dikkemick schreef: ↑24 aug 2024 08:33
Chaimnimsky, sta me toe middels wiki, iets verder terug in de tijd te gaan alvorens ALLE Palestijnen op de vuilverbranding te gooien...
In die tijd was de Palestijnse bevolking heterogeen en divers: onder meer moslims, christenen, Bedoeïenen, Joden, Druzen, Circassiërs, Turken, Armeniërs, Berbers, Duitse Tempeliers en Bosniërs...
Je leest m'n postings gericht aan jou dus echt niet. Slechts een paar dagen geleden
schreef ik je nog dat de Bedoeïense Palestijnen, de Druzen Palestijnen, de Berber Palestijnen, en Aramese christelijke Palestijnen nergens problemen hebben veroorzaakt, noch in Israel, Jordanië of Egypte, wonen nog steeds in die gebieden en hebben dezelfde rechten als de rest van de inwoners, in tegenstelling tot de Arabische moslim Palestijnen. De Bedoeïense Palestijnen hebben zelfs een speciale historische band met het Jordaanse koningshuis en vervullen vaak belangrijke functies in het leger en de overheid. De Duitse Tempeliers (vertrokken na de Tweede Wereldoorlog), Bosniërs (vertrokken grotendeels na de Eerste Wereldoorlog) Joden (zijn nu Israeli's) en vrijwel alle Turken (vertrokken grotendeels na de val van het Ottomaanse Rijk in 1918) zijn er trouwens meer. Het is zonneklaar dat je m'n postings niet hebt gelezen alvorens weer met je volgende impulsieve reactieve respons te komen. Simpel om niet de hele tijd "Arabische moslim Palestijnen" of "Arabische Palestijnen" (minder correct) te zeggen en te schrijven, gebruikt iedereen de term "Palestijnen".
Door het hele Midden-Oosten heen hebben slechts de Arabische moslim Palestijnen oorlogen en conflicten veroorzaakt, zijn ze uitgezet en hebben nu vrijwel overal minder rechten -- in Egypte hebben ze zeer beperkte rechten, hebben slechts beperkte toegang tot de arbeidsmarkt, onderwijs, andere basisdiensten en kunnen geen eigendom bezitten; in Jordanië hebben ze minder rechten, beperkte toegang tot werk en onderwijs; in Syrië hebben ze beperkingen op eigendomsrechten, is de toegang tot basisvoorzieningen beperkt en zijn ze soms gedwongen te vluchten; in Libanon worden ze geconfronteerd met ernstige beperkingen, hebben geen toegang tot een breed scala aan beroepen, zoals rechten, geneeskunde, en techniek, mogen geen eigendommen bezitten, worden geconfronteerd met beperkingen op het gebied van bewegingsvrijheid, hebben geen toegang tot sociale diensten die beschikbaar zijn voor Libanese burgers, zoals gezondheidszorg en onderwijs en kunnen evenmin Libanees staatsburgerschap verkrijgen; in Irak hebben ze te maken met vervolging, geweld en velen worden hun banen en huisvesting ontnomen; in Koeweit zijn de Palestijnen geconfronteerd met ernstige repressie en massale uitzettingen van meer dan 300.000 Palestijnen, etc. (In Israel hebben ze echter het recht op staatsburgerschap, alle politieke rechten, zijn zelfs in de Knesset aanwezig, hebben toegang tot het gehele Israelische onderwijssysteem, waaronder universiteiten en hogescholen, hebben toegang tot de gehele arbeidsmarkt en kunnen werk vinden in alle sectoren).
En zoals ik je gisteren nog schreef, is het is geen kip-ei situatie, maar een lineaire oorzaak-gevolgrelatie, directe causaliteit met een helder startpunt: voor de Golfoorlog van 1990-1991 hadden Palestijnen in Koeweit een relatief goede positie. Velen werkten in de publieke en private sectoren, hadden toegang tot onderwijs en genoten van sociale voorzieningen. Tijdens de inval van Irak in Koeweit steunden de Palestijnen de invasie van Saddam Hoessein die tegen hun gastheren vocht en Koeweit bezette. Na de bevrijding van Koeweit verloren de verraders hun banen, huisvesting, rechten, werden het land uitgezet en de 300.000 Palestijnen werden gedwongen om elders asiel te zoeken.
In Jordanië konden de Palestijnen in eerste instantie vrij integreren, kregen Jordaanse paspoorten, werkten in de publieke en private sector en hadden toegang tot onderwijs. Palestijnse gewapende milities begonnen openlijk het gezag van de Jordaanse regering uit te dagen, richtten wegversperringen op, voerden eigen belastingen in, en begonnen te opereren als een zelfstandige macht, tot er in 1970 pogingen plaatsvonden om de Jordaanse regering omver te werpen via gewapende aanvallen op Jordaanse troepen, wat leidde tot een massaal offensief door de Jordaanse regering om de PLO uit het land te verdrijven. Na Zwarte September werden de rechten van de Palestijnen in Jordanië sterk beperkt op het gebied van politiek, werk en onderwijs, konden geen eigendommen meer bezitten, werden uitgesloten van veel beroepen, en hadden nog maar zeer beperkte toegang tot sociale diensten en bewegingsvrijheid.
Na de verdrijving uit Jordanië tijdens Zwarte September, vestigden velen zich in Syrië. Palestijnen in Syrië hadden aanvankelijk gewoon toegang tot werk, onderwijs en sociale diensten. Maar toen ze zich begonnen te organiseren en Palestijnse gewapende milities verwikkeld raakten in conflicten, verloren ze na de oorlog de toegang tot basisvoorzieningen, werden ze gemarginaliseerd en velen werden gedwongen te vluchten naar andere landen of binnen Syrië zelf.
In Egypte konden de Palestijnen gewoon in de samenleving integreren, met toegang tot werk, onderwijs, etc. Palestijnen organiseerden zich in gewapende milities, raakten betrokken bij politieke activiteiten die spanningen binnen het Egyptische regime veroorzaakten, waarna ze strikte beperkingen opgelegd kregen op werk, onderwijs, eigendom, en vrijheid van beweging.
In Irak, onder het regime van Saddam Hoessein, genoten de Palestijnen van speciale privileges, zoals financiële en logistieke steun en voordelige behandelingen in het publieke leven. Ze hadden tevens eenvoudige toegang tot werk, onderwijs, overheidsdiensten en alle basisvoorzieningen zoals gezondheidszorg en onderwijs. In tegenstelling tot bijna alle andere Irakezen, die na de nederlaag in de Golfoorlog, de daaropvolgende economische sancties en opstanden kritisch stonden tegenover Saddam’s wrede regime, toonden de Palestijnen zich bondgenoten van het regime. Omdat zij publiekelijk het regime zodanig steunden dat ze financieel en politiek werden bevoordeeld, werden de Palestijnen na de val van Saddam in 2003 als medeplichtigen van het oude regime en destabiliserende factor, beperkt in hun toegang tot basisvoorzieningen, rechten op vrijheid van beweging, werkgelegenheid, juridische bescherming, en verloren hun banen en huizen.
Gisteren schreef ik
dit notabene nog. Desondanks durf je te zeggen dat ik alle Palestijnen op de vuilverbranding gooi. Nee, alleen de Arabische moslim Palestijnen worden door het hele Midden Oosten op de vuilverbranding gegooid.