MaartenV schreef:
Als iemand tijdens de palliatieve zorgen, tijdens het sterven, voor zijn dood houvast vindt in gedachten aan een leven na dit leven, is het niet verstandig erop te wijzen dat hij of zij waarschijnlijk niet meer bestaat dan - volgens huidige inzichten. Dan kan voor onnodige wanhoop en onrust zorgen bij sommigen op het moment van hun levenseinde. Terwijl in zo'n moment van uitzichtloos lijden, 'perspectief over de dood heen' misschien belangrijker is dan de accuraatheid van wat gezegd wordt. Dus: pragmatisme? Ja, soms, in de juiste mate en op het juiste tijdstip.

Iemand op zijn sterfbed gaan vertellen dat zijn overtuiging fout is, zou ik nooit doen, en lijkt mij enorm wreed.
Gelukkig ben ik zelf in staat om met een stervende gelovige te bidden om verlossing.
Wat nu even vergeten wordt, is dat je kennelijk alleen vergeving van God kunt verwachten als je oprecht in Jezus als verlosser en Messias geloofd. Pragmatisch bekeken, bedenken dat Jezus al die kwaliteiten had, omdat dit nut heeft voor een mogelijk leven na de dood, zou dan niet werken, omdat pragmatisch denken geen rotsvast geloof is, maar een aanname ten nut van de pragmaticus. Het ontbreekt de pragmaticus aan waar en oprecht geloof, omdat hij slechts een aanname doet dat een persoonlijk nuttig doel dient, zonder er werkelijk en oprecht in te geloven.
Waar en oprecht geloof is een van de voorwaarden om het hemelrijk te mogen binnen gaan.
Ik steun graag mensen die oprecht zijn overtuigd van iets dat ze niet kunnen zien of bewijzen.
Het grappige daaraan is dat het geldt voor gelovigen en ongelovigen

Maar ik kan het niet erg waarderen als ik verplicht word aannames te doen waar ik mij niet mee kan verenigen.