Ik probeer dus bij dat onderwerp uitsluitend niet-religieuze argumenten te handhaven. Want maatstaven omtrent leven en dood dienen onafhankelijk te zijn van culturen, levensvisies, etc. Ze moeten zonder God of kerk te beredeneren zijn, om te voorkomen dat ineens veel meer kinderen geen kinderen meer zouden zijn als die zouden wegvallen.Bonjour schreef:Nee, zo werkt het niet. Dat jij tegen abortus bent is lovenswaardig. Kan ik best inkomen en ik wil abortus ook zo veel mogelijk voorkomen. Maar als we op willen komen voor het ongeboren leven, dan moeten we kijken waar dat ongeboren leven het meest voor beschermt moet worden. En dat is dus maar gedeeltelijk die vrouwen, dat is voornamelijk de God waar jij in gelooft. Er wordt vaak gezegd dat god alles geschapen heeft, of de sturende kracht achter de ET is, maar als je dan eens een stuk ellende aanhaalt, dan durft men niet naar die almachtige God te wijzen als veroorzaker van die ellende. En dat is hoogst tegenstrijdig.
De twee maatstaven die ik noemde, dus conceptie en partus, zijn het meest objectief. Alle andere maatstaven zijn dat niet, maar ontstaan door subjectieve percepties op wat men nu als mens beschouwt, of hangen teveel af van wetenschappelijke ontwikkelingen. Zij zijn dus niet voldoende om te bepalen wanneer iemand een mens is.
Inderdaad sterven er heel veel ongeboren kinderen, meer nog dan er geboren worden. Blijkbaar is het niet vanzelfsprekend om eerst hier op aarde te moeten leven, voordat je richting hemel gaat.
Wij behoren blijkbaar tot de uitverkorenen, of de stakkers zo u wilt, die eerst a lá Jakob een potje met God en het leven moeten worstelen, voordat Hij ons zegent. We krijgen er echter gelukkig wel heel veel voor terug.
Er zijn dus vele theorieën over waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Sommigen klinken plausibel, anderen klinken verwerpelijk. Maar de vraag wat goed is en wat kwaad, is lang niet zo eenvoudig te beantwoorden.
Een ziekte hoeft niet per se kwaad te zijn, terwijl een prettige ervaring niet per se goed hoeft te zijn. Ze zijn er gewoon en komen voort uit een natuur die enkel natuurwetten navolgt.
Alleen een bewustzijn met voldoende kennis en een functionerend geweten kan goed of kwaad doen. Hij kan door een ziekte heel mild en zachtaardig worden en zo alsnog vele mensen tot steun zijn, of juist verbitterd en egocentrisch worden en zo alsnog vele mensen een blok aan het been zijn.
Het is dus puur een kwestie van perspectief. De moreel, ook de goddelijke, moet begrijpelijk voor ons zijn, anders zou zij net zo willekeurig zijn als het weer. Maar iets begrijpen betekent niet direct het aanvaarden. Uiteindelijk moet het ook voor jouzélf betekenis hebben.
En is het lijden zonder God gemakkelijker te verklaren? Ik betwijfel het. Misschien vanuit de wetenschap, maar ook dat voldoet voor heel veel mensen niet. Zij zoeken toch verder naar antwoorden die de technische kant van het verhaal overstijgen. Is die zoektocht dan onterecht, of zinloos? Ik geloof van niet.
De natuur blijkt altijd te voorzien in de behoeften die planten en dieren hebben. Dus als een mens al vanaf het begin ergens intens naar verlangt, dan kan daar blijkbaar in voorzien worden. Waarom zou de natuur ons opzadelen met nutteloze verlangens? Nutteloze dingen worden weggeëvolueerd, afgebroken.
Uiteindelijk is elk antwoord, of elke omschrijving, dan ook een middel, geen doel. Het is een middel om de situatie waarin je zit te aanvaarden en je door niets het geluk te laten afnemen, ook niet door ziekte. Soms kan een antwoord daarbij helpen, soms is het zoeken zelf al heilzaam en soms moet je het zoeken staken en het gewoon over je heen laten komen. Uiteindelijk zul je daar zelf je weg in moeten vinden.
