Een oude gewoonte uit de tempeleconomie van het tweede millenium VOJ. Elke beschaving was een quasi-theocratie, de economie een tempel-economie. Er was geen werkweek. Slavenarbeiders kregen na een werkdag een schep graan, en dat was het. Als er niet regelmatig religieuze feesten werden georganiseerd waarop vlees geslacht werd en uitgereikt zou niemand het overleven. In het oude Egypte was er zo gemiddeld één dag op vier een offerfeest georganiseerd door de priesters van een of andere god, lees tempel.vegan-revolution schreef:Waarom zou je vlees aan armen willen geven?Surrendered schreef:Wij geven een groot deel van het vlees aan armen, buren, families en vrienden. Het is om de mensen bij elkaar te houden. Denk je dat het prachtig is om te zien dat een dier dood gaat? Het is uiteindelijk voor Allah's wil, en voor de armen.
De ecologische rampen die dit millenium afsloten zorgden voor het failliet van de grote tempelfeesten. De zevendaagse werkweek werd ingesteld als bezuinigingsmaatregel, ook voor de schepper uit Genesis. Vegetarisme, het heilig verklaren van runderen, onthechtingsideeën etc... dateren van die periode. Het was het begin van de zwervende priesters, charlatans en filosofen, hansworsten en zieners - de periode die Karl Jaspers de scharniertijd doopte.
Natuurlijk was de ommekeer niet plots en totaal. De Romeinen bleven bij hun tempeleconomie zweren tot in de keizertijd, waarna ook daar door uitputting de tempeleconomieën uiteenvielen tot het patronage/clientelisme. Tot de late middeleeuwen (nadat de pest één derde van Europa had uitgeroeid en er bijgevolg een seculariserende overvloed was) werd vlees enkel gegeten in de context van een dramatische religieuze gebeurtenis, ook als er geen grote tempelfeesten waren. Centraal stond het met siddering ombrengen van het offerdier, en gemengde gevoelens van ontzag, angst en honger (het oude bekeringsrecept)
Je zou kunnen zeggen dat de islam in de periferie van de Romeinse traditie valt.
van een socratisch agnost