De waarnemer zit in het nulpunt van het referentieframe en is zelf niet onderhevig aan de tijdsstroom die het meet

[MaartenV]

Dit is mijn redenering en verder volgt wat uitleg:

Het nu is het nulpunt van het coördinatenstelsel voor tijd en ruimte. (referentiekader in relativiteit)
Jij, als bewustzijnde waarnemer, bevindt zich continu in dat statische nulpunt van je eigen referentiekader.
Jij ziet de 'stroom van de rivier van gebeurtenissen' van toekomst naar verleden doorheen dat nu trekken.
Jij, als waarnemer, bent dus zelf niet onderhevig aan de voorbijtrekkende tijdstroom, want 'reist niet mee met die tijdsstroom' die jouw coördinatenstelsel oppikt, waarvan jij de oorsprong bent.
Je verouderende lichaam is een reeks veranderende waarnemingen doorheen de tijd, die voorbijtrekken aan je bewustzijn dat zich altijd in dat nulpunt van het coördinatenstelsel bevindt.

Ergo, jouw positie als waarnemer is een positie van onvergankelijkheid of niet onderworpen aan tijd dat het referentieframe meet.

Bredere uitleg:

Premisse 1: Het Nu is het statische nulpunt (de oorsprong)

In tegenstelling tot ons taalgebruik reist "het Nu" niet over een tijdlijn van verleden naar toekomst. In de praktijk is het Nu de absolute oorsprong — coördinaat (0,0,0,0) — van ons referentiekader. De assen van het verleden (conceptuele herinneringen) en de toekomst (conceptuele projecties) ontspringen aan dit punt. Het nulpunt zelf is statisch en verschuift logischerwijs nooit ten opzichte van zichzelf.

Premisse 2: De waarnemer bevindt zich permanent in dit nulpunt

Jij, als bewustzijnde waarnemer, bevindt je continu in dit statische nulpunt. Je kunt je immers nooit buiten deze oorsprong begeven; zodra een moment ervaren wordt, is het per definitie t=0.

Premisse 3: De omgekeerde rivier

Wat we "tijd" noemen is de stroom van gebeurtenissen (zoals de wijzers van de klok, of biologische veroudering) die *door* dit statische Nu heen trekt. Volgens de wetten van de relatieve beweging kun je een stroom alleen als een dynamische verandering registreren als de waarnemer zelf een transformatiesnelheid van exact nul heeft ten opzichte van die stroom. Jij bent de stilstaande oever waar de rivier aan voorbijtrekt.

Premisse 4: Het lichaam als inhoud (object)

Het lichaam en al zijn biologische processen zijn veranderende waarnemingen die door de tijd heen rollen. Omdat jij deze veranderingen kunt registreren (wet van subject en object), kan het lichaam niet de waarnemer zelf zijn. Het lichaam is de film die voorbijtrekt; het bewustzijn is het onbeweeglijke witte doek waarop de film verschijnt.

De poging tot strikte logische afleiding:

De immuniteit voor de fysieke dood:

De fysieke dood is de stopzetting van biologische processen. Dit is een gebeurtenis die binnen het coördinatenstelsel plaatsvindt en door het Nu heen naar het verleden rolt vanuit de toekomst. Een gebeurtenis die plaatsvindt binnen een systeem, kan logischerwijs nooit de oorsprong $(0,0,0,0)$ van of nulpunt van dat coördinatenstelsel aantasten. De dood is een mutatie van de inhoud, niet van het frame. Aangezien het bewustzijn verankerd zit in de tijdloze oorsprong, het nultpunt van het coördinatenstelsel, is het niet onderhevig aan de tijdstroom en kan het er niet door worden beëindigd. Het is on-vergankelijk of niet onderhevig aan de tijdsstroom.

Maarten Vergucht

[dikkemick]

het nultpunt van het coördinatenstelsel, is het niet onderhevig aan de tijdstroom en kan het er niet door worden beëindigd.
Het nulpunt misschien niet, maar is de mens het nulpunt zelf?
Verder meen ik dat ik in mijn 0-punt referentiekader besluiten kan nemen voor buiten dit punt. Ik zal straks een bak koffie pakken....nee, ik doe het "nu" en ik sta op om over 5 minuten mijn koffie te drinken.
In gedachten overstijgen we het 0-nu-punt en handelen daar ook naar. Ik kan maw de toekomst beïnvloeden. Of je dat wel of niet aan vrije wil toeschrijft is een andere kwestie.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Een assenstelsel heeft helemaal geen nulpunten.

Ook is het slechts een menselijk bedenksel, meestal wel goed bruikbaar.

Kortom men kiiest zelf een of meer van die stelsels.

Ook zijn er meetkunden die geen assenstelsel hebben.

Wat weer gebeurt is dat men van een abstractie is fysisch probeert te maken.

[MaartenV]

het nultpunt van het coördinatenstelsel, is het niet onderhevig aan de tijdstroom en kan het er niet door worden beëindigd.
Het nulpunt misschien niet, maar is de mens het nulpunt zelf?
Verder meen ik dat ik in mijn 0-punt referentiekader besluiten kan nemen voor buiten dit punt. Ik zal straks een bak koffie pakken....nee, ik doe het "nu" en ik sta op om over 5 minuten mijn koffie te drinken.
In gedachten overstijgen we het 0-nu-punt en handelen daar ook naar. Ik kan maw de toekomst beïnvloeden. Of je dat wel of niet aan vrije wil toeschrijft is een andere kwestie.

Vanuit deze optiek zie ik het even zo: de biologische mens (het lichaam en het ego) is níét het nulpunt. Het pure bewustzijn is dat wel.

Hier zit precies de categoriefout die je maakt. Je denkt dat ik beweer dat het lichaam van MaartenV of het lichaam van Dickemick het nulpunt is. Maar dat is niet wat ik zeg.

Het lichaam Is een biologisch object. Cellen vernieuwen zich, het lichaam verandert. Het bevindt zich in de tijd en stroomt door 'het nu' heen.

Het bewustzijn Is daarentegen het subject dat dit lichaam observeert.

Wanneer je zegt: "De mens is toch niet het nulpunt?", zeg ik: "Klopt. De mens als object (lichaam) sterft en is onderhevig aan tijdsverloop. Maar het pure gewaarzijn dat als constante achtergrond fungeert voor al die ervaringen, bevindt zich onwrikbaar in de oorsprong van het referentiekader. De dood vernietigt de inhoud van de coördinaten, niet de oorsprong zelf.

Weerlegging Kritiek 2: "Ik kan besluiten nemen voor de toekomst (koffie drinken over 5 minuten), dus ik overstijg het nulpunt."
Hier verwissel je de inhoud (gedachten) met de actuele realiteit (ervaring).

Natuurlijk kunnen we denken aan de toekomst. Je kunt plannen maken om over 5 minuten koffie te drinken. Maar de je vergeet dan: het plannen van die koffie gebeurt NU.

Als die 5 minuten voorbij zijn en je jouw koffie drinkt, op welk moment drink je die koffie dan? Niet in de toekomst. Jij drinkt die koffie in het Nu dat op dat moment actueel is.

Je overstijgt het nulpunt (het 'nu') in gedachten (mentale simulatie), maar je leeft, ervaart en handelt er nooit buiten. Elke invloed die je hebt op de zogenaamde toekomst, activeer je vanuit het absolute nulpunt van dit moment. Jouw plannen rollen vanuit het potentieel (de toekomst) door je huidige beslissing (het Nu) naar de uitvoering.

[MaartenV]

Een assenstelsel heeft helemaal geen nulpunten.

Ook is het slechts een menselijk bedenksel, meestal wel goed bruikbaar.

Kortom men kiiest zelf een of meer van die stelsels.

Ook zijn er meetkunden die geen assenstelsel hebben.

Wat weer gebeurt is dat men van een abstractie is fysisch probeert te maken.

Tiberius Claudius, je maakt hier een klassieke denkfout door wiskundige abstractie te verwarren met fysische referentiekaders."Een assenstelsel heeft geen nulpunten", zeg je: Dit is wiskundig simpelweg onjuist.

Elk Cartesisch of Minkowski-assenstelsel heeft per definitie een oorsprong (origin), gedefinieerd als (0,0,0,0). Zonder nulpunt kun je geen enkele afstand of tijdsduur berekenen."Het is een menselijk bedenksel / een abstractie, zeg je? Hier lijk je in te gaan tegen de moderne natuurkunde.

In Einsteins relativiteitstheorie is een referentiekader niet zomaar een "bedenksel", het beschrijft de feitelijke fysieke realiteit van een waarnemer. De klok van een bewegende waarnemer tikt écht trager (tijddilatatie) dan die van een stilstaande waarnemer. Dat is geen abstractie, dat meten we met atoomklokken in satellieten! Hier wordt die abstractie ('coördinatnestelsel' of 'referentieframe') vertaald naar een fysieke werkelijkheid: een meetinstrument in dit geval.

Ik maak van een abstractie juist geen fysiek ding. Ik zeg júíst dat het bewustzijn de voorwaarde is voor het assenstelsel. Natuurlijk is het assenstelsel een model, maar waar is dat model op gebaseerd? Op de onloochenbare realiteit dat er altijd een waarnemer in het centrum staat van elke meting. Het referentiekader ontstaat omdat er een waarnemer is.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Een assenstelsel heeft helemaal geen nulpunten.

Ook is het slechts een menselijk bedenksel, meestal wel goed bruikbaar.

Kortom men kiiest zelf een of meer van die stelsels.

Ook zijn er meetkunden die geen assenstelsel hebben.

Wat weer gebeurt is dat men van een abstractie is fysisch probeert te maken.

Tiberius Claudius, je maakt hier een klassieke denkfout door wiskundige abstractie te verwarren met fysische referentiekaders."Een assenstelsel heeft geen nulpunten", zeg je: Dit is wiskundig simpelweg onjuist.

Elk Cartesisch of Minkowski-assenstelsel heeft per definitie een oorsprong (origin), gedefinieerd als (0,0,0,0). Zonder nulpunt kun je geen enkele afstand of tijdsduur berekenen."Het is een menselijk bedenksel / een abstractie, zeg je? Hier lijk je in te gaan tegen de moderne natuurkunde.

In Einsteins relativiteitstheorie is een referentiekader niet zomaar een "bedenksel", het beschrijft de feitelijke fysieke realiteit van een waarnemer. De klok van een bewegende waarnemer tikt écht trager (tijddilatatie) dan die van een stilstaande waarnemer. Dat is geen abstractie, dat meten we met atoomklokken in satellieten! Hier wordt die abstractie ('coördinatnestelsel' of 'referentieframe') vertaald naar een fysieke werkelijkheid: een meetinstrument in dit geval.

Ik maak van een abstractie juist geen fysiek ding. Ik zeg júíst dat het bewustzijn de voorwaarde is voor het assenstelsel. Natuurlijk is het assenstelsel een model, maar waar is dat model op gebaseerd? Op de onloochenbare realiteit dat er altijd een waarnemer in het centrum staat van elke meting. Het referentiekader ontstaat omdat er een waarnemer is.

DE oorsprong is gewoon geen nulpunt, dat is middelbare schoolstof.

Nergens in de natuur kom je een coördinatenstelsel tegen zo staan er op een landkaart meridianen getekend maar die bestaan niet echt.
Ooit een foto van een meridiaan gezien???

Ook heeft lang niet elk systeem een oorsprong en assen.

[MaartenV]

DE oorsprong is gewoon geen nulpunt, dat is middelbare schoolstof.

Nergens in de natuur kom je een coördinatenstelsel tegen zo staan er op een landkaart meridianen getekend maar die bestaan niet echt.
Ooit een foto van een meridiaan gezien???

Ook heeft lang niet elk systeem een oorsprong en assen.

Beste Tiberius,

Natuurlijk staan er geen meridianen in de natuur getekend en kun je een assenstelsel niet fotograferen. Dat is een open deur. Een coördinatenstelsel is een wiskundig hulpmiddel, een abstractie.

De cruciale vraag die je hiermee echter overslaat is: 'waar is die abstractie op gebaseerd?'

In de natuurkunde, en specifiek in de relativiteitstheorie, is een referentiekader de wiskundige formalisering van een perspectief. Die abstracte assen worden niet willekeurig in het luchtledige getrokken; ze worden altijd opgespannen vanaf de actuele positie van een waarnemer. Zonder die positie heeft het hele stelsel geen betekenis.

Wanneer we de waarneming wiskundig vertalen, ontstaat er per definitie een oorsprong. Als ik meet dat een object zich 5 meter voor mij bevindt, dan heeft dat object coördinaat +5 en bevind ik mijzelf op 0. Als een gebeurtenis plaatsvindt over 10 seconden, ligt die op coördinaat +10, terwijl mijn actuele ervaring zich bevindt op t=0.

Mijn stelling claimt dan ook helemaal niet dat er ergens een fysiek nulpunt in de modder begraven ligt. Mijn stelling is dat "het Nu" de directe, onloochenbare werkelijkheid is waar dat wiskundige nulpunt naar verwijst.

Het Nu is de oorsprong van waaruit wij de concepten verleden en toekomst überhaupt kunnen waarnemen en opspannen. De stroom van gebeurtenissen trekt door dat Nu heen, terwijl de waarnemer zelf invariant op dat nulpunt verankerd blijft.

De landkaart is inderdaad een model, maar de waarnemer in het Nu is de realiteit die het model noodzakelijk maakt.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

DE oorsprong is gewoon geen nulpunt, dat is middelbare schoolstof.

Nergens in de natuur kom je een coördinatenstelsel tegen zo staan er op een landkaart meridianen getekend maar die bestaan niet echt.
Ooit een foto van een meridiaan gezien???

Ook heeft lang niet elk systeem een oorsprong en assen.

Beste Tiberius,

Natuurlijk staan er geen meridianen in de natuur getekend en kun je een assenstelsel niet fotograferen. Dat is een open deur. Een coördinatenstelsel is een wiskundig hulpmiddel, een abstractie.

De cruciale vraag die je hiermee echter overslaat is: *waar is die abstractie op gebaseerd?*

In de natuurkunde, en specifiek in de relativiteitstheorie, is een referentiekader de wiskundige formalisering van een perspectief. Die abstracte assen worden niet willekeurig in het luchtledige getrokken; ze worden altijd opgespannen vanaf de actuele positie van een waarnemer. Zonder die positie heeft het hele stelsel geen betekenis.

Wanneer we de waarneming wiskundig vertalen, ontstaat er per definitie een oorsprong. Als ik meet dat een object zich 5 meter voor mij bevindt, dan heeft dat object coördinaat +5 en bevind ik mijzelf op 0. Als een gebeurtenis plaatsvindt over 10 seconden, ligt die op coördinaat +10, terwijl mijn actuele ervaring zich bevindt op t=0.

Mijn stelling claimt dan ook helemaal niet dat er ergens een fysiek nulpunt in de modder begraven ligt. Mijn stelling is dat "het Nu" de directe, onloochenbare werkelijkheid is waar dat wiskundige nulpunt naar verwijst.

Het Nu is de oorsprong van waaruit wij de concepten verleden en toekomst überhaupt kunnen waarnemen en opspannen. De stroom van gebeurtenissen trekt door dat Nu heen, terwijl de waarnemer zelf invariant op dat nulpunt verankerd blijft.

De landkaart is inderdaad een model, maar de waarnemer in het Nu is de realiteit die het model noodzakelijk maakt.

Die waarnemer ziet het stelsel waar je mee komt ook niet.
Waar dit model op berust hangt af van de bedenker er van en wat hij handig vindt voor zijn doel.
Voor een ander doel kan hij dus een ander stelsel gebruiken.

Er ontstaat per definitie een oorsprong, waar haal je dat in vredes naam vandaan?

Ook kan het NU zou zich best op (-3 , 5 , -1 , 2) bevinden.

Daarbij is het maar de vraag wat dat NU nu eigenlijk is en of het zich ergens kan bevinden?
Dan zou het NU een ding wezen en dat lijkt me sterk.

[MaartenV]

Die waarnemer ziet het stelsel waar je mee komt ook niet.
Waar dit model op berust hangt af van de bedenker er van en wat hij handig vindt voor zijn doel.
Voor een ander doel kan hij dus een ander stelsel gebruiken.

Er ontstaat per definitie een oorsprong, waar haal je dat in vredes naam vandaan?

Ook kan het NU zou zich best op (-3 , 5 , -1 , 2) bevinden.

Daarbij is het maar de vraag wat dat NU nu eigenlijk is en of het zich ergens kan bevinden?
Dan zou het NU een ding wezen en dat lijkt me sterk.

Tiberius, je blijft hangen in de pure wiskundige abstractie van de kaart, terwijl ik praat over de realiteit van de grond waar we op staan, waar deze abstractie naar verwijst. Je hebt gelijk dat een wiskundige elke willekeurige coördinaat als nul kan kiezen op een vel papier. Maar je wil niet zien dat we in de natuurkunde met referentiekaders van waarnemers werken, die direct gekoppeld zijn aan de meetbare werkelijkheid.

Laat ik het concreet maken met een alledaags voorbeeld, zodat we wegblijven uit de droge wiskundige abstractie.

Stel, jij staat op de Grote Markt in Antwerpen en je kijkt naar de klok op de kerktoren.

Als we jouw positie als waarnemer willen beschrijven, hoe ver ben jij dan verwijderd van jezelf? Het antwoord is: 0 meter. Hoeveel seconden zit jij in de toekomst of het verleden ten opzichte van je eigen actuele ervaring? Het antwoord is: 0 seconden.

Wanneer we in de natuurkunde het referentiekader van een waarnemer (zijn eigenframe) opstellen, is de oorsprong (0,0,0,0) dus geen willekeurig bedenksel. Het is de exacte mathematische weergave van jouw positie (Hier) op het moment van de waarneming (Nu).

Je zegt dat het NU zich best op de coördinaten (-3, 5, -1, 2) zou kunnen bevinden. Op een abstract wiskundig vel papier kan dat inderdaad, als je de oorsprong ergens bij een willekeurige lantaarnpaal in de geschiedenis legt.

Maar in de fysische realiteit van jouw waarneming is dat onmogelijk. Kun jij de kerktoren waarnemen vanaf een positie die 3 meter links van je ligt? Kun jij de klok zien slaan op een moment dat 2 seconden in jouw toekomst ligt? Nee. Elke waarneming die jij ooit doet, vindt onvermijdelijk plaats op de plek waar je bent, op het moment dat het gebeurt.

Dat is wat ik bedoel met: er ontstaat per definitie een oorsprong. Jouw bewustzijn is die oorsprong. Het is het onwrikbare ankerpunt van waaruit jij de rest van de wereld meet.

Tot slot vraag je je af of het NU wel een ding is dat zich ergens kan bevinden.

Mijn antwoord is: Nee, het NU is absoluut geen ding. En dat is nu juist exact de kern van mijn hele stelling!

Omdat het NU geen ding is, is het geen onderdeel van de voorbijtrekkende film. Dingen veranderen, objecten verouderen, lichamen sterven. Het NU is geen object in de tijd; het NU is de tijdloze ruimte, het statische nulpunt, waarin al die dingen verschijnen en weer verdwijnen.

Je kunt het NU inderdaad niet vastpakken of fotograferen, net zomin als je het nulpunt op een liniaal kunt losknippen en in je zak kunt steken. Maar zonder dat nulpunt kun je geen centimeter meten, en zonder het Nu kun je geen seconde ervaren.

[MaartenV]

Laat ik het concreet maken met een alledaags voorbeeld, zodat we wegblijven uit de droge wiskundige abstractie.

Stel, jij staat op de Grote Markt in Antwerpen en je kijkt naar de klok op de kerktoren.

Als we jouw positie als waarnemer willen beschrijven, hoe ver ben jij dan verwijderd van jezelf? Het antwoord is: 0 meter. Hoeveel seconden zit jij in de toekomst of het verleden ten opzichte van je eigen actuele ervaring? Het antwoord is: 0 seconden.

Wanneer we in de natuurkunde het referentiekader van een waarnemer (zijn eigenframe) opstellen, is de oorsprong (0,0,0,0) dus geen willekeurig bedenksel. Het is de exacte mathematische weergave van jouw positie (Hier) op het moment van de waarneming (Nu).

Je zegt dat het NU zich best op de coördinaten (-3, 5, -1, 2) zou kunnen bevinden. Op een abstract wiskundig vel papier kan dat inderdaad, als je de oorsprong ergens bij een willekeurige lantaarnpaal in de geschiedenis legt.

Maar in de fysische realiteit van jouw waarneming is dat onmogelijk. Kun jij de kerktoren waarnemen vanaf een positie die 3 meter links van je ligt? Kun jij de klok zien slaan op een moment dat 2 seconden in jouw toekomst ligt? Nee. Elke waarneming die jij ooit doet, vindt onvermijdelijk plaats op de plek waar je bent, op het moment dat het gebeurt.

Dat is wat ik bedoel met: er ontstaat per definitie een oorsprong. Jouw bewustzijn is die oorsprong. Het is het onwrikbare ankerpunt van waaruit jij de rest van de wereld meet.

Tot slot vraag je je af of het NU wel een ding is dat zich ergens kan bevinden.

Mijn antwoord is: Nee, het NU is absoluut geen ding. En dat is nu juist exact de kern van mijn hele stelling!

Omdat het NU geen ding is, is het geen onderdeel van de voorbijtrekkende film. Dingen veranderen, objecten verouderen, lichamen sterven. Het NU is geen object in de tijd; het NU is de tijdloze ruimte, het statische nulpunt, waarin al die dingen verschijnen en weer verdwijnen.

Je kunt het NU inderdaad niet vastpakken of fotograferen, net zomin als je het nulpunt op een liniaal kunt losknippen en in je zak kunt steken. Maar zonder dat nulpunt kun je geen centimeter meten, en zonder het Nu kun je geen seconde ervaren.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Die waarnemer ziet het stelsel waar je mee komt ook niet.
Waar dit model op berust hangt af van de bedenker er van en wat hij handig vindt voor zijn doel.
Voor een ander doel kan hij dus een ander stelsel gebruiken.

Er ontstaat per definitie een oorsprong, waar haal je dat in vredes naam vandaan?

Ook kan het NU zou zich best op (-3 , 5 , -1 , 2) bevinden.

Daarbij is het maar de vraag wat dat NU nu eigenlijk is en of het zich ergens kan bevinden?
Dan zou het NU een ding wezen en dat lijkt me sterk.

Tiberius, je blijft hangen in de pure wiskundige abstractie van de kaart, terwijl ik praat over de realiteit van de grond waar we op staan, waar deze abstractie naar verwijst. Je hebt gelijk dat een wiskundige elke willekeurige coördinaat als nul kan kiezen op een vel papier. Maar je wil niet zien dat we in de natuurkunde met referentiekaders van waarnemers werken, die direct gekoppeld zijn aan de meetbare werkelijkheid.

Hoe dat kader wordt beschreven hangt van de waarnemer af.

Er bestaat niet zoiets als een natuurlijk oriëntatie stelsel, wat jij probeert aan de man te brengen.

[MaartenV]

Die waarnemer ziet het stelsel waar je mee komt ook niet.
Waar dit model op berust hangt af van de bedenker er van en wat hij handig vindt voor zijn doel.
Voor een ander doel kan hij dus een ander stelsel gebruiken.

Er ontstaat per definitie een oorsprong, waar haal je dat in vredes naam vandaan?

Ook kan het NU zou zich best op (-3 , 5 , -1 , 2) bevinden.

Daarbij is het maar de vraag wat dat NU nu eigenlijk is en of het zich ergens kan bevinden?
Dan zou het NU een ding wezen en dat lijkt me sterk.

Tiberius, je blijft hangen in de pure wiskundige abstractie van de kaart, terwijl ik praat over de realiteit van de grond waar we op staan, waar deze abstractie naar verwijst. Je hebt gelijk dat een wiskundige elke willekeurige coördinaat als nul kan kiezen op een vel papier. Maar je wil niet zien dat we in de natuurkunde met referentiekaders van waarnemers werken, die direct gekoppeld zijn aan de meetbare werkelijkheid.

Hoe dat kader wordt beschreven hangt van de waarnemer af.

Er bestaat niet zoiets als een natuurlijk oriëntatie stelsel, wat jij probeert aan de man te brengen.

Ik verwijs voor mijn antwoord naar hier:
viewtopic.php?p=680259#p680259

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Laat ik het concreet maken met een alledaags voorbeeld, zodat we wegblijven uit de droge wiskundige abstractie.

Stel, jij staat op de Grote Markt in Antwerpen en je kijkt naar de klok op de kerktoren.

Als we jouw positie als waarnemer willen beschrijven, hoe ver ben jij dan verwijderd van jezelf? Het antwoord is: 0 meter. Hoeveel seconden zit jij in de toekomst of het verleden ten opzichte van je eigen actuele ervaring? Het antwoord is: 0 seconden.

Wanneer we in de natuurkunde het referentiekader van een waarnemer (zijn eigenframe) opstellen, is de oorsprong (0,0,0,0) dus geen willekeurig bedenksel. Het is de exacte mathematische weergave van jouw positie (Hier) op het moment van de waarneming (Nu).

Je zegt dat het NU zich best op de coördinaten (-3, 5, -1, 2) zou kunnen bevinden. Op een abstract wiskundig vel papier kan dat inderdaad, als je de oorsprong ergens bij een willekeurige lantaarnpaal in de geschiedenis legt.

Maar in de fysische realiteit van jouw waarneming is dat onmogelijk. Kun jij de kerktoren waarnemen vanaf een positie die 3 meter links van je ligt? Kun jij de klok zien slaan op een moment dat 2 seconden in jouw toekomst ligt? Nee. Elke waarneming die jij ooit doet, vindt onvermijdelijk plaats op de plek waar je bent, op het moment dat het gebeurt.

Dat is wat ik bedoel met: er ontstaat per definitie een oorsprong. Jouw bewustzijn is die oorsprong. Het is het onwrikbare ankerpunt van waaruit jij de rest van de wereld meet.

Tot slot vraag je je af of het NU wel een ding is dat zich ergens kan bevinden.

Mijn antwoord is: Nee, het NU is absoluut geen ding. En dat is nu juist exact de kern van mijn hele stelling!

Omdat het NU geen ding is, is het geen onderdeel van de voorbijtrekkende film. Dingen veranderen, objecten verouderen, lichamen sterven. Het NU is geen object in de tijd; het NU is de tijdloze ruimte, het statische nulpunt, waarin al die dingen verschijnen en weer verdwijnen.

Je kunt het NU inderdaad niet vastpakken of fotograferen, net zomin als je het nulpunt op een liniaal kunt losknippen en in je zak kunt steken. Maar zonder dat nulpunt kun je geen centimeter meten, en zonder het Nu kun je geen seconde ervaren.

Waar je nu weer mee komt is een metriek (waarvan er ook velen zijn)
In een metriek geldt voor elk punt A dat d(A,A)=0 dat zegt echter niets over de coördinaten van A.

Waardoor het NU de tijdloze rumtge zou zijn maak je helmaal niet duidelijk.
het is slechts een bewering die totaal niet is onderbouwd

Daarnaast is het helemaal niet zeker dat er tijdloze ruimten kunnen bestaan, ook dat zal je ff moeten aantonen.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Tiberius, je blijft hangen in de pure wiskundige abstractie van de kaart, terwijl ik praat over de realiteit van de grond waar we op staan, waar deze abstractie naar verwijst. Je hebt gelijk dat een wiskundige elke willekeurige coördinaat als nul kan kiezen op een vel papier. Maar je wil niet zien dat we in de natuurkunde met referentiekaders van waarnemers werken, die direct gekoppeld zijn aan de meetbare werkelijkheid.

Hoe dat kader wordt beschreven hangt van de waarnemer af.

Er bestaat niet zoiets als een natuurlijk oriëntatie stelsel, wat jij probeert aan de man te brengen.

Ik verwijs voor mijn antwoord naar hier:
viewtopic.php?p=680259#p680259

Kan ik niks mee.

[MaartenV]

Waar je nu weer mee komt is een metriek (waarvan er ook velen zijn)
In een metriek geldt voor elk punt A dat d(A,A)=0 dat zegt echter niets over de coördinaten van A.

Waardoor het NU de tijdloze rumtge zou zijn maak je helmaal niet duidelijk.
het is slechts een bewering die totaal niet is onderbouwd

Daarnaast is het helemaal niet zeker dat er tijdloze ruimten kunnen bestaan, ook dat zal je ff moeten aantonen.

Beste Tiberius,

(hier heb ik wat opzoekingswerk voor moeten doen, want ik ben helemaal niet zo wiskundig onderlegd zoals jij).

Na wat opzoekingswerk begrijp ik dat je de wiskundige definitie van een metriek introduceert (d(A,A)=0), maar je maakt hier een formele fout door de pure wiskunde los te koppelen van de fysica.

In de abstracte wiskunde heeft een punt inderdaad geen vaste coördinaten totdat je een referentiestelsel kiest. Maar in de natuurkunde kiezen we dat stelsel niet zomaar willekeurig uit de lucht:

we bootsen de positie van de waarnemer na.

In de Speciale Relativiteitstheorie (de Minkowski-ruimtetijd) 'definiëren' we het eigenframe (proper frame) van de waarnemer. De wiskundige transformatie dwingt ons om de waarnemer zélf op de coördinaten (0,0,0,0) te plaatsen. Dat is geen willekeurige bewering, dat is de formele ijkingsvoorwaarde van de Lorentz-transformaties. Jij bent het nulpunt van waaruit de afstanden (x,y,z) en de tijdsduur (t) tot andere objecten worden gemeten.


Dan je tweede punt: hoezo is het NU de "tijdloze ruimte"? Je noemt het een ononderbouwde bewering.

Laat ik het omdraaien: als het Nu niet tijdloos en statisch is, dan moet het Nu bewegen. Als iets beweegt, verandert het van positie ten opzichte van de tijd. Dus dan zou het Nu bewegen met een bepaalde snelheid door de tijd.

Maar snelheid is gedefinieerd als de verandering van positie per tijdseenheid (Delta x / Delta t). Als het Nu beweegt door de tijd, wat is dan de snelheid van het Nu? Eén seconde per... wat? Eén seconde per seconde? Dat is wiskundige onzin, want dat is een dimensieloze ratio van 1.

De logica dwingt ons tot de conclusie dat het Nu zelf geen snelheid of tijdsduur heeft. Gebeurtenissen hebben een tijdsduur, de klok heeft een snelheid, maar het Nu staat absoluut stil. Het is de statische achtergrond waar de klok doorheen tikt.

Tot slot zeg je dat het helemaal niet zeker is dat er "tijdloze ruimten" bestaan en dat ik dat moet aantonen.

Die hoef ik niet aan te tonen, want de moderne natuurkunde heeft dat al lang voor mij gedaan. In de kwantum-kosmologie is de belangrijkste vergelijking voor de golffunctie van het universum de 'Wheeler-DeWitt-vergelijking'.

De uitkomst van die fundamentele natuurkundige formule is letterlijk nul: er komt geen variabele 't' (tijd) in voor. Op het meest fundamentele kwantumniveau is het universum intrinsiek statisch en tijdloos. Tijd is een 'emergent fenomeen' — een bijproduct dat pas ontstaat wanneer wij als lokale waarnemers subsystemen met elkaar gaan vergelijken.

De natuurkunde bevestigt de logica: de grond van de realiteit is tijdloos. En die tijdloze grond ervaren wij direct, elke seconde, als het Nu.