Psychiatrische Diagnose

[HierEnNu]

*!!*
Ik ben slechts een leek, met dien verstande dat ik weliswaar
de HBO-niveau opleiding PSW [Psycho Sociaal Werker]
heb mogen genieten, maar nooit enig Wetenschappelijk Onderwijs.
Het onderstaande is dus vrijwel zeker voor verbetering vatbaar!
*!!*


Psychiatrische Diagnose

Om een psychiatrische diagnose te stellen, zijn er een aantal minimale vereisten die in acht genomen moeten worden. Deze vereisten zorgen ervoor dat de diagnose gebaseerd is op een grondige en zorgvuldige evaluatie van de persoon. De belangrijkste stappen omvatten:

1. Klinisch interview:
   • De psychiater of psycholoog voert een gedetailleerd gesprek met de patiënt.
     Dit interview bevat vragen over:
     1. De huidige klachten (zoals gevoelens, gedachten en gedrag).
     2. De duur en intensiteit van de symptomen.
     3. De invloed van de symptomen op het dagelijks functioneren (werk, relaties, enz.).
     4. De geschiedenis van de klachten
        (eerder voorkomende symptomen, eerdere diagnoses, behandelingen).
     5. Familiaire en medische achtergrond.
2. Gebruik van diagnostische criteria:
   • In de psychiatrie wordt meestal gebruikgemaakt van gestandaardiseerde classificatiesystemen, zoals:
     1. DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders).
     2. ICD-11 (International Classification of Diseases).
     Deze handboeken bevatten duidelijke criteria voor elke stoornis, zoals een minimaal aantal symptomen en een specifieke tijdsduur waarin de symptomen aanwezig moeten zijn om een diagnose te kunnen stellen.
3. Anamnese:
   • Naast het klinisch interview, wordt vaak een uitgebreide anamnese afgenomen. Dit houdt in dat de patiënt informatie geeft over hun medische geschiedenis, levensstijl, sociale omgeving, en eventueel trauma's of stressoren die een rol kunnen spelen.
4. Observatie:
   • De psychiater kan ook observeren hoe de patiënt zich gedraagt tijdens het gesprek: hoe ze communiceren, hun lichaamstaal, emoties, en mate van samenwerking.
5. Aanvullend psychologisch onderzoek:
   • Dit kan bestaan uit het invullen van vragenlijsten of het afnemen van gestandaardiseerde psychologische tests om bepaalde stoornissen beter in kaart te brengen, zoals depressie, angst, of cognitieve problemen.
6. Uitsluiten van somatische oorzaken:
   • Soms kunnen psychiatrische symptomen voortkomen uit fysieke ziekten (zoals een schildklierprobleem of een neurologische aandoening). In zulke gevallen kan de psychiater ook lichamelijk onderzoek of bloedonderzoek aanvragen om somatische oorzaken uit te sluiten.

De diagnose kan pas gesteld worden als de symptomen voldoen aan de gestandaardiseerde criteria van een specifieke stoornis en andere mogelijke oorzaken zijn uitgesloten.

[Peter van Velzen]

Als je beschrijving juist is (en ik vermoed van wel) dan betekent dat dus, dat zo een diagnose alleen gesteld kan worden met medewerking van de patient.

[HierEnNu]

Als je beschrijving juist is (en ik vermoed van wel) dan betekent dat dus, dat zo een diagnose alleen gesteld kan worden met medewerking van de patient.

Of het nog steeds zo is weet ik niet zeker, maar jaren terug lag dat dermate sterk in de wet verankerd dat criminelen niet tot TBS veroordeeld konden worden als zij niet vrijwillig meewerkten aan het psychiatrisch onderzoek omdat de diagnose dan niet kan worden afgerond.

[Mullog]

Als je beschrijving juist is (en ik vermoed van wel) dan betekent dat dus, dat zo een diagnose alleen gesteld kan worden met medewerking van de patient.

Ik denk dat je gelijk hebt. Als mensen niet meewerken aan een tbs onderzoek wordt doorgaans geen tbs opgelegd (wel een, vaak veel, langere gevangenisstraf)

[HierEnNu]

Als je beschrijving juist is (en ik vermoed van wel) dan betekent dat dus, dat zo een diagnose alleen gesteld kan worden met medewerking van de patient.

Ik denk dat je gelijk hebt. Als mensen niet meewerken aan een tbs onderzoek wordt doorgaans geen tbs opgelegd (wel een, vaak veel, langere gevangenisstraf)

Er zijn criminelen die niet in stemmen met een psychiatrisch onderzoek ondanks de aangeboden strafvermindering qua aantal jaren cel, omdat TBS ingaat nadat de straf is uitgezeten en in de praktijk vervolgens uit kan lopen op levenslang in een TBS kliniek mogen vertoeven.

[Maria]

Als je beschrijving juist is (en ik vermoed van wel) dan betekent dat dus, dat zo een diagnose alleen gesteld kan worden met medewerking van de patient.

Of het nog steeds zo is weet ik niet zeker, maar jaren terug lag dat dermate sterk in de wet verankerd dat criminelen niet tot TBS veroordeeld konden worden als zij niet vrijwillig meewerkten aan het psychiatrisch onderzoek omdat de diagnose dan niet kan worden afgerond.

Er is veel veranderd in de loop van jaren.
Als het klopt wat je schrijft is dat wsl. ook in dit soort gevallen.

https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpe ... oorten-tbs

Tbs met dwangverpleging
Bij tbs met dwangverpleging wordt de dader verplicht verpleegd in een gesloten tbs-kliniek. Daarnaast krijgt de tbs'er een (niet-verplichte) behandeling die gericht is op terugkeer in de maatschappij. De tbs is voor 2 jaar. Na 2 jaar kan de rechter de tbs verlengen, met steeds 1 of 2 jaar.

Maximumtermijn tbs
Een tbs'er keert pas terug in de maatschappij als de kans op terugval is verdwenen. Dit beslist de rechter.

Dwangverpleging in een TBS kliniek kan uiteraard niet zonder dat er een diagnose is gesteld en dat is het geval bij meerdere ziekteverschijnselen.
De rechter beslist adhv. van rapporten van deskundigen en uiteraard zonder medemerking van de TBS patient.

Anders geldt dit voor behandeling in het algemeen.
Die wordt niet mogelijk geacht zonder medewerking van de patient en is dus zinloos voor te schrijven bij weigering.

Hetzelfde verschil geldt voor niet geïnterneerde patienten en zonder criminele achtergrond.
Dan is er wel dwangopname mogelijk/noodzakelijk, zolang de ziekte een gevaar op kan leveren voor zichzelf en/of omgeving, maar alleen zolang dat het geval is.
Daarvoor is kennis van de hulpverleners van het ziektebeeld noodzakelijk.
Latere behandeling kan dan weer alleen bij hulpvraag en dus toestemming van de patient.