Ecologie kan de wetenschappelijke studie van de materiële omstandigheden van de mensheid blijven, maar het woord is een samentrekking van de Griekse woorden oikos (huishouding) en logos (studie, wetenschap) en die 'oikos: huishouding' van de mensheid lijkt meer te impliceren dan enkel het wetenschappelijk beschrijven van de materiële omstandigheden. Te denken valt aan de studie van het morele huishouden van de mensheid in diens omgang met de materiële omstandigheden, wat dan thuis lijkt te horen op het onderzoeksterrein van de filosofische ethiek die een eco-moraal voor de mensheid ontwerpt - misschien als een soort huishoudboekje voor mensheidsleden. Dan blijft de wetenschappelijke ecologie gevrijwaard van soberheidsmoralisten en valt hun moraal tot het onderzoeksgebied van filosofische ecologie.Siger: Ecologie is levend materialisme. ...
Waarbij we moeten opletten dat het [dwz een 'ecologische moraal' in de mondiale meta-cultuur'] een praktische moraal blijft. Ecologie moet een studie van de materiele omstandigheden blijven, en geen achterdeurtje voor soberheidsmoralisten worden.
Nog een losse flodder. Ik meen me te herinneren dat je het op een-of-ander topic ooit had over een morele verschuiving van de 'esthetiek van geweld' in de oude culturen, waarin het als iets moois wordt gezien in het geval van sterven voor je land, naar de moderne meta-cultuur, waarin geweld überhaupt als iets lelijks wordt ervaren. Nu was er laatste in Pauw & Witteman een moordenaar die zijn gevangenisstraf had uitgezeten en een boek had geschreven over zijn misdaad waarin hij had gepoogd om zijn moord zo lelijk mogelijk te beschrijven, als aanklacht tegen de esthetica van het mooie geweld die zich oa toont in de dagelijke portie 'mooie' moorden in films/series op tv. Is dit boek zo een bijdrage aan de moderne ethetica van lelijk geweld binnen de mondiale meta-cultuur van een wereldburger geworden moordenaar? Wat zou er nog meer tot inhoud worden van de mondiale literatuur van wereldburgers voor wereldburgers?