Waren de 'Socialistische' regimes eigenlijk atheïstisch ?
Geplaatst: 01 sep 2007 15:51
Er zijn talrijke bloeddorstige dictaturen geweest, ook een aantal die zich in naam mede op Marxistische theoriën beriepen.
Stalin, Mao, Pol Pot, de Noord-Koreaanse dictators ... Vaak krijgen vrijdenkers deze namen voor de voeten geworpen.
Als toppunt van een vergelijkbaar boosaardige onkunde krijg je soms het verwijt dat je een nieuwe wereldoorlog mogelijk zou maken door goddeloosheid.
Mijn stelling is dat de zogenaamde 'Socialistische' regimes een persoonsverheerlijking (=vergoddelijking) van hun grondleggers en leiders kenden,
zodanig dat een verstandige open discussie over het beleid in die landen toen niet meer mogelijk was.
Het kenmerkende verschijnsel van verstarring van het systeem en vernietiging van mensenlevens dat vervolgens optrad doet juist sterk aan de theocratie denken.
De genoemde dictators vallen dan ook niet onder de atheïsten, aangezien ze zichzelf tot een soort godheid hadden laten uitroepen.
Dat is de atheïsten niet te verwijten.
De grondslag onder sommige andere discussies en stellingen is daarmee ondeugdelijk gebleken.
Dictators die zichzelf en hun theorieën tot een 'onfeilbare' en 'hoogverheven' instantie laten uitroepen,
kunnen logischer wijze niet worden gebruikt om vrijdenkers te bekladden !
Ook de 'filosofische' inhoud van de rechtvaardiging van de genoemde dictaturen bevatte resten van vóórwetenschappelijk denken die niet rationeel te rechtvaardigen zijn.
De dialectiek is daar een voorbeeld van.
In de theologie speelde dit begrip een grote rol en in de filosofie van de idealist Hegel, wiens denken vol godsdienst was, werd dit begrip opnieuw uitgewerkt en populair gemaakt.
Het is achteraf moeilijk voor te stellen hoe zovele 19e- en 20e-eeuwers, waaronder Marx kennelijk, zozeer in de greep konden raken van deze religieuze modegril.
Meer dan een geloof is het niet. In uitvindingen en ontdekkingen uit de 19e eeuw die daarentegen wel blijvend waardevol zijn gebleken,
ik noem de evolutietheorie, economie, de natuurkunde en scheikunde uit die tijd, speelt de dialectiek werkelijk geen enkele rol als verklaringsmodel of methode.
Ook de meeste niet-marxistische socialisten deden er niets mee.
Het is kennelijk een geheel nutteloze rest uit vroegere perioden van het denken.
Stalin, Mao, Pol Pot, de Noord-Koreaanse dictators ... Vaak krijgen vrijdenkers deze namen voor de voeten geworpen.
Als toppunt van een vergelijkbaar boosaardige onkunde krijg je soms het verwijt dat je een nieuwe wereldoorlog mogelijk zou maken door goddeloosheid.
Mijn stelling is dat de zogenaamde 'Socialistische' regimes een persoonsverheerlijking (=vergoddelijking) van hun grondleggers en leiders kenden,
zodanig dat een verstandige open discussie over het beleid in die landen toen niet meer mogelijk was.
Het kenmerkende verschijnsel van verstarring van het systeem en vernietiging van mensenlevens dat vervolgens optrad doet juist sterk aan de theocratie denken.
De genoemde dictators vallen dan ook niet onder de atheïsten, aangezien ze zichzelf tot een soort godheid hadden laten uitroepen.
Dat is de atheïsten niet te verwijten.
De grondslag onder sommige andere discussies en stellingen is daarmee ondeugdelijk gebleken.
Dictators die zichzelf en hun theorieën tot een 'onfeilbare' en 'hoogverheven' instantie laten uitroepen,
kunnen logischer wijze niet worden gebruikt om vrijdenkers te bekladden !
Ook de 'filosofische' inhoud van de rechtvaardiging van de genoemde dictaturen bevatte resten van vóórwetenschappelijk denken die niet rationeel te rechtvaardigen zijn.
De dialectiek is daar een voorbeeld van.
In de theologie speelde dit begrip een grote rol en in de filosofie van de idealist Hegel, wiens denken vol godsdienst was, werd dit begrip opnieuw uitgewerkt en populair gemaakt.
Het is achteraf moeilijk voor te stellen hoe zovele 19e- en 20e-eeuwers, waaronder Marx kennelijk, zozeer in de greep konden raken van deze religieuze modegril.
Meer dan een geloof is het niet. In uitvindingen en ontdekkingen uit de 19e eeuw die daarentegen wel blijvend waardevol zijn gebleken,
ik noem de evolutietheorie, economie, de natuurkunde en scheikunde uit die tijd, speelt de dialectiek werkelijk geen enkele rol als verklaringsmodel of methode.
Ook de meeste niet-marxistische socialisten deden er niets mee.
Het is kennelijk een geheel nutteloze rest uit vroegere perioden van het denken.