teruggraaien

[herman van der helm]

De oorzaak van de wereldwijde crisis is het uit de hand gelopen bancaire systeem waarbij bonussen verkregen werden op het nemen van (grote) risico’s. De gevolgen zijn bekend. De banken moesten gered worden met miljarden overheidsgeld, ons geld dus, omdat het monetaire systeem niet om mag vallen. Iedere transactie van elke inwoner en bedrijf loopt over een rekening van en dus over het systeem van die onmisbare banken. Dit hebben ze goed geregeld voor zichzelf. Wat er ook door hen gegokt wordt, er zal altijd “gered” worden. De volgende keer crisis ligt al in het verschiet. De vraag is alleen wanneer.

Herinneren we ons de discussie met het privatiseren van het spoorwegnet en de energievoorzieningen nog? Hier speelde de angst dat met het privatiseren een risico gecreëerd werd, dat als een dergelijk commercieel bedrijf om zou vallen, je de elementaire basisvoorzieningen kwijt zou zijn. Het spoorwegnet en de energiedistributiesystemen moesten gevrijwaard blijven van een faillissement van een van de op de vrije markt handelenden ondernemingen.
Hiervoor zijn aparte bedrijven opgericht die voor een groot deel door de overheid worden gecontroleerd, en die niet risicovol mogen ondernemen. De handel in risicovolle producten werd het terrein van de vrije markt en de verdeelsystemen bleven zeker gesteld. Tevens moesten deze systemen en netwerken opengesteld worden voor andere concurrerende partijen zodat er een goed aanbod van de producten gegarandeerd bleef.

Terug naar de banken. Ook hier zou het deel dat met de transacties en het geldverkeer te maken heeft (een onmisbaar systeem dus) ondergebracht moeten worden in aparte organisaties die slechts ten doel hebben het verkeer in goede banen te leiden en geen enkel risicovol doel mogen nastreven. Goed gecontroleerd of zelfs grotendeels eigendom van de Nederlandsche Bank. Alle risicovolle handelingen met het doel winst te maken kunnen dan bij de bestaande banken plaatsvinden zonder dat er “gered” hoeft te worden als het onverhoopt misgaat met een van hen. De betreffende bank kan dan failliet gaan zonder een spoor van vernieling achter te laten in de samenleving. Het blijft dan beperkt tot hun cliënten en leveranciers. Te overwegen valt om het stuk spaargeld van klanten dat de staat garandeert ook in de veilige organisatie onder te brengen.

Deze wijziging van het bancaire systeem zal veel geld kunnen kosten, omdat er natuurlijk stevig aan verdiend wordt door de banken. Een aantal grote banken in Nederland liggen echter al aan het staatsinfuus, waardoor er al veel aan hen betaald is. Het zou misschien nu wel een mooi moment zijn om eens terug te graaien. Krijgt de belastingbetaler in ieder geval in de toekomst geen rekeningen meer gepresenteerd. En zeker is dat het miljarden kan opleveren voor de staatskas.

[Gerben]

Herman,
als je je bankpasje bekijkt zie je daarop allerlei logo's staan van organisaties die een rol spelen bij het interbancaire betalingsverkeer. Dit zijn vooral commerciële organisaties (zoals creditcardmaatschappijen), joint ventures van banken en samenwerkingsverbanden. De splitsing tussen bank en bancair systeem bestaat dus al. Verschillende betalingssystemen bestaan naast elkaar en in sommige gevallen bieden verschillende organisaties dezelfde of vrijwel identieke diensten; er is dus zelfs sprake van een grote mate van redundantie.
Ik acht het dan ook niet waarschijnlijk dat het monetaire systeem omvalt tengevolge van het faillissement van een aantal grote banken. Dat is alleen maar retoriek om geld los te krijgen bij de overheid.

[siger]

Ik zie het veel simpeler, maar dat ligt misschien aan mij.

Dingen die door hun eigen aard van essentieel belang zijn voor onze levensomstandigheden, dienen publiek controleerbaar te zijn. Ik denk dat de bankwereld en financiën daartoe behoren.

Als het dan misgaat hebben we alleen onszelf te verwijten.

[herman van der helm]

Gerben schrijft:
"De splitsing tussen bank en bancair systeem bestaat dus al. Verschillende betalingssystemen bestaan naast elkaar en in sommige gevallen bieden verschillende organisaties dezelfde of vrijwel identieke diensten; er is dus zelfs sprake van een grote mate van redundantie."

Deze organisaties zijn honderd procent eigendom van de banken. De staat heeft hier niets of nauwelijks iets in te brengen. De banken hebben honderd procent zeggenschap over de infrastructuur van het betalingsverkeer, en dus is de overheid chanteerbaar als ze dreigen om te vallen.
Ditzelfde zie je bij de systeemleverende organisaties bij failissement van bedrijven. De schulden van het bedrijf aan de IT leverancier wordt meestal eerst door de curator betaald om uberhaupt nog te kunnen zien hoe de bedrijfsadministratie eruit ziet. Hier vindt dezelfde chantage plaats ten koste van de overige schuldeisers.

Bericht van Gerben even tussen quotes gezet. Grt, piet.

[siger]

Maar zelf als ze privé zijn heeft de democratische overheid een governance-taak. Gewoon omdat ik wil dat mijn privéfinancien op orde blijven.

[herman van der helm]

Het omvallen van de DSB geeft aan hoe dringend de situatie, die in mijn openingsbijdrage is beschreven, is.
Het grappige is dat ook financieel expert Arnoud Boot in Pauw en Witteman dit gisteravond ook aangaf.
voor het fragment in de twaalfde minuut:

http://player.omroep.nl/?aflID=10203144

[collegavanerik]

Terug naar de banken. Ook hier zou het deel dat met de transacties en het geldverkeer te maken heeft (een onmisbaar systeem dus) ondergebracht moeten worden in aparte organisaties die slechts ten doel hebben het verkeer in goede banen te leiden en geen enkel risicovol doel mogen nastreven. Goed gecontroleerd of zelfs grotendeels eigendom van de Nederlandsche Bank.

interpay bestaat och al?

[Maverick]

De waarde van virtueel geld is gelijk aan het vertrouwen in de organisatie die virtueel geld uitgeeft. Tegenwoordig is al het geld virtueel, je kan er alleen geld voor krijgen, of allerlei goederen tegen de dagprijs. Je krijgt niet meer voor 1 briefje van een gulden een vastgelegde hoeveelheid silver of zo.

Maar er is in het westen ook sprake van dwang, zonder geld kan je niet leven in steden. Mensen doen dus alles om aan geld te komen en degene die het monopolie op geld uitgeven heeft, heeft dus macht over de mensen.

Het waren niet alleen de banken. Mensen gingen voor een procentje meer naar allerlei vreemde banken.....

Uiteindelijk is het hebzucht in het algemeen en niet zozeer hebzucht van banken geweest die de crisis veroorzaakt heeft.

Het Wurst case scenario ( het stilvallen van de internationale handel ) is nog steeds mogelijk. Dan zit je hier al snel zonder energie en zonder voldoende voedsel.

De wereld na de crises moet voor gewone mensen gewone banken hebben waar niets mee kan gebeuren, maar moet mensen ook dwingen om eerst die rekening vol te hebben voordat ze met hun geld naar de commerciele banken mogen gaan. Want de mensen spelen de commerciele banken tegen elkaar uit.