Laura Dekker schreef in har column in het AD op zaterdag dat ze wel haar studie opdrachten uitvoerde maar dat dit toch niet geheel voor de volle 100% kon. Met slecht weer en dagen in een haven had ze veel werk aan Guppy te verrichten. Ik kan mij levendig voorstellen dat zij niet kon doen wat was afgesproken.
Maakte het AD een uitglijder met de mededeling dat het Min. v Onderwijs een andere mening was toegedaan omdat zij was uitgeschreven? Ja, als we zo gaan redeneren dan kunnen we beter helemaal ophouden.
Wij hebben onze jongens anders opgevoed omdat die totaal geen avontuurlijke plannen hadden zoals Laura Dekker. Zij zouden waarschijnlijk langs de straat gaan zwerven zoals veel leerplichtige jongeren in R'dam doen. Ook ikzelf ben nooit een liefhebber van scholen geweest en was blij dat ik mijn opleiding succesvol had afgerond en kon gaan varen. Ik vertel je eerlijk dat ik grote moeite had mij weer aan te passen aan het leven aan de wal. Wat een enge benauwende levenswijze.

Ik was toen getrouwd en mijn vrouw wilde niet emigreren anders was ik al lang weg geweest.Ik heb er nog steeds spijt van dat ik in Nederland ben gebleven want Canada trok mij geweldig. Wel, ik moest omscholen en ben gelukkig in een scheepvaart omgeving gebleven met mijn werk aan de wal. Ook veel vrijheid van doen en laten. Ik maakte mijn eigen schema voor iedere dag.
Veel mensen die gevaren hebben zijn toch anders van ideeën dan walmensen. Geen deskjockeys, geen bureaucraten maar gewoon tof onder elkaar en altijd behulpzaam. Ook geen ge OH als er wat langer doorgewerkt moest worden. Afijn, ik kan hier nog wel uren over uitweiden maar dat snijdt bij walrotten geen hout.
Ik kan mij verplaatsen in de schoenen van zeezeilster Laura Dekker en begrijp haar doen en laten heel goed.
Misschien dat dit verklaart waarom ik een andere mening heb dan veel bureaucraten hier.