siger schreef:Jagang schreef:Dan moeten deze eigenschappen ook op de een of andere manier te herleiden zijn tot die structuur.
Het logische gevolg hiervan zou zijn, dat als je niet kan aantonen met een fMRI-scan dat een paard kan springen, een paard niet kan springen.
Nee, dat zou het tegenovergestelde zijn van herleiden.
Je kan moet de hersenfunctie van het paard niet herleiden tot het springen, maar andersom.
Als er een voldoende mobiele hersenscanner zou zijn die het paard als een soort "helm" kan dragen, zou bekeken kunnen worden welke hersendelen betrokken zijn bij springen (reductie), waarna men zou kunnen kijken hoe dat proces precies in zijn werk gaat.
Als je herleidt begin je met gedrag, en volg je de weg terug naar de bron van dat gedrag. (top-down)
En niet andersom.
Slechts wanneer je het proces eenmaal hebt herleid, kan je de omgekeerde route volgen.
Hetzelfde voor de proefbuisjes.
Natuurlijk zou het paard ook een dwarslaesie kunnen hebben, waardoor het paardebrein wel een "opdracht" geeft tot springen, zonder dat het lijf gehoorzaamt, maar dat doet niets af van de aan springen gekoppelde hersenfuntie's.
Anders zou je analoog kunnen stellen dat de communicatie van computers via het internet, niet is te herleiden tot computers.
Op dit ogenblik is ook het wetenschappelijk reductionisme aan de terugtocht begonnen, dank zij de computertechnologie. Vandaag kan men veel complexere modellen bouwen dan vroeger. Proefbuisjes worden vervangen door simulaties die veel meer overeenkomst vertonen met de werkelijke wereld, en daardoor is er veel minder wetenschappelijke reductie nodig dan vroeger. Helaas gebruikt de popcultuur (nog) geen computermodellen.
Natuurlijk kunnen computersimulatie's alleen tot stand komen via een analyse van de tot model gekozen werkelijkheid.
Er komt vooralsnog niets uit een computer dat men er niet op een of andere manier in heeft gestopt.
Programmatuur voortvloeiend uit eerdere "proefbuisjes", die men aan elkaar heeft weten te koppelen tot een werkend complexer geheel.
Zulke simulatie's waren zonder reductionisme niet eens mogelijk geweest.
Het demonstreert precies hoe je een sprong herlijdt tot het paardebrein, ipv andersom, teneinde het proces uiteindelijk te kunnen reproduceren.
Reductionisme is onmisbaar binnen de wetenschap, en zal dat blijven zolang wetenschap bestaat, en nieuwe velden ontgint.
En het is geenszins op de terugtocht.
Jagang schreef:Als de neurobiologie het antwoord inzake de vrije wil niet zou kunnen verschaffen, kan niets dat antwoord verschaffen...
Wel erg dogmatisch. Ik denk dat het antwoord op dit ogenblik erg duidelijk wordt in de evolutiebiologie.
Die kan alleen vaststellen hoe vorm en gedrag, gevormd en bepaald worden door omgevingsdruk, wat op zich niets met "vrije wil" te maken heeft.
De meest voor de hand liggende reactie hierop is natuurlijk dat een beperkte keuze niet betekent dat er geen keuze is.
Ik zou op mijn beurt weer stellen dat het er maar net van af hangt hoe beperkt die keuze is, en dat we de vrijheid achter een beslissing eerst eens wat nader zouden moeten bekijken.
De discussie over die vrijheid doet me soms een beetje denken aan de discussie rondom het "fine tunings" argument dat door creationisten wordt opgevoerd.
(No offence, ik heb je hoger zitten, maar wil toch even de analogie die ik zie, uitleggen.)
Dat finetuningsargument stelt dat wanneer één of meerdere variabelen niet precies zó waren geweest als in het universum zoals we dat kennen, er een totaal ander universum was geweest.
Het vrije-keuzeargument vertoont met dit "fine tunings argument" m.i. toch opvallende overeenkomsten.
Namelijk, als we eerder andere keuze's hadden gemaakt, had onze wereld, onze omgeving, of onze persoonlijke situatie er heel anders uitgezien.
Maar het universum is niet anders, en we hebben geen "andere keuze's" gemaakt dan de keuze's die we hebben gemaakt.
Als het niet zinvol is om ons bezig te houden met kansberekeningen omtrent de totstandkoming van ons universum, (Het is nu eenmaal zoals het is, en als mijn zusje een piemeltje had gehad, was het mijn broertje geweest.) hoe zinvol is het dan om ons bezig te houden met het concept "vrije wil", terwijl we in het verleden blijkbaar niet in staat zijn geweest om beslissingen waar we vandaag de dag spijt van hebben, te voorkomen?
Natuurlijk kunnen we vaak leren van het verleden, waardoor we in vergelijkbare toekomstige situatie's een andere keuze zullen maken, maar bewijst dit een vrije wil, of bewijst dit dat een mens in de regel beïnvloedbaar is?
Ik zie niet in welk een vrijheid er in zo'n proces schuilt.
De vrije wil is niet alleen beperkt: Er is slecht één uitkomst die werkelijkheid wordt, zoals ook ons universum nou eenmaal werkelijkheid is geworden.
We nemen wel besluiten, maar doen dit op basis van beïnvloeding, herinnering, emotie en associatie.
Variabelen die van invloed zijn op ons kleine neurologische universum, met dit verschil dat het brein een "open systeem" is.
Je demonstreert hier iets wat altijd ontkent wordt: men verwart keuzevrijheid met ziel en rekent het ten onrechte als een religieus gegeven. Zo is het een verkapte theologische diskussie, en ik heb de pest aan theologische discussies.
Het maakt niet eens uit of we het over een materialistische of religieuze benadering hebben.
Vrije wil is in beide gevallen een onhoudbaar concept.
In het geval van religie omdat er een alwetende god zou zijn, en in het geval van materialisme omdat materie en energie geen vrijheid kennen.
Het is een frase die inconsistent is met alle eigenschappen die er aan worden opgehangen.
Jagang schreef:Die keuzen komen tot stand door beïnvloeding, emotie, en/of door eerder gemaakte fouten.
Hoe vrij is dat werkelijk?
Ik denk dat we het er over eens zijn dat wanneer er twee optie's zijn, er één gekozen gaat worden.
Maar moeten we daarmee het begrip "keuze" koppelen aan het begrip "vrij"?
Dat lijkt me voor de hand te liggen. Het zou nogal onpraktisch zijn telkens ik iets wil gaan doen dat aan "onvrij' te koppelen.
Onpraktich wellicht.
Maar onwaar?
Het is natuurlijk erg contra-intuïtief.
Niemand spreekt van psychologie. Biologen en economen die met computersimulaties werken (weldra allemaal) nemen keuzevrijheid mee in hun modellen, of ze werken niet.
Nee, ze nemen genomen beslissingen mee, wat iets anders is dan keuzevrijheid.