Handen schudden: cultuur of berekenend?

[herman van der helm]

Een bezoek aan de kroeg. Veel bekenden, van wie ik de meeste enthousiast gedag zeg, een enkele stevig beetpak en een ander een paar zoenen geef.
Zo ook op vergaderingen, op de zaak en in familieverband. Zelden dat ik dan mensen een hand geef.
Wanneer schud ik wel mensen de hand? Meestal als ik in een nieuwe situatie kom met mij onbekenden, als ik in een formele setting aangeland ben zoals een rechtzitting of openbare vergaderingen of hoorzittingen van een of ander overheidsorgaan of bij condoleances.
Hierbij is mijn houding afwachtend en schep ik, door een hand te geven, bewust een zekere afstand. Ik denk me dan minder kwetsbaar te voelen en win tijd om geestelijk te acclimatiseren.
Als ik een hand ontvang van iemand, zie ik ook iets dergelijks bij hem plaats vinden. Ruimte scheppend voor zichzelf en de hei overkijkend.
Een hand geven is dus eigenlijk niet zozeer vriendelijk maar in behoorlijke mate berekenend en dient het eigenbelang.
Voor aanvang van rechtzaken schud ik ook bijna altijd de hand van mijn tegenpartij. Dit werkt de redelijkheid van partijen in de zitting in de hand. Slechts een enkele keer heb ik iemands hand geweigerd, omdat ik door deze persoon ontzettend benadeeld was. Ik heb toen hij zijn hand uitstak gezegd dat ik er niet toe in staat was en mijn excuses ervoor gemaakt.

Een gegeven hand kun je goed gebruiken om je gespreksgenoten te analyseren
De ene hand is namelijk de andere niet. Ik krijg zeer zachte handen, kordate handen, stevig knijpende handen, koude handen, warme handen, kortom allemaal handen die iets te vertellen hebben over de persoon die hem geeft. Luister ik goed naar de taal die deze handen spreken dan krijg ik veel informatie over de persoon, waar ik gebruik van maak in het verdere gesprek.
Zomaar wat interpretaties: Koude handen horen bij mensen met veel ratio. Warme handen stralen gevoeligheid uit. Knijpende handen zijn een stukje dominantie dat niet te verbergen valt.
Veel informatie over individuen die je eigenlijk als je fatsoenlijk bent niet zou moeten hebben om een gesprek zonder vooringenomenheid in te gaan. Een hand geven tast dus de geestelijke integriteit van je gesprekspartner aan en eigenlijk ook zijn fysieke.

De heer Enait weigert een hand te geven aan vrouwen en vanwege zijn gevoel voor gelijkheid ook aan mannen. Ik denk dat hij hiermee, zonder het waarschijnlijk zelf te beseffen, een goede bijdrage levert aan de bescherming van de privacy van individuen en zeker voorkomt hij ermee dat hij teveel inzicht krijgt in de gemoedstoestand van zijn tegenstanders. Dit kan alleen maar goed zijn voor ons aller toekomst.

[CXT]

Interessant. Ik ben het met je eens dat het handenschudden voornamelijk voorkomt in onbekende en/of formele situaties. Echter heb ik het idee dat dit niet is om een afstand te creëren (ruimte te scheppen), maar juist om een brug te slaan tussen jou en het 'onbekende'. Het schudden van de hand is een groet om in contact te komen met de omgeving.

Je interpretaties van handen gaan volgens mij ook niet op. Koude handen komen m.i. van een koude omgeving, warme handen van activiteit en stevige handdrukken hoeven niet per se van een dominant figuur te komen, maar kan ook zijn van iemand die niet onzeker wil overkomen.

[Socratoteles]

Originele stellingname, maar het stoppen met handenschudden is maar een kleine stap in de verbetering van de privacy van individuen en het verhinderen van onfatsoenlijk non-verbaal inwinnen van informatie over een persoon. Een indrukwekkender resultaat zou worden gegarandeerd door het laten dragen van lichaams- en gezichtsbedekkende kleding door iedereen

[Exdeo]

Iemand een hand geven is een beleeft begroetingsritueel. Het is cultuur.
Door iemand een hand te geven en je voor te stellen toon je respect voor de ander, voor de situatie van dat moment, en voor het gesprek dat je van plan bent aan te gaan. Dat jij meteen de ander als tegenstander ziet en een berekende inschatting van hem maakt is jouw interpretatie. Iemand een hand geven is in de meeste situaties zo gewoon en vanzelfsprekend dat de betekenis pas opvalt wanneer je het niet doet. Wanneer je bijvoorbeeld in een vergadering bent die wat rommelig begonnen is en waar je er achter komt dat er aan tafel iemand zit die je geen hand gegeven hebt. Dit geeft toch een wat ongemakkelijk gevoel, wie is die persoon? en welke functie heeft hij in dat gesprek? In feite heb je elkaar eigenlijk niet als gesprekspartner erkend.

Het is heel gemakkelijk om lacherig te doen over beleefdheidsrituelen, maar in de praktijk zijn ze toch handig en nuttig. Wanneer je bijvoorbeeld in gesprek bent met iemand die je eigenlijk niet kent, en het klikt het gesprek is leuk dan zal al snel 1 van de 2 zijn/haar hand uitsteken en zeggen ik zal me even voorstellen. Dit betekend niet dat nu het gesprek meteen formeel word maar het is wel op een ander niveau gekomen.

Wanneer je bij voorbaat al weigert bepaalde mensen een hand te geven, geef je niet alleen aan, dat je ze niet erkend als gelijkwaardige gesprekspartner, maar ook dat je geen respect hebt voor de situatie. Binnen een bedrijf geef je hiermee ook aan dat je geen respect hebt voor jouw eigen functie binnen dat bedrijf. Hiermee maak je je zelf onmogelijk. En dat kan heel ver gaan tot aan de rechter toe.

Overigens vind ik het ook weer niet nodig om aan de hand van 1 lompe boer een hele godsdienst of andere cultuur te veroordelen. (en vervolgens daarmee de identiteit van je eigen cultuur te bepalen)

Ik heb maanden door moslimlanden gereisd en ben toen regelmatig uitgenodigd voor een van hun beleefteids-gastvrijheidsrituelen: Het drinken van 3 kopjes thee. De thee word geschonken in kleine glaasjes die voor ongeveer 1/3 gevuld zijn met suiker. Suiker was in de woestijn een kostbaar luxe artikel en de gastheer toont zijn gastvrijheid door hier heel gul mee om te gaan. Als gast kun je dit natuurlijk niet weigeren, dat zou onbeleefd zijn.

[Kitty]

Als gast kun je dit natuurlijk niet weigeren, dat zou onbeleefd zijn.

En hier draait het toch nu juist om? Als je in een ander land bent dan respecteer je de omgangs- en beleefdheidsnormen die in dat land gelden. Dus nee, je weigert die thee dus niet. En nee, je weigert hier die hand dus niet. Logisch toch?

[The Prophet]

En hier draait het toch nu juist om? Als je in een ander land bent dan respecteer je de omgangs- en beleefdheidsnormen die in dat land gelden. Dus nee, je weigert die thee dus niet. En nee, je weigert hier die hand dus niet. Logisch toch?

Die sollicitant die weigerde handen te schudden is een Nederlander. "Ander land" gaat dus niet op. De meeste allochtonen hebben gewoon een Nederlands paspoort.

Dat is nu ook juist het argument van die man: er zijn moslims in Nederland en die hebben (soms) andere gewoonten, die moet je respecteren.

Ik zeg niet dat ik het daarmee eens ben, maar bekijk het eens vanuit zijn optiek.

[Kitty]

Ok, dan ga ik als nederlander permanent in een moslimland wonen, dan kan ik de thee ineens wel weigeren omdat ik Iranees ben geworden? Hoef je dan ineens je niet meer te houden aan de beleefdheids- en omgangsnormen in dat land? Kun je je dan als 'nieuwe Iranees' beroepen op je Nederlandse andere gewoontes? Of geldt dan nog steeds dat je wonende in dat land de omgangs- en beleefdheidsvormen die in dat land gebruikelijk en norm zijn hebt te respecteren en te volgen.

[appelfflap]

Ik zeg niet dat ik het daarmee eens ben, maar bekijk het eens vanuit zijn optiek.

het is puur egoïsme en een schrijnend gebrek aan respect jegens zijn nieuw thuisland.
het is een signaal dat die man NEderlandse/Europese omgangsvormen, en in het verlengde Europese cultuur tout court, absoluut minderwaardig vindt.

zo bekijk ik het

[egmond codfried]

En hier draait het toch nu juist om? Als je in een ander land bent dan respecteer je de omgangs- en beleefdheidsnormen die in dat land gelden. Dus nee, je weigert die thee dus niet. En nee, je weigert hier die hand dus niet. Logisch toch?

Die sollicitant die weigerde handen te schudden is een Nederlander. "Ander land" gaat dus niet op. De meeste allochtonen hebben gewoon een Nederlands paspoort.

Dat is nu ook juist het argument van die man: er zijn moslims in Nederland en die hebben (soms) andere gewoonten, die moet je respecteren.

Ik zeg niet dat ik het daarmee eens ben, maar bekijk het eens vanuit zijn optiek.

Hoe dan ook klink je veel intellectueler dan de rest op dit forum.

In Nederland meten wij met twee maten. Orthodoxe Joden in Nederland schudden geen handen met vrouwen want die zijn onrein vanwege hun menstruatie.
Er zijn Joodse rechtbanken in Nederland en wellicht in elk ander Europees land.
Een Joods huwelijk is ook een religieus sacrament en dient dus door een religieuze rechtbank ontbonden te worden.
Mensen die niet Joods zijn hebben geen last van zo een rechtbank.
Echter wanneer de Sharia rechtbank ter sprake komt, is de reactie altijd heel hysterisch.
Alsof zij jan en alleman de handen gaan afkappen of zo, midden op het Malieveld!