Interstellair reizen

[Peter van Velzen]

Ik bekeek vandaag deze video



En bedacht het volgende

Geen mens heeft tot aan vandaag de dag een grotere afstand afgelegd dan de ongeveer 400.000 km naar de maan. Terwijl de dichtsbijzijnde ster zich op een 100 miljoen keer zo grote afstand bevindt. In 1522 werd de eerste reis rond de wereld voltooid (meer dan 40.000 km) en het zou tot 1969 duren eer de 10 x zo grote afstand tot de maan werd afgelegd.

Om een project als een reis naar proxima centauri te kunnen uitvoeren binnen de tijd dat iemand zo'n project kan en mag leiden, zou de reis niet langer dan 40 jaar mogen duren (enkele reis) en daartoe dient het ruimtevaartuig zo'n 10% van de lichtsnelheid te bereiken.

Hoe men dat voor elkaar kan krijgen heeft Stephen Hawkins al bedacht en hij heeft samen met Yuri Milner en Mark Zuckerberg daartoe het project Breakthrough_Starshot opgericht.
Nasa heeft eveneens een dergelijk plan opgesteld swarm-proxima-centauri
Beiden gaan uiteraard niet uit van een bemande vlucht, maar van een duizendtal nano-satelieten, die door een laser worden versneld.
Daarmee is men er nog niet, want men moet ook iets bedenken om deze zwerm, die zich met zo'n 60.000 km/s voortbeweegt, nabij het doel weer af te remmen. Er is een grote kans dat de vaartuigjes ergens tegen aan botsen en jammerlijk verloren gaan, maar als er ook maar een zijn doel bereikt. wil men de gegevens die deze verzameld, als electromagnetische straal terug naar de aarde sturen (duurt zo'n 4 jaar) Het plan was om in 2036 te starten.

Ik geloof niet dat het plan direct zal slagen, en verwacht niet dat er ooit een mens aan zo'n reis zal maken. Het is dermate moeilijk en gevaarlijk, dat ik niet verwacht dat er enig mens (of enige alien) er ooit aan zal beginnen.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Lijkt me moeilijk technisch realiseerbaar.

Nog steeds hebben lasers een hele hel kleine divergentie.
Ik heb gezocht hiernaar maar kon het minimale niet vinden.
Wel zijn er van 400nM (per meter)
Gaat men van 100nM uit dan nog is de divergentie na een lichttuur al een meter.
Natuurlijk kan men dan het vermogen van de laser als maar opvoeren, maar ook dat heeft zijn grenzen.

Koerscorrecties (die tot nu toe altijd nodig zijn) lijken ook nauwelijks mogelijk.

Daarnaast het richten, de toegestane foute hoek komt op een gegeven moment onder het oplossend vermogen.
Daarnaast lijkt met het heel moeilijk dat zo'n kleine deeltje een signaal kan afgeven dat op aarde te ontvangen is.


Mij lijkt het geen echt echt plan (net als bv. de Dyson bol) maar meer een leuk gedachte spel.

[axxyanus]

Ik denk dat een serieus probleem zal zijn om feedback te krijgen als zaken onderweg mislopen.

Stel dat er na 10 jaar iets met die satelietjes gebeurd waardoor ze verloren gaan. Dan heb je om te beginnen al het probleem of ze in staat zullen zijn om ons op de hoogte te brengen van wat er gebeurd is. Als ze daar toch in slagen, weten we wel pas na 10 jaar waar we onvoldoende rekening mee hebben gehouden.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Er is nog iets wat problemen zou kunnen geven:

De deeltjes trekken elkaar aan, die krachten zijn niet groot maar op de lange duur zouden ze kunnen gaan klonteren.

[ChaimNimsky]

De natuurkunde is ongeveer 400 jaar oud in zijn moderne vorm, net als de westerse wetenschap die zijn oorsprong vindt in de Wetenschappelijke Revolutie van de 17e eeuw. Zowel kwantumzwaartekracht als ruimte-tijd schuim hebben nu al een sterke theoretische basis en worden beschouwd als zeer plausibele concepten binnen de natuurkunde, hoewel ze nog niet experimenteel bevestigd zijn. Ik verwacht niet dat we over 1000 jaar nog in dezelfde kinderschoentjes staan waarin we na slechts 400 moderne wetenschap staan. Zonder een geschikt referentiekader werden zaken als vliegen, ruimtevaart en klonen lange tijd als onmogelijk beschouwd, totdat wetenschappelijke doorbraken deze haalbaar maakten. Als we kwantumzwaartekracht op precisieniveau kunnen beheersen, zouden we theoretisch ruimte-tijd kunnen manipuleren zonder daarbij nog afhankelijk te zijn van de lichtsnelheidslimiet. Hetzelfde geldt indien we de fluctuaties van ruimte-tijd op kwantumniveau weten te beheersen. Er is tevens een gerede kans dat we over 1000 jaar - met de nodige wetenschappelijke doorbraken - in staat zullen zijn om donkere energie te gebruiken voor de manipulatie van ruimtetijd.

[gerard_m]

De natuurkunde is ongeveer 400 jaar oud in zijn moderne vorm, net als de westerse wetenschap die zijn oorsprong vindt in de Wetenschappelijke Revolutie van de 17e eeuw. Zowel kwantumzwaartekracht als ruimte-tijd schuim hebben nu al een sterke theoretische basis en worden beschouwd als zeer plausibele concepten binnen de natuurkunde, hoewel ze nog niet experimenteel bevestigd zijn. Ik verwacht niet dat we over 1000 jaar nog in dezelfde kinderschoentjes staan waarin we na slechts 400 moderne wetenschap staan. Zonder een geschikt referentiekader werden zaken als vliegen, ruimtevaart en klonen lange tijd als onmogelijk beschouwd, totdat wetenschappelijke doorbraken deze haalbaar maakten. Als we kwantumzwaartekracht op precisieniveau kunnen beheersen, zouden we theoretisch ruimte-tijd kunnen manipuleren zonder daarbij nog afhankelijk te zijn van de lichtsnelheidslimiet. Hetzelfde geldt indien we de fluctuaties van ruimte-tijd op kwantumniveau weten te beheersen. Er is tevens een gerede kans dat we over 1000 jaar - met de nodige wetenschappelijke doorbraken - in staat zullen zijn om donkere energie te gebruiken voor de manipulatie van ruimtetijd.

Dit lijkt me allemaal speculatie. Ongetwijfeld zal de techniek voortschrijden - tenzij (klimaat)rampen of oorlogen ons verder verscheuren- maar of we ruimtetijd zullen kunnen manipuleren valt niet te voorspellen. We weten nu alleen dat we nog geen plausibele oplossing hebben kunnen bedenken.

Waarschijnlijk zullen we met onbemande robotjes de dichstbijzijnde sterren ooit wel kunnen bereiken. Ook iets als mijnbouw op buitengebieden van het zonnestelsel lijkt logisch in de toekomst.

Maar veel verder gaan lijkt vooralsnog gewoon onhaalbaar of tenminste onvoldoende interessant. Het moet ook opwegen tegen de kosten en de inspanning. Het overgrote deel van de planeten is waarschijnlijk volkomen onleefbaar. En als je al iets geschikts vindt:
alleen al de communicatie met het thuisfront wordt dramatisch als je lichtjaren ver weg zit.

Onmogelijkheid om rendabel de enorme afstanden te overbruggen tot de eerstvolgende bewoonbare wereld, zou een logische verklaring voor de Fermi paradox kunnen zijn.