Rereformed schreef:Hartelijk welkom Robbert op dit forum. Uit bovenstaande bijdragen maak ik op dat je een interessante en goede discussiepartner zou kunnen zijn. Succes toegewenst! En hopelijk voor alle partijen leerzame discussies.
RobbertVeen schreef: ik wil wel graag helderheid geven en uitleggen waarom ik sta waar ik sta - en wil graag weten waarom jullie daar niet staan.
Ik heb er ooit een dik boek over geschreven, maar het voornaamste
hier samengevat. Ik zou het bijzonder interessant vinden indien je daar uitgebreid je gedachten over zou laten gaan.
Albert, dit is teveel om in één keer op te reageren, want het gaat uiteindelijk om de details. Ik neem er dus maar een stukje uit.
(Ik zal de discussie met jouw stuk in ieder geval op één van mijn sites voortzetten als het hier op het forum niet helemaal past, gaat het daar dan wel verder.
http://www.doopsgezind.wordpress.com)
Jij schreef bij voorbeeld:
Christenen baseren hun geloof op een heel dik boek, om precies te zijn op 66 boeken. Maar iedereen die met christenen praat zal opmerken dat je ze nooit moet aanspreken op het merendeel van al die boeken, namelijk de boeken van het Oude Testament. […]
Kortom, een christen uit onze tijd is iemand die zit opgescheept met het Oude Testament, maar die gelooft in het Nieuwe Testament, of om het in de woorden van een vrome christen op het internet te zeggen "Christenen zijn geraakt door Jezus, en omdat hij het OT zo hoog acht, zit je er als christen ook aan vast". (Maar ik geef deze raad: mocht je ooit een voorbeeldige christen tegenkomen die geen enkele onoverkomelijke hindernis tegenkomt bij het lezen van het Oude Testament, pas dan maar op!)
We moeten ergens een begin maken, en waarom dan niet hier. Albert, jij schrijft een lange tekst die voornamelijk gaat over de film van Mel Gibson, The Passion, waar ik ooit eens lovende woorden aan heb gewijd, dus de tegenstelling is al meteen duidelijk.
Maar eerst maar even dit stukje. Ik begrijp hieruit dat je constateert dat christenen in verlegenheid zijn met het Oude Testament terwijl ze het toch als openbaring accepteren. Alles wat onaangenaam is in het Oude Testament wordt wegverklaard of genegeerd. Dat is inderdaad in strijd met de christelijke overtuiging dat de gehele Bijbel het Woord van God is.
Welnu, ik ben een christen die in het geheel geen verlegenheid voelt bij het Oude Testament. Maar dat komt misschien omdat ik die verzameling boeken heb leren lezen – bij de meeste christenen kom je niet verder dan het niveau van laten we zeggen de kleuterschool: de verhalen van Genesis. En ook daar zullen ze zich vaak geen raad mee weten. En hoewel de Psalmen nog wel gezongen worden, vraag ik me af of ze echt worden begrepen. Het eerste wat we moeten doen is dus de ruimte van deze conversatie afbakenen. Word ik geacht te verdedigen wat de gemiddelde christen van de Bijbel verstaat? Dan ga ik onmiddellijk en definitief met verlof. Daar begin ik al helemaal niet aan.
Maar mag ik verdedigen hoe ik zelf het Oude Testament versta? En hoe ik het aan mijn Gemeente onderwijs en hoe ik er over predik? Daar heb ik geen bezwaar tegen. Die uitdaging vind ik zinvol.
In ieder geval kun je mij zonder problemen aanspreken op de boeken van het Oude Testament. Maar ik lees die boeken niet als een fundamentalist, of literalist, en ik hou rekening met het genre, de historische context, de intentie van de schrijver, de nuanceringen in de taal, de plaats van elk boek in het canonieke geheel, en de voor mijn geloof beslissende openbaring in Jezus Christus. Ik heb dus een bepaalde "bril" die het mij mogelijk maakt deze teksten te lezen als Gods woord.
Je moet ook verschil maken tussen een gegeven tekst, die je historisch kunt lezen en verstaan, en een tekst zoals hij steeds weer opnieuw als uitgangspunt van het geleefde leven en de prediking in de kerk gebruikt wordt.
Ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel, maar ik geef toch maar even een illustratie. Als ik een studie doe naar scheppingsmythen uit het verleden, dan lees ik Genesis 1 heel anders, dan wanneer ik die tekst leest alsof die mij rechtstreeks iets te zeggen heeft en op mij van toepassing is. Bij de eerste manier van lezen is de tekst een object dat ik moet verklaren, bij de tweede manier van lezen is de tekst een "aanspraak" die ik moet verstaan. Er zijn teksten die ik eigenlijk alleen maar als object kan nemen, zoals bijvoorbeeld de Ilias of de Odyssee. Ik ben daar hooguit als sympathiserende lezer in betrokken. In de kerk wordt de Bijbel gelezen als een boek, een verhaal, een verzameling aanwijzingen en onderwijzingen, die mij als lezer en de gemeente als collectief van lezers rechtstreeks aangaan. (Dus niet als bron van historische, biologische of kosmologische kennis.)
Essentieel bij de verklaring en het verstaan van de boeken van het Oude Testament, is dat je de samenhang begrijpt, en de relatieve plaats van elk boek in het geheel. Er is eindeloos veel literatuur van de hand van christelijke theologen die dat kan toelichten, (mooi is nog altijd "Met de Torah is het begonnen"van J. Hanegraaff uit 1988) dus het heeft voor mij weinig zin omdat nu allemaal aan je voor te leggen.
Wat ik bedoel te zeggen is dit: de meeste christenen hebben op een slechte manier catechisatie gekregen, en weten dus inderdaad niet wat ze met het grootste deel van de Bijbel moeten beginnen. Maar daaruit volgt geenszins dat je de Bijbel niet correct kunt lezen en verstaan. Mijn hele leven draait om de correcte uitleg van de Bijbel. En er moet toch ook in jouw ogen verschil kunnen zijn, tussen goedwillende amateurs die elkaar nababbelen zonder kritische vragen te stellen, en het resultaat van nauwgezette studie van een tekst vanuit het Hebreeuws en Grieks met gebruikmaking van alle middelen die de moderne literatuurwetenschap te bieden heeft.
Als we het daarover eens zijn, kunnen we verder.
Het visioen van God is een morele daad. Deze optiek is een ethiek. - Levinas