appelfflap schreef: ↑04 nov 2022 20:03
over welk vorm van atheïsme praat je.
lost and not found yet! schreef: ↑06 nov 2022 00:11
Als jij dat zo kennelijk stelt moet je zeker ook kunnen melden welke vorm van atheïsme dat is dan!
Welke vorm, ja, jongens, daar gaat nu toch juist deze hele verhandeling over? De quasi-religieuze vorm dus, de vorm waarbij het atheïsme een moreel-normatief karakter krijgt. De vorm waarbij, zoals in religie, normen en waarden
institutioneel worden voorgeschreven.
Zoals inmiddels van veel kanten belicht zien we twee vormen van atheïsme:
1) Het niet meespelen aan het spel der identificatie, het niet toegeven aan de groepsdruk waarin de morele wet wordt voorgeschreven.
2) Het
juist wel meespelen aan het spel der identificatie, maar dan met een nieuwe identificatie. Het
juist wel toegeven aan groepsdruk, – daar zelfs volledig in opgaan! – maar dan van een
andere groep, met een iets andere set morele voorschriften.
Frans de Waal benoemt deze twee vormen als volgt:
Frans de Waal schreef:
Egbert Ribberink and Dick Houtman, two Dutch sociologists, who classify themselves, respectively, as “too much of a believer to be an atheist” and “too much of a nonbeliever to be an atheist,” distinguish two kinds of atheists. Those in one group are uninterested in exploring their outlook and even less in defending it. These atheists think that both faith and its absence are private matters. They respect everyone’s choice, and feel no need to bother others with theirs. Those in the other group are vehemently opposed to religion and resent its privileges in society. These atheists don’t think that disbelief should be kept locked up in the closet. They speak of “coming out,” a terminology borrowed from the gay movement, as if their nonreligiousness was a forbidden secret that they now want to share with the world. The difference between the two kinds boils down to the privacy of their outlook.
De eerste vorm beschouwt religie als een privé-aangelegenheid en koppelt er dus ook geen morele normen aan, de tweede vorm niet, en doet dat dus juist wel – het maakt van atheïsme een moreel-normatieve leer met voorschriften en geboden – en juist daardoor begint het op een religie te lijken.
Als we willen zien hoe het atheïsme zoals dat zich in onze samenleving voordoet zich verhoudt tot traditionele religies dan moeten we met name kijken naar
institutioneel voorgeschreven normen en waarden. Met name, zoals ze in het nieuws worden voorgeschreven:
appelfflap schreef: ↑04 nov 2022 20:03
welke media moet je dan volgen
Welk nieuws, maar dat laat zich toch wel raden?
Als je eenmaal ziet dat er sprake is van sociale druk om braaf het nieuws te volgen,
– (dat er sprake is van een
voorschrift waar iedereen zich in zijn eigen mate aan kan houden, het is alleen maar een voorschrift en meer niet!) –
als je eenmaal ziet waar ik hiermee op doel, dan zie je met hetzelfde gemak ook dat precies deze zelfde sociale druk uiterst specifiek voorschrijft welke bronnen van nieuws daarvoor geschikt zijn, en welke niet.
Wat onder beheer van een klein aantal grote bedrijven aan nieuws naar voren wordt geschoven, daar hoor je als deugdelijk persoon van op de hoogte te zijn. Russisch nieuws, geroep van 'complotgekkies' en dat soort dingen meer vallen er duidelijk niet onder. Integendeel, je bent juist een ketter als je dat soort dingen consumeert, dat voel je toch zeker zelf ook wel aan?
En, zoals er moslims zijn die niet bij morele voorschriften willen blijven, maar niet-halal voedsel bij wet willen verbieden, zo worden er nu ook stappen ondernomen worden om deze vormen van ondeugdelijk nieuws bij wet te verbieden. (Zoals ook de Kerk zijn index heeft met verboden boeken, etc. etc.)
dikkemick schreef: ↑06 nov 2022 08:33
Tijdje afwezig geweest, maar geeft de definitie van atheïsme (de begripsbepaling) aanleiding tot zoveel pagina's? Waar komt dat vandaan?
De definitie is één ding, het feitelijke verschijnsel iets heel anders.
Theorie – praktijk.
Begrip – werkelijkheid.
Vertelling – ervaring.
Dat men deze twee uiterst verschillende zaken tegenwoordig zo moeilijk uit elkaar weet te houden is er de oorzaak van dat ogenschijnlijk simpele zaken zo moeilijk begrepen worden. Steeds laat men zich het zicht op wat zich recht voor onze ogen afspeelt belemmeren door het feit dat deze verhoudingen
in theorie heel anders getekend worden.
Een voorbeeld: Biomassa. In theorie heel goed voor het milieu, in de praktijk juist heel slecht. Omdat men deze twee niet uit elkaar weet te houden ontstaat veel verwarring, weet men onder en boven nog maar nauwelijks uit elkaar te houden. Zo ook met het atheïsme: men blijft steken in definities en komt daardoor nooit aan de werkelijkheid toe.