Ooit Goedgelovig

Getuigenissen van kerkverlaters, ex-moslims en voormalige sektariërs.
Het is niet de bedoeling om discussies op te zetten over het afvallig worden van de topic starter.

Moderator: Moderators

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:24

1. God huilt met je mee

Op mijn 16e ben ik vrij plotseling tot geloof gekomen. Het was op een herfstdag in oktober 1995. Ik was met een groep tieners van een tienerclub op kamp en daar, op zaterdagmiddag, gebeurde het. Er was een spreker, een jongerenwerker, die erg grappig was en goed aansloot bij de jongerencultuur van dat moment. Hij had meteen mijn aandacht te pakken met zijn vrouwengrapjes over het kijken naar Goede Tijden Slechte Tijden en zijn mannengrapjes over het lezen van de Webber en het daarbij masturberen. Ik kom zelf uit een cultuur waar het niet gewoon is over dit soort alledaagse zaken te praten.

Ik ben opgegroeid in een Nederlands Hervormd gezin ergens in een klein plaatsje op de Veluwe. Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat zij ooit tot geloof is gekomen na het zien van de legendarische film ‘The Exorcist’ in de bioscoop. Ja, de verhalen zijn waar dat er mensen flauw zijn gevallen. Mijn ouders waren na het zien van deze film zo bang dat ze de volgende dag naar de kerk zijn gegaan en daar nooit meer zijn vertrokken.

Onze geloofsbeleving thuis bestond eigenlijk uit niet meer dan zondags twee keer naar de kerk gaan, bidden vóór het eten en bijbellezen ná het eten. Verder werd er eigenlijk niet over gepraat. Ik heb altijd wel in God geloofd en kreeg strenge ideeën mee over zonde, hemel en hel.

Mijn vader werkt in de bouw en mijn moeder is altijd huisvrouw geweest voor vijf kinderen. Mijn moeder deed de opvoeding, behalve wanneer zij het in haar eentje niet meer aankon, dan greep mijn vader met zijn vuisten in. Praten over gevoelens werd bij mijn ouders thuis nooit echt gedaan. Op mijn 14e begon ik als rechtgeaarde puber langzamerhand steeds opstandiger te worden richting mijn ouders en elke vorm van autoriteit. Ik vond het belachelijk dat ik van die stomme nette kleren aan moest als ik naar de kerk ging, en ook dat twee keer per zondag naar de kerk gaan sloeg nergens op. Bovendien snapte ik toch nooit iets van de preken van de dominee. Ik wilde niet meer gaan, wat me veel ruzies met mijn ouders opleverde, die veelal gewelddadig eindigden. Mijn vader kon er dan behoorlijk op los slaan, alsof het zwart werd voor zijn ogen en hij niet meer wist wat hij deed. Wat me al wel opviel was dat mijn broer en mijn drie zusjes precies wisten wanneer ze hun mond tegen mijn vader moesten houden, voordat hij echt boos werd. Ik zag dit ook wel, maar ik deed het nooit. Ik wilde gewoon de discussie met hem aangaan en ik vond dat ik daar het recht toe had. Zaken mogen toch ook besproken en bediscussieerd worden?

Ik had in die tijd een aantal vrienden op de middelbare school. Met hen heb ik mijn eerste sigaretje en blowtje gerookt, ging ik stiekem naar de discotheek (want dat mocht niet van mijn ouders), snoof ik terpentine, ging ik naar het strand en dronk ik mijn eerste biertjes. Ik merkte dat ik me aan het afzetten was tegen mijn ouders en ik mijn eigen mening begon te ontwikkelen. Het geloof, daar moest ik niets meer van hebben. Juist door de hardhandige reactie van mijn ouders daarop ging het me steeds meer tegenstaan.

Op mijn 15e werd ik verliefd op een christelijk meisje en na een paar weken had ik mijn eerste verkering. Dit voelde erg goed, alleen maakte ze het twee weken laten alweer uit. Ze was jaloers op haar vriendinnen die verkering hadden en dat wilde zij ook. Twee weken daarna overleed mijn opa ineens aan een hersenbloeding. Dat was de eerste keer dat ik met de dood in aanraking kwam en ik kon er totaal niet mee om gaan. De spanningen thuis liepen op en er heerste een sfeer van gewelddadigheid, die elk moment uit de hand kon lopen. Met mijn ouders kon ik er nauwelijks over spreken, dus kropte ik alles op. Ik wilde het liefst weglopen van huis, maar ik had geen idee waar ik heen moest gaan. Ik zat muurvast met mijn eigen verdriet.

Er was één meisje op school die mijn verdriet zag en met me kwam praten. Dit voelde als een hele opluchting. Ze zat op één of andere christelijke tienergroep en vroeg of ik zin had om eens te komen kijken. Het bleek allemaal nogal evangelisch te zijn. Iedereen stond te zingen met zijn handen in de lucht. Ik vond het aan de ene kant wel leuk, nieuw en spannend, maar ik had geen zin om erbij te gaan staan met mijn handen in de lucht. In plaats daarvan, recalcitrant als ik was, maakte ik met mijn vingers het duivelsteken. In oktober dat jaar, ik was net 16 geworden, ging die tienergroep op kamp. Ik wilde wel mee, maar dat was eigenlijk alleen vanwege dat meisje waar ik hoteldebotel verliefd op was geworden. Zo kwam ik uiteindelijk op dat kampeerterrein in oktober 1995.

Ik keek al die rare christelijke jongeren maar wat na en moest er om lachen. Van hun maniertjes moest ik niet zoveel hebben. Met het ‘persoonlijke contact met God’ dat ze zeiden te hebben kon ik niet zoveel. Tot die zondagmiddag, toen stond er een spreker op het programma die sprak over jongerencultuur, hoe jongeren vandaag de dag via de media hun gevoelens ventileren, door herkenning te zoeken in niet bestaande personages uit soapseries. Hij wilde jongeren juist weer terugbrengen bij hun eigen gevoel. Jongeren die niet met hun ouders kunnen praten over wat ze echt dwars zit, jongeren die steeds verder van zichzelf af komen te staan, jongeren die in plaats van liefde thuis vooral klappen krijgen. Jongeren die te maken krijgen met relaties die uitgaan en met familieleden die plotseling overlijden, en niet weten waar ze met hun emoties naar toe moeten.

Mijn hart stond even stil: hij had het over mij. Langzaam voelde ik de woede in me opborrelen en ik bleef als aan de grond genageld luisteren. Hij vertelde dat God al dit verdriet kent. Mensen denken vaak dat God als een gesprekspartner tegenover hen zit en naar hen luistert wanneer ze daar behoefte aan hebben. Maar hij vertelde dat God, door het leven van Jezus, al dit verdriet kent en dat Hij, in plaats van tegenover je, juist náást je zit en met je meehuilt. God luistert niet alleen, Hij voelt juist met je mee en Hij huilt met je mee.

Op dat moment trok ik het niet meer. Ik liep stilletjes de zaal uit en rende vanaf de ingang naar buiten. Ik ben gaan rennen en ben blijven rennen, ik heb geen idee hoe lang. Al mijn verdriet en boosheid kwamen los. Ergens op een bankje ben ik tot stilstand gekomen en heb ik alleen maar zitten huilen. Ik zag mijn opa weer in zijn kist liggen, zag mijn vader boven me hangen als hij weer eens op me insloeg, het onbegrip van mijn ouders over alles wat ik voelde, een continu gevoel van afwijzing. Ik heb daar denk ik een paar uur zitten huilen, en die woorden bleven maar door mijn hoofd spoken: “God huilt met je mee”.

Ik had het gevoel dat op dat moment in mijn leven alles samenkwam, dat alles naar dit moment toe moest leiden. Ik keek om me heen en zag de uitgestrekte weilanden, de wolken in de lucht, de zon die met zijn stralen door het wolkendek heen kwam breken. Het was alsof de duisternis in mijn ziel oploste als sneeuw voor de zon en ik voelde me hoe langer hoe meer… tja… bevrijd eigenlijk.

Uiteindelijk ben ik teruggelopen naar de camping en daar stond één van de tienerleiders me op te wachten. Hij had me zien wegrennen en is daar blijven staan om naar me uit te kijken. Bij hem aangekomen heb ik bij hem uitgehuild en ik vroeg wat er met me was gebeurd. Hij zei dat Jezus aan de deur van mijn hart stond te kloppen en naar binnen wilde. Als dat het was, dan wilde ik dat wel. Op dat moment heb ik mijn hart aan God gegeven. Ik voelde me opgelucht, bevrijd, en bovenal compleet rustig van binnen.

Thuis aangekomen heb ik dit verhaal aan mijn ouders verteld. Het is de enige keer in mijn leven geweest dat ik mijn vader heb zien huilen.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:25

2. In 15 minuten volwassen

Niet snel daarna begonnen de problemen. Mijn ouders zagen hoezeer ik was veranderd. Ik had gehoopt dat ik nooit meer ruzie met mijn ouders zou hebben, dat vanaf dat moment alles goed zou komen en dat ik alleen nog maar met plezier naar de kerk zou gaan. Maar nog steeds snapte ik weinig van de preken en al gauw begon het me weer tegen te staan. Ik zei tegen mijn ouders dat ik naar een evangelische kerk wilde omdat dat beter aansloot bij mijn belevingswereld. Mijn ouders waren er kapot van. Ik snapte niet waar ze nou zo’n probleem van maakten. Liever had ik dat ze zich druk maakten om mijn broer en zusjes, die nog niet ‘gered’ waren.

Ik besloot om naar een evangelische kerk te gaan, met als gevolg weer veel discussies en ruzies thuis. Uiteraard kreeg ik in deze kerk ook te maken met het concept van de volwassendoop, en het duurde niet lang voor ik er van overtuigd was dat God van me vroeg dat ik me opnieuw moest laten dopen. Mijn ouders waren woest en hadden het gevoel dat ze in hun opvoeding gefaald hadden. Ik heb hen geprobeerd uit te leggen dat ik ervan overtuigd was dat de kinderdoop ervoor gezorgd had dat ik bij God gebleven was. Maar ze wilden er niets van weten. Ook op catechisatie kreeg ik van mijn groepsgenoten te horen dat ik nu definitief voor de ‘verkeerde God’ had gekozen. Ik begon enorm aan mezelf te twijfelen, maar ik wist dat ik me als volwassene wilde laten dopen. Dit heb ik ook doorgezet.

In de weken voor mijn doop is de opgelopen spanning thuis een aantal keren geëscaleerd, met geweld tot gevolg. Mijn ouders en ik schreeuwden dan tegen elkaar, totdat mijn vader met zijn vuisten ingreep. Een beeld wat me het meest is bijgebleven is dat van mijn zusje die totaal ontredderd en in paniek in een hoekje zat te krijsen terwijl ik ‘in elkaar geslagen’ werd.

Uiteindelijk is mijn moeder wel komen kijken, maar mijn vader wilde er niets van weten en zei dat ik zijn zoon niet meer was. Ik zei als reactie terug dat dat klopte, omdat ik nu een kind van God was. Op die manier slikte ik de pijn van zijn afwijzing weg. Tijdens mijn doop heb ik mijn bekeringsverhaal verteld en heb ik mijn ouders bedankt voor hun christelijke opvoeding. Mijn moeder moest erom huilen.

Vlak daarna kreeg ik mijn eerste echte vriendinnetje. Het was pas bij haar thuis, rond mijn 17e, dat ik erachter kwam dat het helemaal niet normaal is dat er een continue dreiging van escalerend geweld in huis hangt. Dit bracht bij mij thuis ook weer spanningen met zich mee. Ik begon steeds meer mijn eigen ideeën over geloof te krijgen en wilde hierin mijn eigen weg zoeken, los van mijn ouders.

In die tijd versleet ik de boekjes van Stichting Moria, die ik had ontdekt in de evangelische boekwinkel in Harderwijk. Ik vond dat ik de satan moest leren kennen om hem zo op zijn eigen terrein te kunnen verslaan. Op die manier ontdekte ik ook de plekken die satan in mijn leven had ingenomen. Door een boekje over de gevaren van popmuziek had ik al mijn niet-christelijke cd’s het huis uit gedaan. Ik luisterde alleen nog maar christelijke muziek om er zeker van te zijn dat satan geen enkele plek had om mijn leven te kunnen binnendringen. Later volgden ook al mijn stripboekjes van Superman, Spiderman en Batman, en weer later mijn eigen, als kind getekende stripboekjes en tekeningen, en zelfs de door mijzelf geschreven ‘boeken’. Die waren allemaal niet tot Gods eer.

Zo leerde ik ook van Stichting Moria dat er kennelijk iets mis was met de regenboog. Een zekere Maitreya was de antichrist en alle presidenten waren lid van de vrijmetselaars. Ik had ook een bandje besteld van Moria waarop popmuziek te horen was met achterstevoren gespeelde satanische teksten van bands als Led Zeppelin, The Beatles en natuurlijk Black Sabbath. Op een avond lag ik in bed dit bandje te luisteren en bij de eerste achterstevoren gespeelde teksten kwam dit geluid me zo naargeestig en onwerkelijk over, dat er een rilling over mijn rug trok. Dit leek wel het geluid van de duivel zelf, dacht ik. Ik merkte dat mijn spieren verkrampten en dat er een naar gevoel door mijn lichaam trok. De angst sloeg me om het hart en ik kreeg het idee dat de duivel zelf over me heen was gekomen. Even werd het zwart voor mijn ogen en ik rukte de koptelefoon van mijn hoofd af. Het gevoel ging niet meer weg, ik bleef doodsbang. Overal waar ik om me heen keek zag ik schimmen opdoemen en ik had het gevoel dat ik heftig door de duivel werd aangevallen. Ik begon te bidden tot God en in mijn bijbel te lezen, maar niets hielp. Ik voelde me doodsbang, maar ik wist niet waarvoor.

Die nacht heb ik niet meer geslapen en de volgende dag ben ik naar school gegaan. Toen de avond weer viel kwam de angst weer in alle hevigheid terug. Uiteindelijk heb ik de voorgangers van de kerk gebeld, die voor me hebben gebeden. Ik durfde niet meer naar huis, en heb een paar weken bij mijn vriendin gelogeerd. Daar merkte ik dat ik rustiger werd, hoewel de angst wel sluimerend aanwezig bleef. Mijn ouders vonden dat ik me niet moest aanstellen en gewoon naar huis moest komen, maar ik durfde dit niet meer. Nu ik erop terugkijk, weet ik dat deze angst een uiting is geweest van de spanning thuis. In plaats van dat ik me liet behandelen voor ‘bezetenheid’ had ik me door een psycholoog moeten laten behandelen tegen angstaanvallen.

Een maand of drie later, ik was toen alweer thuis, kreeg ik het zoveelste pak slaag van mijn vader, na een conflict over het geloof. Hij stond briesend in mijn kamer. Kennelijk had ik weer een verkeerde opmerking tegen mijn moeder gemaakt (iets over het eten volgens mij) en hij gaf me te kennen dat hij het zat was. Ik was doodsbang dat het weer op geweld zou uitlopen, dus ik deed mijn best om heel rustig tegen hem te blijven. Mijn vader gaf me te kennen dat ik een keuze had: of ik pakte mijn spullen en moest maar bij mijn vriendin gaan wonen, of ik bleef thuis wonen en ik paste me aan zoals zij me hebben wilden.

Na dit gesprek had ik mijn keuze gemaakt en de volgende dag, nadat ik op school eerst ‘s ochtends een tentamen had gemaakt en ‘s middags nog een rijles had gevolgd, heb ik mijn spullen ingepakt. Ik zou door een vriend van de kerk met een busje worden opgehaald. Ik had gehoopt dat mijn moeder of wie dan ook niet thuis zou komen, maar op een gegeven moment stond mijn moeder in de slaapkamer. Ze zag mijn spullen in tassen staan en begon te huilen. “Wanneer word je nou eens volwassen?” huilde ze. Ik keek op mijn horloge en zei: “Over ongeveer een kwartier”. Het bijzondere was dat alledrie mijn zusjes ook nog thuis van school kwamen en dat ik ze even rustig heb kunnen uitleggen waarom ik hier weg moest. Ik heb mijn eigen verdriet verbeten. Mijn zusjes waren helemaal overstuur. Alleen mijn broer kwam lachend naar me toe en zei dat hij nu de grootste kamer van het huis mocht nemen. Dit was ook meteen ons laatste gesprek ooit.

Uiteindelijk werd ik door die vriend opgehaald, zo’n 10 minuten voor mijn vader thuis zou komen. Ik heb eerst een paar weken bij die vriend en zijn vrouw in huis gewoond. Daarna kreeg ik een kamer bij een ander gezin uit de kerk.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:26

3. Vallen en vlaggen in de geest

Een paar weken nadat ik uit huis was gegaan, kwam ik in aanraking met een nieuw jongerenkerk-fenomeen: Soul Survivor. Hier kreeg ik voor het eerst te maken met ‘vallen in de geest’. Via de moeder van mijn vriendin had ik al eens video’s gezien van de Toronto Blessing. Ik vond het eerst raar, maar was ook wel geïnteresseerd in al dat gekke gedrag van mensen. Mensen die lachend en schokkend op de grond vielen en rare bewegingen maakten, zogenaamd ‘door de kracht van God’.

Op Soul Survivor aangekomen zag ik de mensen bij bosjes om me heen vallen en op de grond liggen huilen, schudden en lachen. Dit was het werk van de Levende God, een bewijs van zijn aanwezigheid: dat wilde ik ook. Ik ben naar voren gelopen en heb meerdere malen voor me laten bidden. Eigenlijk voelde ik helemaal niets, maar ik wilde het zó graag. Ik wist niet goed waar ik me in gedachten nou op moest richten, en wat ik dan wel niet moest voelen. Ik was er zó mee bezig dat de spanning zich vanzelf wel in mijn lichaam begon op te bouwen. Uiteindelijk ben ik maar gewoon op de grond gaan liggen. Ik hield mezelf hard voor dat ik aangeraakt was door Gods Geest.

Vanaf dat moment was het eigenlijk elke dienst wel raak. Elke keer bij een gebedsoproep rende ik naar voren en liet ik voor me bidden, vaak samen met mijn vriendin. Dan lagen we weer over de grond te buitelen en de ene na de andere profetie over onze toekomst samen werd over ons uitgesproken. We zouden samen een groot zendingsechtpaar worden. Van anderen hoorde ik juist dat ik in Nederland een groot evangelist zou worden, maar ik vond het op die momenten allemaal best. God was zichtbaar in mij aan het werk en ik had mijn verlossing gevonden. Ik had iets nieuws ontdekt en het voelde fantastisch. Diep van binnen wist ik eigenlijk wel dat ik al die keren zelf op de grond ben gaan liggen en dat er van binnen niets gebeurde. Toch zocht ik elke keer weer dit soort diensten op in de hoop dat het nu toch écht eens ging gebeuren.

Ik gooide mezelf vol in deze nieuwe beleving. Mijn vriendin begon thuis vlaggen te maken en verkocht deze aan evangelische gemeenten. Ikzelf had ook vlaggen thuis en stond op elke Opwekkings- en Soul Survivor-cd in mijn kamertje te vlaggen en de Heer te prijzen. Ik hield mezelf voor intens gelukkig te zijn met wat ik had gevonden en ik voelde me van de duivel bevrijd. Maar het bleek later niet meer dan een afleidingsmanoeuvre, ontwijkend gedrag, te zijn voor de demonen die zich diep in mijn ziel hadden genesteld en die spoedig naar buiten zouden komen.

Op Soul Survivor zouden mijn vriendin en ik ons gaan verloven. Maar uiteindelijk zagen we hiervan af omdat we het idee hadden dat God wilde dat we zouden wachten. Nog geen maand later maakte mijn vriendin het uit omdat ze dacht dat God eerst wilde dat ze een tijdje vrijgezel zou zijn om aan zichzelf te kunnen werken. Ik had op dat moment het gevoel dat mijn leven instortte.

Mijn angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug. Nachtenlang heb ik liggen huilen en weinig geslapen. Ik stopte met school omdat ik het niet meer trok. Door de angst kwamen ook veel onverwerkte herinneringen terug. Als ik sliep had ik nachtmerries van vechtpartijen met mijn vader en afwijzingen van mijn moeder. Als ik aan haar vroeg waarom ze niet iets tegen mijn vaders agressiviteit kon doen, zei ze: “Omdat ik met hem ben getrouwd en niet met jou”. Ik had nachtmerries van ‘alle zonden’ die ik had begaan, het veel te veel drinken, het terpentine snuiven, gedachten over de duivel die mij in zijn greep had. Ik was vooral doodsbang dat ik bezeten was geraakt door een boze geest (daar hielpen de boeken van Frank Peretti ook niet echt bij). Toen ik dit uiteindelijk allemaal aan een tienerleider vertelde, gaf hij me het advies om naar een maatschappelijk werker te gaan.

Het bleek dezelfde man te zijn die een aantal jaren ervoor op het tienerkamp had gesproken, en waardoor ik zo was geraakt. Bij hem bleek ik een angstige adolescent te zijn die veel te hard zijn best deed om heel volwassen en geestelijk over te komen, maar dat totaal niet was. Ik was vooral erg in de war met mezelf. Hij kreeg de indruk dat ik al mijn zonden en misstappen direct aan hem opbiechtte als een soort bezwering voor mijn angsten. God moest toch zien dat ik niet meer wilde zondigen? Waarom redde Hij me dan niet van deze angsten? Ik had geprobeerd te stoppen met alle zonden in mijn leven, waarom had de duivel dan nog steeds zo’n grote invloed op me? Had ik gefaald? Was ik een hopeloos mislukt christen? Ik getuigde toch tegen iedereen van mijn geloof? Ik was toch een goed mens?

Aangezien mijn verkering uit was, kwam ik ook niet zo vaak meer in de evangelische gemeente. De maatschappelijk werker nodigde me uit om eens in zijn gemeente bij de jeugdgroep te komen kijken. Via de jeugdgroep in die gemeente heb ik in korte tijd een paar goede vrienden leren kennen. Eindelijk had ik een gemeente gevonden waar ik me direct thuis voelde. Ze hadden wat charismatische trekjes, maar stonden naar mijn idee met beide benen op de grond. Via een paar jongeren van de jeugdgroep hoorde ik over een beginnende jongerenkerk in Ermelo, de Rockchurch genaamd. Ik was hier erg in geïnteresseerd en ik stortte me er weer volledig in. Ik deed alles voor God en ik had Hem zo nodig, zolang ik maar niet thuis hoefde te zitten om met mijn angsten geconfronteerd te worden.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:28

4. Nee, we laten hem niet gaan!

De eerste paar keren dat ik in de Rockchurch kwam ging het vooral om de rockmuziek: een groep enthousiaste jongeren die Opwekkingsliedjes in metal-uitvoering ten gehore brachten. Ik vond het allemaal erg leuk en vernieuwend. Eerst waren deze diensten één keer in de maand op zondag. Vaak ging ik dan eerst ‘s ochtends naar mijn gemeente, dan met de trein naar huis, en ‘s middags naar Ermelo voor de Rockchurch. Al gauw werden er onder de noemer van Jesus Is The Rock eens in de twee weken ook praisediensten georganiseerd, met een band onder leiding van Matthieu van der Steen. Daarnaast waren er elke dinsdagavond ‘verfrissingsavonden’. Ik was zo wanhopig op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk, dat ik me ook hier weer volledig instortte. Mijn geluk was compleet afhankelijk geworden van de ‘ervaring’ van God, of iets wat daarvoor door moest gaan.

Wat me erg aansprak in Matthieu was zijn volledige toewijding aan God. Alles wat hij meemaakte en alles wat hij deed stond in het teken van God. Zo wilde ik ook wel zijn, al bleek later dat dit ook weer was om mijn angsten te bezweren en maar geen verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven te hoeven dragen. Mijn maatschappelijk werker bekeek alles wat ik deed bij Jesus Is The Rock met argusogen. Het bleek later dat meer van zijn cliënten naar deze jongerenkerk gingen en hij bleef graag op de hoogte van wat zij daar over zich heen kregen.

Ik bleef bang, bang voor de dingen die ik in mijn verleden had meegemaakt en bang voor de zonden die ik zelf had begaan. Ik begon er steeds meer van overtuigd te raken dat ik bezeten was door een boze geest. Ik had bij Jesus Is The Rock meerdere malen gehoord dat mensen die depressief of bang zijn, in het bezit zijn van de duivel, en dat Jezus je daar van kan redden. Ik geloofde daar heilig in, wílde daar heilig in geloven. Dat betekende dat er een uitweg was voor de situatie waar ik inzat. In mijn tijd als christen tot nu toe had ik begrepen dat Jezus dé weg, dé waarheid en hét leven is, en dat niemand tot de Vader komt dan door Hem. Ik vond dat altijd een mooie tekst, een tekst die me hoop en kracht gaf. Ik zat dan wel bij een maatschappelijk werker, maar hij kon de demonen niet uit mijn ziel weghalen, hij wilde me alleen behandelen voor mijn gedragsproblemen, voor ‘het missen van een identiteit’. Tuurlijk, hij wees me als medechristen wel op God, maar ik voelde me verscheurd van binnen, had helemaal geen zin om te wachten tot de behandeling voorbij was, er moest nú iets gebeuren.

Bij Jesus Is The Rock hoorde ik dat mensen die seks voor het huwelijk hadden gehad, bezeten waren van een ‘geest van perversie’. Ik herinnerde mezelf aan enkele seksuele handelingen die ik met mijn ex-vriendin had verricht. Ik schrok me dood. Volgens mij zat ik vol van boze geesten. ‘s Avonds als ik alleen in bed lag, schreeuwde ik het uit naar God van angst, en ik probeerde uit alle macht weer dat gevoel te ervaren dat God naast me zat om met me mee te huilen, net zoals twee jaar hiervoor op het tienerkamp. Soms dacht ik tot God: “Sodemieter op joh, ga tegenover me zitten en bevrijd me!”

Bij Soul Survivor liet ik voor me bidden, lag ik weer op de grond te krioelen zoals ik dat om me heen veelvuldig zag gebeuren, en krijste ik alsof de demonen uit me wegvlogen. Mensen stonden met rode vlaggen om me heen (symbool van het bloed van Jezus) en legden die over me heen. Even leek het goed te gaan, maar ‘s avonds alleen in het donker kwam het gevoel weer terug. En ik wist het wel. Ik had het ook helemaal zelf gedaan, ik was zelf op de grond gaan liggen en ik had er zelf voor gekozen te schreeuwen als een bezetene. Ik schaamde me kapot, wilde gewoon zó graag van deze angst af.

Elke dinsdagavond ging ik naar de verfrissingsavonden van de Rockchurch. Daar vertelde ik op een gegeven moment mijn hele verhaal aan Matthieu. Hij wilde voor me bidden, samen met Jop van der Bijl en Henk Foppen. Ze zouden gaan bidden voor uitdrijving van boze geesten. Ook daar ging ik weer braaf op de grond liggen, begon te krijsen en te schreeuwen: “Nee, we laten hem niet gaan!” terwijl er verschillende mensen om me heen me vasthielden en stonden te bidden: “Jawel, we gebieden je NU om te gaan in Jezus’ Naam!” Jezus? Wie is dat eigenlijk voor mij? Dacht ik terwijl ik daar de meest obscene taal lag te bezigen. Grappig eigenlijk, ik kwam erachter dat al dit gedraai, gevecht en gevloek vooral een fijne manier was om mijn woede te uiten. Ik kon mijn gevoelens hiermee kwijt, maar de demonen gingen er niet van weg.

Na een aantal weken zo door te zijn gegaan, voelde ik me moe. Ik voelde me vies, smerig, zondig en verscheurd. Het lukte me gewoon niet. Ik kon me niet op God richten, ik was helemaal niet vervuld met de Heilige Geest. Al die mensen om me heen zie ik met een gelukzalige glimlach op de grond liggen vervuld worden, en ik laat me weer eens zelf vallen. God is helemaal niet blij met mij, want ik ben nep. Dát is de reden dat ik niet vervuld kan raken. Mijn geloof is bij lange na niet groot genoeg.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:29

5. Een klein, bang jongetje

Ik had weer een gesprek met mijn maatschappelijk werker. Hij vertelde me dat hij contact wilde opnemen met de leiders van Jesus Is The Rock. Hij had gehoord dat er bij meerdere van zijn cliënten werd gebeden om uitdrijving van boze geesten, terwijl hij hen juist wilde behandelen voor gedragsproblemen die zijns inziens weinig met demonen te maken hadden. Hij vond het onverantwoord van Jesus Is The Rock en wilde dat ze hiermee zouden stoppen. Als zijn cliënten met hun problemen bij de leiding van Jesus Is The Rock aankwamen, wilde hij dat ze weer naar hem werden terugverwezen.

Ik huilde hierom en voelde me door hem verraden. Ik werd boos. Wie denkt hij wel niet dat hij is om tegen God in opstand te komen? Ik smeet een aantal papieren van hem op de grond. Hij knikte naar me en vroeg me op wie ik nu zo boos was. Ik wist het niet meer. Was ik boos op hem? Boos op mezelf? Misschien zelfs wel boos op God? Hij bood me zijn open hand om vast te houden en ik schrok even terug, dacht dat hij me wilde slaan. “Je bent boos op je vader, is het niet?” zei hij. Weer kwamen de tranen met tuiten. Hij keek me rustig aan en zei: “Ik kan me voorstellen dat je denkt dat je bezeten bent door demonen, dat die jou zo laten voelen, maar het was je vader die je zo heeft laten voelen.”

Op dat moment kreeg ik een black-out, ik kon even geen lucht meer krijgen en het werd me zwart voor de ogen. Er leek even iets veranderd te zijn in mijn perceptie. Ik voelde me niet zo zwaar meer, voelde me zelfs licht in mijn hoofd. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit in mijn leven zoveel gehuild heb als toen. Maar ineens voelde ik me vrij. Ik kon langzaamaan weer ademen. Ik moest onwillekeurig weer terugdenken aan dat moment op dat tienerkamp.

Mijn maatschappelijk werker keek me nog steeds aan. “In jou schuilt een klein bang jongetje. Een klein bang jongetje dat veel te vaak geslagen is door zijn vader, door wie hij beschermd had moeten worden. Die in de steek is gelaten door zijn moeder, door wie hij beschermd had moeten worden. Je ouders hebben je nooit geleerd om op een goede manier met je angst om te gaan, en dat voelt soms doodeng. Maar dat kleine bange jongetje, dat ben jij. Onder dat masker van je, van geestelijkheid en zogenaamde ‘volwassenheid’, roept dat kleine bange jongetje om eruit te komen. Niemand heeft ooit goed voor hem kunnen zorgen, maar dat mag jij nu doen. Jij mag hem naar buiten laten komen en zijn hand pakken, en samen gaan jullie de wereld door. Jij mag tegen hem zeggen dat het voorbij is en dat hij niet meer bang hoeft te zijn. Maar dan moet je hem er wel uit laten komen en niet langer wegdrukken. Dat zal vaak genoeg heel eng zijn, maar het is wel noodzakelijk voor jou om verder te komen in dit leven.”

Een paar weken heb ik me aardig op de wolken gevoeld. Er was een rust in mijn binnenste gekomen die ik alleen maar kende van het moment dat ik tot geloof was gekomen. Ik merkte dat ik ineens veel minder behoefte had om als een waanzinnige met vlaggen door mijn kamer te rennen op een deuntje van Opwekking. Ik wist ook dat ik er nog lang niet was, maar ik had weer hoop.

Bij Jesus Is The Rock zagen ze mijn verandering ook. Matthieu vertelde over zijn plannen om naar India te gaan om daar te evangeliseren, en vroeg me of ik daar het gebedsteam wilde leiden. Ik voelde me wel vereerd, maar mijn maatschappelijk werker vond dat geen goed idee. Hij wilde me eerst leren om meer voor mezelf te denken en om de verantwoordelijkheid te dragen voor mijn eigen problemen en gevoel, vóór ik de verantwoordelijkheid voor anderen op me ging nemen. Dat vond ik eigenlijk wel een goed idee.

Op één van de verfrissingsavonden vertelde Matthieu het verhaal van een schip waar hij op zijn 17e op gevaren had. Hij vertelde dat een aantal bemanningsleden zoveel gedronken had, dat ze een delier kregen. Ze begonnen te hallucineren en kwamen achter hem aan om hem te verkrachten. Matthieu wist zich in zijn cabine op te sluiten en begon daar te bidden. De mannen kwamen zijn cabine binnen, maar konden hem niet vinden, alsof hij onzichtbaar was geworden. Wat een geloof! Dat wilde ik ook. Ik geloofde er heilig in dat God zijn engelen kan sturen om mensen te beschermen en dat God mensen kan genezen. Mijn zoektocht naar mijn geestelijke gaven was begonnen.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:30

6. Een mislukte genezingsdienst

In die tijd heb ik menig genezingsdienst bezocht. Vooral Jan Zijlstra vond ik maar wat interessant. In het begin was ik erg onder de indruk van alle genezingen die ik daar zag, maar al snel begonnen ook de schaduwkanten ervan me op te vallen. Elke keer weer zag ik mensen teleurgesteld in hun rolstoel wegrijden als de genezingsdienst was afgelopen. Op een gegeven moment heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op iemand afgestapt om te vragen hoe diegene de dienst vond. Ik hoorde verhalen dat mensen soms al wel 15 keer bij een genezingsdienst waren geweest, en dat er ook meerdere malen voor hen was gebeden, maar dat ze niet waren genezen. Ik vroeg dan of ik alsnog voor hen mocht bidden. Dat mocht. Maar er gebeurde niets.

Ik begon langzaam weer aan mezelf te twijfelen. Ik zag bij Jesus Is The Rock vooral mensen om me heen die wandelden in geloof en die het ene na het andere wonder zagen gebeuren. Kennelijk was mijn geloof nog steeds niet net zo groot als een mosterdzaadje. Tijdens de diensten van Jan Zijlstra begon het me wel op te vallen dat het vaak de wat ‘dubieuzere’ klachten waren waar mensen van genazen. Mensen die wel in een rolstoel zaten, maar nog wel, zij het met hulp, konden lopen. Echt verlamde mensen heb ik daar niet zien genezen. Zou het dan aan mezelf liggen, of klopte er hier iets niet?

Op het Flevo Festival was ik bij een discussie-avond tussen Jan Zijlstra en Jan Willem Nienhuys van stichting Skepsis. Het gesprek ging er vooral over dat Nienhuys vond dat Zijlstra de ziekten waar mensen van genazen, in zijn blad ‘De Levensstroom’ nogal overdreef. Ook had hij talloze bewijzen (dia’s en sheets) waaruit bleek dat mensen helemaal niet genezen waren. Er ontstond een grimmige sfeer, vooral toen Zijlstra begon te schelden in termen als “farizeeër” en “ongelovige Thomas”.

Ik was opgestaan en liep naar de microfoon om een vraag te stellen. Vóór mij zat een jongen in een rolstoel, die ik ook al meerdere malen bij Soul Survivor en in de Levensstroom Gemeente van Jan Zijlstra had zien rondrijden. Tijdens het gesprek hoorde ik Jan Zijlstra meerdere malen beweren dat “God altijd geneest, als wij daarvoor bidden”. De jongen mocht een vraag stellen en zei dat hij al tientallen malen door Jan Zijlstra voor zich had laten bidden, maar dat hij nog steeds in een rolstoel zat. Als hij dan na afloop van zo’n dienst naar hem toeging om het er met hem over te hebben, werd hij steevast doorverwezen naar het nazorgteam, waar het bidden nog even dunnetjes werd overgedaan.

Ik voelde een kramp van binnen, en ik schaamde me dat ik ook voor verschillende mensen had gebeden. Voor mij zat een gebroken jongen die er heilig in geloofde dat God hem kon genezen, maar dat nog steeds niet had gedaan. De jongen zei dat hij enorm aan zichzelf en zijn geloof begon te twijfelen. Het enige wat Jan Zijlstra kon zeggen was dat het geloof van deze jongen niet groot genoeg was, en hij gaf hem een folder voor de vólgende genezingsdienst. Gelaten reed de jongen weer weg.

Ik voelde me inwendig boos worden en stond ineens voor de microfoon. Ik zei tegen Jan Zijlstra: “We kunnen vanavond aan deze hele discussie een einde maken over het wel of niet genezen van mensen, als jij deze jongen hier ter plekke geneest. Ik heb je nu al meerdere malen horen roepen dat God altijd geneest, laat het dan maar eens zien.” Achter me hoorde ik een paar mensen boe roepen en een grotere groep mensen applaudisseren. “Nu is niet het goede moment,” zei Jan Zijlstra. “Hoe kun jij bepalen of het voor God wel of niet het goede moment is?” vroeg ik. De discussieleider brak in en zei dat de discussie voorbij was. Ik ben kwaad weggelopen.

Onderweg naar mijn tent kwam ik de jongen in de rolstoel tegen. Hij bedankte me dat ik het voor hem had opgenomen. Ik ben samen met hem ergens een biertje wezen drinken en we hebben de hele avond gepraat. Hij vertelde me over zijn pijn, zowel zijn lichamelijke als zijn psychische pijn. Hij twijfelde enorm aan zichzelf en aan zijn geloof. Als het zo moest, dan hoefde het voor hem niet meer. Ik zei hem dat pijn en lijden misschien bij het leven hoorden en ik vroeg hem of hij bereid was God te blijven dienen ondanks al zijn pijnen en strubbelingen. Hij moest huilen en zei dat hij misschien maar moest accepteren dat hij zijn hele leven pijn zou hebben en in een rolstoel moest zitten. Die opmerking kwam voor mij hard aan. Misschien moest ik ook maar accepteren dat ik mijn hele leven pijn zou hebben en ondanks dat God moest proberen te volgen. Een groot geloof was niet voor mij weggelegd.

Matthieu vroeg na afloop van een Refresh-middag in Ermelo of ik zin had om mee te gaan naar een door Jesus Is The Rock georganiseerde genezingsavond in Hippolytushoef. Dat wilde ik wel. We gingen met de auto naar Noord-Holland. Onderweg zongen we praiseliedjes en baden we tot God om onszelf voor te bereiden op de avond. Daar aangekomen bouwden we de geluidsset op en begonnen met een rondje praise en worship. Matthieu vroeg of ik ook op het podium wilde meezingen met de band. Te gek natuurlijk. Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik erachter kwam dat ik wel een potje kon zingen.

Na afloop begon de genezingsdienst. Ik mocht meebidden voor mensen en het was een waanzinnige ervaring om erachter te komen dat mensen door oplegging van mijn handen op de grond vielen in de kracht van de Heilige Geest. Misschien was ik dan toch wel vervuld met de Heilige Geest.

In de zaal zat weer een jongen in een rolstoel. Ik werd er een beetje naar van, durfde hem niet aan te kijken, denkend aan mijn ervaringen bij Jan Zijlstra en mijn gesprek op Flevo. Matthieu nodigde de jongen uit naar voren te komen en vroeg of de zaal bereid was Gods glorie te aanschouwen. Iedereen reageerde enthousiast. De twijfel sloeg bij mij toe en ik deed juist een stap naar achteren. Matthieu vroeg of iedereen in de zaal om de jongen heen wilde komen staan en hij nodigde mij ook uit om erbij te gaan staan. Ik deed het, wilde van die knagende twijfel af. Met zijn allen baden we voor de jongen, maar tot mijn teleurstelling gebeurde er wederom niets.

Zou mijn twijfelende aanwezigheid er misschien de oorzaak van zijn dat deze jongen niet genas? Ik moest dit van me af kunnen zetten. Ik begon harder mee te bidden, en merkte dat ik langzamerhand boos begon te worden dat er niets gebeurde. Ik weet niet of ik boos was op mezelf, op de jongen, op God, of op Matthieu. Ik begon nog harder te praten, raakte er in mijn geestdrift van overtuigd dat de jongen bezeten was door een boze geest en begon deze uit te drijven. Ik bond alle machten in Jezus’ Naam die deze jongen ziek hadden gemaakt. Ze moesten er allemaal uit! Iedereen leek elkaar op te fokken. Binnen een mum van tijd was iedereen demonen aan het uitdrijven en hard aan het schreeuwen. Achterin de zaal stond zelfs iemand op stoelen te dansen met een ‘geestelijk zwaard’ in zijn hand tegen de demonen die aanwezig waren in de zaal. Hij riep dat hij ze zag en dat ze de jongen in hun greep hadden. We begonnen nog harder te bidden. Maar er gebeurde niets. De jongen zat in zijn stoel te huilen.

Na afloop van de avond bedankte hij ons wel voor de moeite en hij vond het zingen heel fijn, maar hij was dit wel gewend. Ik durfde hem niet aan te kijken, schaamde me voor mijn debiele gedrag. In de auto terug naar huis zei Matthieu dat de jongen zijn geloof niet groot genoeg was. Dat maakte me kwaad en verdrietig, maar ik voelde me medeplichtig, en dat was ik ook. Ik mocht er van mezelf geen oordeel over hebben dus ik hield het voor me. De gave van genezing was gewoon niet voor mij weggelegd, mijn geloof was toch nooit groot genoeg.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:32

7. De opwekking komt!

In Jesus Is The Rock werden een heleboel profetieën uitgesproken. De meeste daarvan gingen over de naderende opwekking in Nederland. Die profetieën had ik het jaar ervoor ook al bij Soul Survivor gehoord en bij Jesus Is The Rock zelf, maar dit jaar zou de opwekking dan écht uitbreken. Ik keek ernaar uit. Wat moest dat een fantastisch idee zijn, als ik alle verhalen uit Toronto mocht geloven. Mensen die bij honderden in supermarkten zomaar op hun knieën vielen, hun zonden aan God beleden en tot geloof kwamen. Dat wilden wij hier ook wel! De profetieën waren niet van de lucht. De grote en enorme plannen die God met Nederland had. De opwekking zou beginnen vanuit ons midden, vanuit het midden van Jesus Is The Rock!

Wekenlang bad ik ervoor, bad ik voor de mensen om me heen, voor de mensen op school. Ik droeg alleen nog maar christelijke T-shirts met teksten als ‘Jesusfreak’ en ‘Heavenly Divine Son’, en plaatjes van kruisen met de tekst dat ik bereid was dagelijks mijn kruis te dragen. De mensen op school keken me vaak raar aan. Ik waarschuwde iedereen die het maar wilde horen (of niet) voor de naderende eindtijd en de opwekking die komen ging. Mensen versleten me voor gek, maar ik was er niet in tegen te houden. De opwekking zou dít jaar komen. Maitreya was de antichrist die spoedig de macht zou overnemen. In de klas probeerde ik continu mijn getuigenis uit te dragen. Elk gesprek dat ik voerde trok ik naar het geestelijke en ik wist steeds meer bijbelteksten op elke situatie van het leven toe te passen. De bijbel gaf antwoord op élke vraag.

De diensten in Jesus Is The Rock werden steeds charismatischer. Matthieu had met zijn Refresh-middagen de Rockchurch allang overgenomen; er waren geen rockers meer te vinden. Die waren volgens mij afgehaakt bij al dat praisegedoe. De profetieën die volgden werden ook steeds geestelijker en het taalgebruik steeds bloemrijker, maar er was voor een ‘normaal mens’ volgens mij geen touw meer aan vast te knopen.

Als ik tijdens een dienst met mijn ogen dicht aan het meezingen was, probeerde ik me in gedachten voor te stellen hoe Jezus op Zijn troon zat, en hoe ik op zijn schoot door Hem geaaid werd, dat ik bij Hem tot rust kon komen. Jezus begon in mijn gedachten tot me terug te spreken. Ik vroeg me ineens af: “Zou dit een profetie zijn? Zou ik deze woorden door moeten geven?” Ik deed het. Tussen de liedjes door begon ik hardop te bidden en de woorden vloeiden uit mijn mond, in mijn beste bloemrijke taalgebruik. Wij waren een vaderloze generatie, die behoefte hadden aan God als Vader, en God zou spoedig terugkomen om zijn kinderen tot Zich te nemen. De opwekking was aanstaande! Mijn woorden werden met enthousiasme onthaald. Ik hoorde de mensen om me heen kreunen onder de kracht van de Heilige Geest. Mensen schreeuwden “Ja Jezus, kom terug!” en “Meer Heer”. Direct begon ik aan mezelf te twijfelen. Waren dit nou woorden van God? Of slaat die ‘vaderloze generatie’ misschien meer op mezelf? Bedenk ik misschien zelf deze woorden? Ik wist het niet, en om eerlijk te zijn, weet ik het nog steeds niet.

Het jaar ging voorbij, er was geen opwekking gekomen. Het jaar erop hoorde ik Matthieu weer enthousiast roepen dat de opwekking écht dít jaar zou uitbreken. Ik wist het niet meer. Als God eerst had gezegd dat vorig jaar de opwekking zou uitbreken, waarom was dat dan niet gebeurd? Had God zich vergist? Hebben de mensen zich vergist? Terwijl ik die twijfel bij mezelf toeliet, begon ik me af te vragen hoeveel van die andere profetieën dan wél waren uitgekomen. Had ik überhaupt wel eens iets van God zien gebeuren? Al die genezingen? Die dubieuze kwaaltjes waar mensen van genazen? Echt ‘belangrijke zaken’ had ik nog nooit zien gebeuren. Ik begon een beetje moe van mezelf en alles om me heen te worden.

Matthieu had een nieuw idee. Hij had een woord van God op zijn hart gekregen. God wilde dat ze een boot gingen kopen, een schip. Een groot schip dat gebruikt zou worden om over de hele wereld te evangeliseren. Dit woord van God werd vervolgens bevestigd door meerdere profetieën. Ik begon sceptisch te worden van al deze grote woorden, ik moest het eerst maar eens zien gebeuren. Van een afstandje heb ik alles een beetje gevolgd. Er werden meerdere sponsors gevonden die geld investeerden in het schip, en er was zelfs al een schip op het oog. Dat schip was in een droom tot Matthieu gekomen. Het schip heette de Prince Albert. De ironie van die naam ontging me als rechtgeaard christen in die tijd, al hoorde ik andere mensen er wel om gniffelen. Verschillende woorden van God volgden over dit schip en de deal zou bijna rond zijn. Het laatste wat ik erover hoorde was dat Jesus Is The Rock opgelicht was. Het schip bestond wel, maar was niet van degene die zei dat hij de eigenaar was. Een heleboel geld was in rook opgegaan, en zo ook mijn laatste restje geloof in deze grote woorden en profetieën van God.

Ik zag Matthieu eigenlijk alleen maar met een grote glimlach om zijn mond rondlopen. Alles wat hij deed stond in het teken van God, God leek hem met iedere stap te zegenen, zijn leven bestond uit een aaneenschakeling van grote wonderen, maar hoe vaak ik ook met hem mee ging, ik heb die grote wonderen nooit gezien. Matthieu leek nooit te twijfelen aan wat hij deed, aan zijn roeping, aan de worden die God hem op zijn hart gaf. Tot op een dag gebeurde wat niemand had zien aankomen.

Matthieu bood ineens zijn ‘ontslag’ aan als leider van Jesus Is The Rock. Hij vertelde Jop van der Bijl en Henk Foppen dat hij had gehoord dat mensen over hem praatten en aan zijn geestelijke gezag twijfelden. Matthieu zei dat als het waar was wat de mensen over hem zeiden, hij misschien eerst maar eens een tijdje aan zichzelf moest gaan werken. Zoveel twijfel en onzekerheid had ik nog nooit bij hem gezien. Ik vond het ontluisterend. Aan de ene kant had ik er respect voor, aan de andere kant maakte het me laaiend van woede. Al die woorden van God en al die profetieën waren dus niks waard geweest? Het was allemaal een farce, mensenwerk, doorgestoken kaart, er klopte helemaal niets van.

Teleurgesteld ben ik bij Jesus Is The Rock weggegaan. Ik was moe, op, twijfelde enorm aan mezelf, aan God, aan de mensen om me heen. Ik schaamde me voor mijn debiele gedragingen en ik heb mezelf een tijdje opgesloten in mijn kamer. Mijn dromen waren doorgeprikt. Ik realiseerde me dat ik zelf ook veel te afhankelijk was van de mening van anderen, dat ik nog steeds geen verantwoordelijkheid droeg voor mijn eigen daden en zelf geen mening had. Eindelijk kwam mijn leven tot de broodnodige stilstand om rust in mezelf te vinden, en in alle oprechtheid, eerlijkheid en openheid naar mezelf te kijken, naar mijn daden. Daar mijn verantwoordelijkheid voor te dragen en te doen wat God écht van me vroeg: zélf iemand worden, met mijn gaven en mijn talenten, mijn beperkingen en mijn tekortkomingen.

WORDT VERVOLGD

JohnTheBassist
Berichten: 15
Lid geworden op: 24 mar 2014 18:52

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door JohnTheBassist » 27 mar 2014 14:33

8. Tijd voor eerlijke zelfreflectie

In het jaar dat volgde ben ik een pijnlijke en eenzame weg gegaan, deels in gesprek met mijn maatschappelijk werker. Ik wilde niet meer afhankelijk zijn van anderen. Ik was mezelf kwijtgeraakt, had geen idee wie ik was en wat ik in het leven wilde. Alles wat ik had nagejaagd bleek nep te zijn. Mijn maatschappelijk werker zei dat ik zelf wél echt was, en dat ik daar naar op zoek moest gaan.

Uiteindelijk kwam ik weer uit bij het kleine, bange jongetje in mij. Die had volledig de macht over me. Ik heb met hem moeten worstelen om mezelf volledig te accepteren, en nog steeds worstel ik wel eens met hem. Maar ik heb geleerd om niet meer boos op hem te worden, niet meer aan hem te twijfelen. Ik haatte hem in eerste instantie, wilde dat gejank niet meer, wilde me niet meer wanhopig voelen, maar het was de enige weg naar acceptatie van mezelf. Ik deed eigenlijk hetzelfde met dat kleine, bange jongetje wat mijn vader altijd deed. Ik sloeg hem, wilde liever niet dat hij er was. Maar hij was er, en het enige wat hij wilde was serieus genomen worden, dat er iemand naar hem luisterde. Een lied waar ik in die tijd veel aan heb gehad is ‘Obsession’ van de CD ‘Live & in the can’ van Delirious. Daar, in de eenzaamheid van mijn kamertje, in het donker, met dat liedje op de achtergrond, durfde ik voor het eerst dat bange jongetje te aanvaarden en hem te koesteren. Net zoals God naast me met me mee zat te huilen, ben ik naast dat jongetje gaan zitten en heb ik hem zijn hele verhaal laten doen. Het deed pijn, maar die pijn gaf me eindelijk de vrede die ik zocht. En ik wist dat het goed was.

Ik ben gesprekken aangegaan met mensen waar ik in de tijd van Jesus Is The Rock mee gebeden had. Sommigen bleken gekwetst te zijn door de dingen die ik had gezegd en daar heb ik zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd mijn excuses voor aan te bieden. Het schuldgevoel zit er nog steeds, al schaam ik me er inmiddels niet meer voor.

In 2001 heb ik auditie gedaan om te zingen bij Soul Survivor en werd ik aangenomen. Een goede zeven maanden heb ik daar deel uitgemaakt van het team, en ik hoopte met mijn ervaringen en met beide benen op de grond, intern een stukje evenwicht te brengen in een leuke organisatie die naar mijn idee soms wat zweverig was. Ik werd er soms huiverig van de woorden van God die over me heen spoelden (“God zegt tegen mij dat hij vanavond door jou iets bijzonders gaat doen”. Kan God dat dan niet tegen mijzelf zeggen?), maar ik heb er verder een leuke tijd gehad. Na deze zeven maanden gaf ik er zelf de brui aan. Tijdens één van de diensten op Soul Survivor zag ik Matthieu op het podium staan die in Kosovo was geweest, en hij vertelde over de geweldige dingen die God daar door hem heen had gedaan, de doden die waren opgestaan, de mensen die waren genezen, het goudstof dat daar uit de lucht was komen dwarrelen. Matthieu kwam ons vertellen van de naderende opwekking die in Nederland zou komen. Ik had er genoeg van. Ik kón het niet meer en ik wílde het niet meer. Ik wilde me richten op mijn kerk in Harderwijk en het werk dat God daar deed.

In mijn kerk heb ik me vier jaar ingezet als drummer, bassist en zanger, en later als één van de jeugd- en bijbelstudieleiders. Ook hier waren weer dezelfde woorden van God te horen, de profetieën voor een grotere kerk, de opwekking die komen zou, maar ik heb me er niet meer in mee laten sleuren. Ik heb de verantwoordelijkheid gelaten bij de mensen die deze woorden uitspraken. Wel heb ik geprobeerd ze hierop aan te spreken, en natuurlijk heb ik dat op een veel te opstandige manier geprobeerd. Het resulteerde er uiteindelijk in dat ik de groei van de kerk in de weg zat en ik uit de kerk werd gezet. Een jaar later scheurde de kerk en waren ook deze profetieën niet meer dan loze woorden gebleken. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik gelijk had. Terugkijkend klopt het dat ik de leiders heb tegengewerkt en ik snap best dat ze liever zonder mij verder gingen. Tot op de dag van vandaag heb ik er geen behoefte meer aan om me nog bij een kerk aan te sluiten, om dan weer in zo’n systeem terecht te komen. Ik kan ook nog steeds slecht met autoriteit omgaan.

Het contact met mijn ouders is inmiddels weer een stuk beter. Ik heb ze de eerste twee jaar dat ik op mezelf woonde niet gezien, had daar ook geen behoefte aan. Maar langzamerhand zijn we het gesprek weer aangegaan. Het contact met mijn vader verliep en verloopt nog steeds heel stroef, omdat ik nog steeds boos op hem ben. Ik wilde wel contact met mijn ouders, maar dan ook kunnen praten over alles wat er is gebeurd.

Een jaar geleden zijn mijn angstaanvallen terug gekomen door een gebeurtenis die dit triggerde. Hierdoor heb ik alle nare ervaringen van vroeger weer herbeleefd en dat was onwijs zwaar. Maar het heeft me ook de unieke kans geboden om op een andere manier naar die situaties te kijken en er op een andere manier mee om te gaan. Ik zie nu dat mijn vader geen boeman is, maar zelf heel onzeker. En stiekem is hij best trots op me.

Met mijn broer heb ik nog steeds geen contact. Mijn jongere zusjes zijn getraumatiseerd geweest door mijn plotselinge vertrek uit huis, wat voor mij broodnodig was, maar op hen een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Hier heb ik het gelukkig met hen over kunnen hebben en we hebben er samen om gehuild. Ik vind het mooi om naast iemand te mogen plaatsnemen en de pijn met hem of haar mee te voelen. Stiekem hoop ik dat mijn vader ooit nog eens naast mij plaats neemt en met me mee huilt, maar ik ben hier niet meer afhankelijk van.

Twee jaar geleden ontdekte ik de website Goedgelovig.nl. Ik las het bericht dat TRIN de Amsterdam Arena wilde afhuren omdat ze geloofde dat er een opwekking in Nederland zou komen. Het vulde me opnieuw met boosheid en machteloosheid. Met het schrijven van deze ‘relibiografie’ wil ik er voor mezelf een punt achter zetten. Ik zou mensen graag waarschuwen voor TRIN, maar ik denk dat het weinig zin heeft. Organisaties als deze zijn er altijd al geweest en zullen er ook altijd zijn. Dat neemt niet weg dat ik me verantwoordelijk voel voor de mensen die er heen gaan. Door het schrijven van dit verhaal, en het openlijk toegeven van mijn eigen stommiteiten, hoop ik deze verantwoordelijkheid te dragen. Wat anderen er mee doen is hun verantwoordelijkheid.

John

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14367
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door Rereformed » 27 mar 2014 15:04

Een adembenemend verhaal dat een zeldzaam goede inkijk geeft in de gelovige wereld. Ook je psychologisch inzicht is scherp. Bedankt voor dit schrijven.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
dikkemick
Ontoombaar
Berichten: 11427
Lid geworden op: 07 mar 2013 18:36

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door dikkemick » 27 mar 2014 15:27

Ongelooflijk! Dat rede, indoctrinatie en rotsvast geloof kan overwinnen. Ik had dit niet voor mogelijk gehouden. Jij en Rereformed bewijzen het tegendeel. Mijn beeld van de orthodox gelovige was (is...) heel zwart-wit. Mensen, zoals jij, die Jezus/God werkelijk Gevoeld (met hoofdletter) hebben.
Respect! Ben wel nieuwsgierig naar de psychologisch profiel geworden (als zoiets bestaat). Waar, waarom en wanneer gaat die knop om? Dat moet (zoals ik ook heb kunnen lezen) een geleidelijk proces zijn. Maar iets dat zo diep geworteld zit...dat vergt volgens mij heel veel zelfkennis.
Reality is that which, when you stop believing in it, doesn't go away.
Philip K. Dick

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14111
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door PietV. » 27 mar 2014 16:44

Bedankt John, het is uitermate indringend. Op GG had ik het een keer gelezen maar door het frequente doorklikken naar het volgende stuk tekst ben je al snel een stuk concentratie kwijt. Ik vermoed (nee, ik weet) dat dit veel mensen aan het denken gaat zetten. Vooral kernbegrippen als Soul Survivor of Van der Steen zijn hapklare brokken om in te bijten en bij stil te staan. Ik denk dat Peter Pit dit in zijn achterhoofd moet hebben gehad nadat hij "Ooit Evangelisch" zat uit te werken. Want je hoort steevast de succesverhalen. Een aanwinst voor de rubriek getuigenissen!!

Hier staat de link naar het boek van Peter Pit ook bekend van de site goedgelovig
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

Jinny

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door Jinny » 27 mar 2014 19:01

Wow, ik ben blij dat ik mijn leven lang al atheïste ben als ik dit lees....
Ook ik heb wel de nodige ellende meegemaakt, maar zo als dit....
Gefeliciteerd.

Gebruikersavatar
jacco
Geregelde verschijning
Berichten: 81
Lid geworden op: 09 sep 2011 20:56
Locatie: Wognum
Contacteer:

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door jacco » 27 mar 2014 21:29

Herkenbaar verhaal John. Ik ben van een wat oudere generatie die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw een soortgelijke ervaring had buiten de deur. Vervang wat namen door andere bekende predikers en evangelisten uit die tijd. Het hele circus van opwekking en genezing voor Nederland, gaven van de Geest en bedieningen enz. De zaaltjes en stadions met mensen die geloven (hopen), het blijkt dat de mensen er behoefte aan hebben, ook al worden ze gewoon voor de gek gehouden. Zelfs de mannen en vrouwen op het podium hopen op een wonder uit de hemel en zijn bereid om aan die god, maar ook aan hun medegelovigen te laten zien dat ze tot het uiterste willen gaan. En hopen dat er ooit een antwoord komt. Ik heb zelf ook bij een dode gestaan en met haar gebeden opdat ze zou opstaan. Zoals het verhaal in de bijbel.
Ik ben werkelijk weg moeten gaan van familie en vrienden om in fasen los te komen van dit geloof wat mij mijn leven afnam. Ik hoef niet te geloven in iets, want er valt niets toe te voegen aan het bestaan van alles door mijn geloof. Ik ben er nu ruim tien jaar los van en heb nog nooit zo ontspannen en eerlijk gevoeld.
Bedankt voor je getuigenis, Jaap van Dijk
Geloven is een onvolwassen en gemakzuchtig antwoord op de vragen: Wie ben ik, waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe ? Bidden is niet voor niets je ogen sluiten voor de realiteit ...jvd

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 2008
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door Storm » 27 mar 2014 22:05

@Johnthebassist,
Wat raakt jouw verhaal en wat bizar is het charismatische wereldje. Ik ken de omgeving, de mensen, ooit had ik er zijdelings mee te maken, brrr.
Kwetsbare mensen zijn gewillige slachtoffers,en slachtoffer zijn zij die anderen meetrekken in dat fake wereldje.
Stiekem hoop ik dat mijn vader ooit nog eens naast mij plaats neemt en met me mee huilt, maar ik ben hier niet meer afhankelijk van.


Ik hoop dat ook voor je, maar fijn dat je daar niet meer afhankelijk van bent.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Gebruikersavatar
lost and not found yet!
Bevlogen
Berichten: 3302
Lid geworden op: 05 dec 2006 18:11
Locatie: Kiryat Ata

Re: Ooit Goedgelovig

Bericht door lost and not found yet! » 27 mar 2014 22:59

Gaaf! Bedankt voor je uitgebreide verhaal John! Indrukwekkend! Ik heb een beetje hetzelfde doorlopen, alleen lang niet zo heftig. Maar ik ben er ondertussen wel achter dat niet meer geloven veel moeilijker is dan wel geloven. Je moet alles zelf opnieuw uitvinden, en dat is niet makkelijk. Maar gelukkig kan ik, als oudste van 12 uit een oudgereformeerde familie, waarvan ze allemaal elke zondag 2 keer naar de kerk gaan, wel heel goed met mijn familie. Ook al zijn ze het allemaal totaal niet met me eens, ze respecteren mijn standpunt. En andersom ook. En, zoals mijn moeder zegt, als religie de onderlinge liefde overheerst is er wat mis met de religie en niet met de liefde! Veel succes!
Wie meent dat een argument deugt omdat het gedrukt staat, is een idioot. Jiddisch.
Wil je gelukkig zijn of gelijk hebben? Yolanda

Plaats reactie