef ik eerder:

Mijn diepste verlangen in het HierEnNu
is niets te verlangen ...

Mijn diepste verlangen
niets te verlangen
is geen verlangen
maar Bewust Zijn

Woorden zelf zijn geen beperkingen. Stel je dit forum eens voor zonder woorden, hoe beperkend zou dat zijn? Woorden zijn verrijkend.

Woorden kunnen ook heel creatief worden gebruikt,
waardoor nieuwe inzichten ontstaan en
woorden kunnen zelfs als een virus worden ingezet!

Bijvoorbeeld in Haiku vorm of muzikaal,
muziek, taal en woord als verlichtend virus.

In boom vol lichtjes
schijnt elk lampje op zichzelf
verbonden door draad

ALLen gevoed met
energie uit Ene Bron
ALLes Verlichtend

Woorden kunnen verrijkend zijn en
woorden kunnen ver reiken.

Laurie Anderson - Language Is A Virus - 4 minuten kijkluistergenot:

[HierEnNu]

De gevoelens / emoties zijn het probleem niet, het probleem is een hardnekkig misverstand over wie je werkelijk bent.

Hoezo is dat een probleem?
Wat is dat misverstand dan?
Wie/wat ben ik/jij dan werkelijk?

Zelf zie ik het niet als een probleem, maar eerder als een kans, als een geschenk:

• want Het Leven is Vurrukkulluk!

[Peter van Velzen]

Exact. Acceptatie lijkt me sowieso iets passiefs. Het feit dat "accepteren" een werkwoord is maakt het des te misleidender.

Woorden zijn beperkingen.

Code: Selecteer alles

[youtube]2pZoT7gLLj0[/youtube]

Is acceptatie passief?
Het komt mij voor dat wanneer je iets (als feit) accepteert, dat een wezenlijke verandering in de toekomstige werking van je hersenen inhoudt. Het is niet zo dat wanneer je iets verneemt, en je accepteert het niet, dat dit meer werk voor je hersenen oplevert, dan wanneer je het accepteert. Accepteren betekent dat je het een plaats geeft in jouw kennis-base, zodat je het later weer kan gebruiken. Het is niet anders dan in de quantum-mechanica: Waarnemen is een gebeurtenis.

Het wil ook niet zeggen dat je tevreden bent over het betreffende feit. Je wilt wellicht dat het niet zo was. Dat kán. Maar vooralsnog is het echt zo, en dát moet je dan accepteren. Net zoals je accepteert dat je het anders zou willen. Sterker nog alleen als je het feit als zodanig accepteert, ben je in staat om te trachten er wat aan te veranderen. Als je eenvoudig ontkent dat het zo is, dan doe je er uiteraard niets aan!

Een andere bewering die ik hier tegen kom is: “Taal is allemaal bedrog”. (language is all deception)
Ik had ” deception” ook kunnen vertalen met “teleurstelling”, maar ik denk dat in het betreffende youtube filmpje wel degelijk “bedrog” wordt bedoelt. Maar in geval dat klopt, dan is degene die het zegt een bedrieger! Immers diegene (de”wise” old man) gebruikte taal, en als taal allemaal bedrog is, dan moet ook zijn bewering bedrog zijn. Maar als taal niet allemaal bedrog is, dan bedriegt hij ons zeker, met te beweren dat ze dat wél is!

Uiteraard is een dergelijk paradox mede veroorzaakt, door de valse bifurcatie “allemaal bedrog” versus “niet allemaal bedrog”. Taal is een hulpmiddel om te communiceren, en het is zeer veelzijdig en kneedbaar, maar slechts weinig mensen slagen er in om het subtiele verschil recht te doen, tussen een bewering die in 7 miljard van de 7 miljard gevallen juist is, en een bewering die in slechts in één op die 7 miljard gevallen onjuist is.

Mensen zijn doorgaans te snel met het accepteren, dan wel verwerpen van beweringen. Zoals we al kunnen zien in de betekenis die de klassieke Griekse filosofen aan het woord “leugenaar” gaven. Ze deden het voorkomen alsof een leugenaar áltijd loog. Maar om altijd te liegen moet je altijd de waarheid kennen. Het is daarom buitengewoon onnozel, om te veronderstellen dat een leugenaar (een bedrieger dus), ooit te vertrouwen is.

[axxyanus]

Wat bedoelt men juist met "acceptatie" in de context van verlichting?

Mijn indruk is namelijk dat in een context van oosterese filosofieën men daar niet helemaal het zelfde mee bedoelt als hoe wij dat in eerste instantie lijken te begrijpen. Acceptatie van wat is lijkt bv niet in tegenstelling te staan met streven naar verandering. Integendeel mijn lijkt vaak acceptatie van wat is als een voorwaarde te zien voor een effectief streven naar verandering. Mijn inschatting is dat men met "acceptatie van wat is" voornamelijk lijkt te bedoelen dat we onszelf geen rad voor ogen moeten draaien of oog kleppen moet opzetten maar de wereld zo goed mogelijk moeten zien zoals die is.

Het idee dat boeddhisten, taoistsen, ... met accaptatie zouden bedoelen dat we op een of andere manier vrede zouden moeten hebben met de toestand zoals die is, lijkt mij gebaseerd op een westerse interpretatie van "acceptatie".

[Bastiaan73]

In hoeverre speelt onze wil een rol in het accepteren van iets?

[bonifacius]

De gevoelens / emoties zijn het probleem niet, het probleem is een hardnekkig misverstand over wie je werkelijk bent.

Hoezo is dat een probleem?
Wat is dat misverstand dan?
Wie/wat ben ik/jij dan werkelijk?

Zelf zie ik het niet als een probleem, maar eerder als een kans, als een geschenk:

• want Het Leven is Vurrukkulluk!

Als het leven voor jou vurrukkulluk is zit alles snor. Voor velen is het leven niet verrukkelijk meer, ze ervaren het zelfs als een last en gaan gebukt onder schuld, schaamte, zinloosheid etc.
Dan zijn ze in een misverstand terecht gekomen over wie ze werkelijk zijn. Er is identificatie met verstand / intellect en lichaam ontstaan wat een misverstand is en zo worden (soms) spirituele zoekers geboren op zoek naar 'verlichting' en dus goeroe's / spirituele leraars en komen ze bv. terecht bij een Ramesh Balsekar...

[TIBERIUS CLAUDIUS]

In hoeverre speelt onze wil een rol in het accepteren van iets?

Dat hangt er van af wat voor soort accepteren het is.

Stle je krijgt een slecht bod maar je verstand zegt dat je toch geen beter krijgt.
Niet accepteren is nog slechter dus accepteer je het maar.

[Bastiaan73]

Wat bedoelt men juist met "acceptatie" in de context van verlichting?

Mijn indruk is namelijk dat in een context van oosterese filosofieën men daar niet helemaal het zelfde mee bedoelt als hoe wij dat in eerste instantie lijken te begrijpen. Acceptatie van wat is lijkt bv niet in tegenstelling te staan met streven naar verandering. Integendeel mijn lijkt vaak acceptatie van wat is als een voorwaarde te zien voor een effectief streven naar verandering. Mijn inschatting is dat men met "acceptatie van wat is" voornamelijk lijkt te bedoelen dat we onszelf geen rad voor ogen moeten draaien of oog kleppen moet opzetten maar de wereld zo goed mogelijk moeten zien zoals die is.

Het idee dat boeddhisten, taoistsen, ... met accaptatie zouden bedoelen dat we op een of andere manier vrede zouden moeten hebben met de toestand zoals die is, lijkt mij gebaseerd op een westerse interpretatie van "acceptatie".

Bedoel je met 'dat wat is' hetzelfde als 'dat wat we niet kunnen veranderen'?

[Bastiaan73]

In hoeverre speelt onze wil een rol in het accepteren van iets?

Dat hangt er van af wat voor soort accepteren het is.

Stle je krijgt een slecht bod maar je verstand zegt dat je toch geen beter krijgt.
Niet accepteren is nog slechter dus accepteer je het maar.

In die situatie lijkt het mij dat er een conflict is tussen de wil en het verstand. De wil wil een beter bod; het verstand zegt 'je krijgt toch geen beter bod.' Het verstand wint het van de wil.