Ik vraag me af of iemand die moord vanuit een religieus standpunt gelukkig is. Die moord van Mohammed B. is voortgekomen uit waarschijnlijk een hoop frustratie en ongenoegen. Ik denk niet dat hij op dit moment gelukkig is, aangezien in Nederland iedereen weer tot rust is gekomen en weer met de orde van de dag bezig is. Het doel moet zijn geweest om verandering te weeg te brengen en dat is in wezen niet gelukt. Vraag me ook af hoe gelukkig hij in de gevangenis is; hij moet absoluut in een aparte afdeling worden opgesloten, want anders is hij zijn leven niet zeker. Ze staan in de rij om hem het leven zuur te maken.
Is een gangster gelukkig als hij iemand vermoord? Ik denk het niet. Vaak gaat het om overleven en velen weten wel dat ze niet erg oud worden. Het recht van de sterkste is het enige wat telt.
Is een lustmoordenaar gelukkig? Ook niet. De lust is maar van korte duur en komt vaak voort uit allerlei problemen die zo iemand heeft.
Is een seriemoordenaar gelukkig? Ook niet. Vaak iemand die in het dagelijks leven niet goed in zijn vel zit en een hoop frustratie heeft.
De meeste van dit soort moordenaars beleven slechts kortstondig 'plezier' aan de moord; sterker nog, ik denk dat de meesten handelen uit woede en frustratie en op het moment van de moord nauwelijks stil staan waar ze mee bezig zijn.
Een moordenaar kan in mijn ogen nooit gelukkig zijn. Gelukkig ben je als je geniet van de dingen om je heen, als je gewaardeerd wordt, als je gezond bent en als je goed in je vel zit.Positief tegen bepaalde zaken aankijken maakt je gelukkig. Ik kan me echt niet voorstellen dat moord in dat rijtje thuis kan horen.
Ik denk dat dit ook een rol kan spelen bij die moordenaars uit het voorbeeld, die mensen geloven toch dat ze iets geweldig goeds hebben gedaan? Een vijand vermoorden is toch een in hun ogen goede daad, het zou me niet verbazen dat de combinatie van spanning, opwinding en stellige overtuiging het goede te doen een euforie teweeg brengt, dus wel degelijk een geluksgevoel. Tenminste zo zou het ervaren kunnen worden. Was dat niet ook zo bij sommige soldaten in Vietnam? Dat ze zich alleen nog maar goed voelden als ze aan het schieten, moorden en platbranden waren en daarna die "kick", die "thrill van de kill" misten en dan dus depri werden tot de volgende "missie" ???
Is een militair gelukkig als hij iemand vermoord? in mijn ogen niet. De meesten hebben een gezin en willen het liefst zo snel mogelijk naar huis. Ze zien het als een onderdeel van hun beroep en accepteren de mogelijkheid dat ze worden uitgezonden naar een oologsgebied. Er zijn van de Nederlandse militairen misschien enkelen die het 'leuk' vinden, echter bijvoorbeeld Amerikanen zijn totaal anders opgeleid. Commando's worden in feite gehersenspoelt en handelen op de 'automatische piloot'. Hun instinct wordt dermate aangesproken dat alleen telt: hij of ik. Vaak zie je inderdaad na de missies dat frustratie toeslaat. Ik geloof dat in Congo VN-militairen enkele vrouwen hebben verkracht, zelfs meisjes van 13 jaar oud. Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Komt dit voort uit een soort machtspositie waarbij een willekeurig hulpeloos persoon het slachtoffer moet zijn?
Toen ik in militaire dienst zat, had ik een beroeps op mijn kamer die in Joegoslavie was geweest. Toen er een keer in de buurt werd geschoten renden ze naar binnen om hun fototoestel te pakken, zodat ze later thuis konden laten zien dat er iets gebeurt was. Typisch de Nederlandse militair?
Ik heb ook een keer een Nederlandse piloot gesproken die in de 1e Golfoorlog een aantal missies had gevlogen. Hij vertelde dat je niets ziet wat er allemaal gebeurt. Je kijkt naar een scherm waarop je kunt zien dat een doel (aangegeven dmv een symbool) is getroffen. Feit is wel dat de manier van oorlog voeren drastisch is veranderd sinds de 1e Golfoorlog. De Irakezen waren radeloos, machteloos en raakten in paniek vanwege het feit dat ze geen vijand zagen. Apaches schoten over heuvels heen, de vliegtuigen zagen ze niet en tanks schoten op vele kilometers afstand. Vreemd is wel dat niemand negatief reageerde op het compleet plat bombarderen van kolonnes die zich terugtrokken. Vroeger was dit 'not done'. Nu wordt het plotseling geaccepteerd dat je mensen die op de vlucht zijn maar mag bombarderen. Is die acceptatie voortgekomen uit de high-tech oorlogsvoering?