Analytisch idealisme van Kastrup beter uitgelegd en aannemelijker gemaakt

[MaartenV]

Dit is een poging om analytisch idealisme van Bernardo Kastrup beter uit te leggen, en aannemelijker te maken. Ik vind het één van de beste
ontologische zienswijzen die er bestaan.

Analytisch idealisme

Jij beleeft van alles innerlijk. Beelden in je hoofd, gevoelens, gedachten, enzovoort.
De neurowetenschapper (of iemand anders) ziet in plaats van die beelden, gevoelens en gedachten bij jou, een vurend neuronaal netwerk, hormonen, chemie enzovoort.

Beide perspectieven zijn evenwaardig. Het zijn mentale inhouden, gezien, vanuit elk zijn perspectief.
Jouw perspectief enerzijds (innerlijke gedachten, gevoelens, mentale inhouden) , en het perspectief van de neurowetenschapper anderzijds. (een vurend neuronaal netwerk).

Zoals 'verbranding' onder invloed van zuurstof er van buitenuit uitziet als vurende vlammen. De verbranding veroorzaakt de vurende vlammen niet. De verbranding ziet eruit als vurende vlammen vanuit ons perspectief.

Gedissocieerd van Mind at Large

Als wijzelf innerlijke beelden, mentale inhouden, gevoelens enzovoort ervaren en wij zijn - vanuit de mentale beelden van de neurowetenschapper - chemie en fysisch object. Dan is het zo dat alle fysische objecten (als mentaal beeld in ons bewustzijn) in het universum rondom ons zelf ook een verschijningsvorm zijn van iets dat vanuit het innerlijke perspectief van het universum zelf, een beleving of ervaring van mentale inhouden moet zijn.

En wij zijn daarvan gedissocieerd. Wij zijn, volgens Kastrup, als biologische wezens, daarvan gedissocieerd of afgesplitst. Wij vormen een eilandje apart.

Dit betekent dat wij bij de dood, terug re-associëren met de grotere context rondom ons. De associatieve verbindingen worden opnieuw gemaakt tussen ons en de rest van het universum na de ego oplossing. Dan zullen we connectie hebben met mentale inhouden in de rest van het universum, waar we nu van afgesplitst zijn.


Dus er is geen nood om een aparte categorie 'fysische wereld' te poneren. Het zijn allemaal mentale inhouden binnen het perspectief van een gedissocieerde alter. (een biologisch gevormd wezen). Maar het perspectief van een biologische alter op de rest van het universum = het zien van een schijnbaar fysische wereld. Maar het eigen innerlijke perspectief = mentale inhouden, gedachten, gevoelens. Andere gedissocieerde alters, gedissocieerd van Mind at Large (de rest van het universum) worden waargenomen als andere biologische wezens. Die zichzelf ervaren als mentale beelden, gedachten, en gevoelens, die afgesplitst bestaan van anderen hun mentale inhouden, gedachten en gevoelens.

De fysische wereld is een mentale inhoud van een alter over hoe Mind at Large eruit ziet als men ervan afgesplitst is.

En dat blijkt ook: op grote schaal lijkt het universum op een neuronaal netwerk. (verschillende studies hebben dat nu bevestigd. Zie hier).


Stel je voor dat persoon A naar een prachtige zonsondergang kijkt. Wat persoon A ervaart, zijn innerlijke beelden, emoties van verwondering, en gedachten over de schoonheid van de zonsondergang. Vanuit het perspectief van een neurowetenschapper, die persoon A's hersenen onderzoekt, zijn er echter slechts elektrische signalen, neuronen die vuren, en chemische reacties in de hersenen zichtbaar.

Wat hier volgens Kastrup gebeurt, is dat beide perspectieven manifestaties zijn van dezelfde onderliggende werkelijkheid. Wat persoon A ervaart als mentale inhouden (gedachten, emoties, beelden) ziet de neurowetenschapper als chemische en elektrische activiteiten. Beide perspectieven zijn gelijkwaardig, maar ze zijn beide uiteindelijk mentale fenomenen. De chemische reacties in de hersenen zijn niet "de oorzaak" van de gedachten van persoon A, maar hoe die gedachten eruitzien vanuit het externe, gedissocieerde perspectief.

Voorbeeld 2: Het Innerlijke Perspectief van Het Universum
Een ander krachtig voorbeeld is om het universum zelf als één enorm bewustzijn te beschouwen: Mind at Large. Vanuit ons menselijke perspectief (wij zijn als het ware "gedissocieerde eilandjes" van dit universele bewustzijn), zien we fysische objecten om ons heen – bomen, huizen, sterren, planeten. Deze objecten zien er voor ons uit als materie, maar dit is enkel hoe ze eruitzien vanuit ons gedissocieerde perspectief. Vanuit het innerlijke perspectief van het universum zelf zouden deze objecten mogelijk ook mentale inhouden zijn: gedachten, gevoelens, ervaringen.

Als wij als mensen bijvoorbeeld naar een boom kijken, zien we deze boom als een fysiek object. Maar stel je nu voor hoe de boom er "van binnen" uitziet, als hij bewust zou zijn zoals wij. Misschien ervaart de boom iets van de energie die door zijn wortels stroomt, het licht van de zon, of de beweging van de wind door zijn bladeren. Wij kunnen dat innerlijke perspectief van de boom echter niet ervaren omdat we gedissocieerd zijn van dat deel van Mind at Large. We zien alleen de boom als een fysiek object, net zoals de neurowetenschapper alleen neuronen ziet vuren in het brein van persoon A.

De dood en her-associatie met Mind at Large
In analytisch idealisme betekent de dood niet het einde van bewustzijn, maar eerder de her-associatie met het grotere geheel: Mind at Large. Terwijl we leven, zijn we gedissocieerd van dit universele bewustzijn en ervaren we onszelf als afzonderlijke entiteiten. Na de dood, wanneer de biologische processen eindigen, lost deze dissociatie op, en worden we opnieuw één met het grotere bewustzijn. Dit zou verklaren waarom bijna-dood ervaringen vaak worden beschreven als ervaringen van diepe verbondenheid, eenheid en liefde: ze zijn een glimp van deze her-associatie.

Voorbeeld 3: Een Simulatie van Mind at Large
Een metafoor die hierbij helpt, is de vergelijking met een computersimulatie. Stel dat we allemaal avatars zijn in een virtuele wereld. Vanuit het perspectief van de avatars lijkt de wereld fysiek en echt. Ze zien objecten, bewegen rond in de ruimte, en hebben interacties. Maar de avatars begrijpen niet dat hun hele wereld eigenlijk draait op een achterliggende broncode die buiten hun perceptie ligt.

Evenzo is de "fysieke wereld" die wij ervaren, vanuit het perspectief van analytisch idealisme, een manifestatie van bewustzijn. De werkelijkheid zoals wij die kennen is hoe het grotere bewustzijn (Mind at Large) eruitziet vanuit ons gedissocieerde, beperkte perspectief. Wanneer wij ons opnieuw associëren met Mind at Large na de dood, wordt de beperking opgeheven en krijgen we inzicht in de diepere aard van de realiteit.

Samenvattend:
Innerlijk en uiterlijk perspectief: Wat wij innerlijk ervaren als gedachten, gevoelens en beelden (mentale inhouden), ziet een neurowetenschapper van buitenaf als vurende neuronen en chemische reacties. Beide perspectieven zijn manifestaties van dezelfde realiteit – ze zijn beide mentaal.

Gedissocieerd bewustzijn: Wij als menselijke wezens zijn afgesplitst van Mind at Large, en daarom ervaren we onszelf als aparte entiteiten, omgeven door een "fysische wereld" die in feite een mentale verschijningsvorm is van het grotere bewustzijn.

Her-associatie bij de dood: Bij de dood lossen we op in het grotere bewustzijn en worden we opnieuw verbonden met de rest van Mind at Large, waarbij we weer toegang krijgen tot een bredere werkelijkheid dan ons beperkte, gedissocieerde perspectief.

Extra uitleg over de fysieke wereld als mentale inhoud:
In analytisch idealisme is er geen reden om aan te nemen dat de fysieke wereld fundamenteel fysiek is. Alles wat we waarnemen als "fysiek" zijn in feite mentale inhouden, manifestaties van bewustzijn. Dat betekent dat de wereld die we ervaren, inclusief andere mensen, objecten en natuur, mentale manifestaties zijn in ons bewustzijn, net zoals onze gedachten en gevoelens dat zijn.

Deze uitleg maakt analytisch idealisme aannemelijker omdat het laat zien hoe zowel de innerlijke wereld van gedachten en emoties als de uiterlijke wereld van fysieke objecten eigenlijk twee kanten van dezelfde munt zijn: manifestaties van bewustzijn vanuit verschillende perspectieven.

[VseslavBotkin]

Dit is natuurlijk al vaker besproken, ik heb er toen ook herhaaldelijk mijn perspectief op gegeven en ik ga dat niet opnieuw doen. Ik ben toevallig de afgelopen weken Chandrakirti's Madhyamakāvatāra aan het lezen, een deel van dat boek bestaat uit een polemiek met de boeddhistische, idealistische Yogācāra-school. Een deel van de argumenten die hier worden aangehaald worden door hem behandeld en hij verwoordt het wel leuk, dus ik laat hem gewoon aan het woord.

[tegenstander:] 6.45 Finding no perceiving subject and no thing perceived,
And understanding that the triple world is merely consciousness,
The Bodhisattvas, you affirm, abide in wisdom,
Knowing that the mind alone is ultimate reality.

6.46 Just as from the mighty sea, you say,
The waves appear, called forth by blowing winds,
Likewise from the seed of all, the universal ground,
Mere consciousness arises through its own potential.

6.47 And thus dependent nature, “other-powered,”
Is cause of things that are but imputations.
This nature is what manifests—there are no things outside the mind.
This does indeed exist, but lies beyond the sphere of intellect.

[Chandra:] 6.48 But what example can you give of mind without an outer world?
It’s like a dream, you say, but this we must examine.
I hold that, even when I dream, my mind does not exist.
The example that you give has therefore no validity.

6.49 But when we wake, you say, we can recall our dreams. This shows the mind
exists.
But then it follows that the objects of our dreams exist likewise.
For just as you remember that you dreamed,
You also can remember what you dreamed about.

6.50 In sleep, you say, there is no visual consciousness and thus no object seen;
The mental consciousness alone is operative.
Its aspects are assumed to be existing outwardly—
And as with dreams, so too with waking life.

6.51 But just as “outer objects,” in your dream,
Are unproduced, the consciousness beholding them is likewise unproduced.
The faculty, the object seen, the consciousness that they create—
These three indeed are all deceptive fancies.

6.52 For hearing and the rest, these three are likewise unproduced.
And as in dreams, so also in the waking state,
Phenomena are false illusions—indeed, there is no mind,
There are no objects, and there are no senses.

6.53 Both when we are awake and when we are not roused
From sleep, these three appear to be.
These same three melt away when from our dreams we stir,
And so it is when waking from the sleep of nescience.

https://static.sariputta.com/pdf/tipita ... mpmpdf.pdf PDF-pagina 69-70.

Deze tekst is ongeveer 1400 jaar oud; onkruid vergaat niet.

[heeck]

. . .
. . .
Als wijzelf innerlijke beelden, mentale inhouden, gevoelens enzovoort ervaren en wij zijn - vanuit de mentale beelden van de neurowetenschapper - chemie en fysisch object. Dan is het zo dat alle fysische objecten (als mentaal beeld in ons bewustzijn) in het universum rondom ons zelf ook een verschijningsvorm zijn van iets dat vanuit het innerlijke perspectief van het universum zelf, een beleving of ervaring van mentale inhouden moet zijn.
. . .
. . .

Een spelletje met overdrachtelijke betekenissen zoals met bovenstaande tekst vertoond, heeft niets meer om het lijf dan precies dat.
Het wachten blijft op een fatsoenlijke, af te checken hypothese.

Roeland

[MaartenV]

. . .
. . .
Als wijzelf innerlijke beelden, mentale inhouden, gevoelens enzovoort ervaren en wij zijn - vanuit de mentale beelden van de neurowetenschapper - chemie en fysisch object. Dan is het zo dat alle fysische objecten (als mentaal beeld in ons bewustzijn) in het universum rondom ons zelf ook een verschijningsvorm zijn van iets dat vanuit het innerlijke perspectief van het universum zelf, een beleving of ervaring van mentale inhouden moet zijn.
. . .
. . .

Een spelletje met overdrachtelijke betekenissen zoals met bovenstaande tekst vertoond, heeft niets meer om het lijf dan precies dat.
Het wachten blijft op een fatsoenlijke, af te checken hypothese.

Roeland

Is het een spelletje met overdrachtelijke betekenis te stellen dat jouw fysieke verschijning niet verschilt van de fysieke omgeving rond jou?
Dat alles fysieks rond jou in niks verschilt van jouw samenstelling?

Dus is het dan niet logisch dat jouw intern voelen, zich ook daarbuiten moet voordoen, bij de andere (fysieke) verschijningsvormen?

Waarom zou jij daarin uniek zijn?

[axxyanus]

@MaartenV

Ik kan die logica eerlijk gezegd niet goed volgen. Zoals ik het begrijp lijkt het op het volgende argument. Omdat er fotoapparaten bestaan die foto's kunnen nemen van voorwerpen, moet er een soort overkoepelend fototoestel bestaan dat van alles een foto bevat.

[heeck]

. . .
Dat alles fysieks rond jou in niks verschilt van jouw samenstelling?
. . .

Een serieuze hypothese met heldere veronderstellingen en dus onderzoekbare componenten; dat is wat ik eis.
Al tijden.
Dat jij daar persoonlijk geen behoefte aan hebt doet daar niets aan af en heeft zeker ook geen invloed op mijn persoonlijk vermoeden.

Zelfs jouw hierboven aangehaalde zin geurt alweer naar jouw standaard manier van net niet echt misleiden.
Ik heb je daarover heeel kort geleden “gortdroog” verwezen naar een glashelder overzicht en naar een proefschrift.

LEZEN! Voor je verder gelooft en hier de missionaris blijft uithangen.

Roeland

[MaartenV]

@MaartenV

Ik kan die logica eerlijk gezegd niet goed volgen. Zoals ik het begrijp lijkt het op het volgende argument. Omdat er fotoapparaten bestaan die foto's kunnen nemen van voorwerpen, moet er een soort overkoepelend fototoestel bestaan dat van alles een foto bevat.

Dat volgt daar helemaal niet uit.

[MaartenV]

Als jouw uiterlijke verschijningsvorm straks oplost en teruggaat naar het geheel. Waarom zou jou ermee correlerend innerlijke ervaringswereld niet re-associëren met het grotere innerlijke geheel, waar alles een uiterlijke verschijningsvorm van is? En dat is exact wat BDE's en mystieke ervaringen op psychedelica ons aantonen.

[VseslavBotkin]

Als jouw uiterlijke verschijningsvorm straks oplost en teruggaat naar het geheel. Waarom zou jou ermee correlerend innerlijke ervaringswereld niet re-associëren met het grotere innerlijke geheel, waar alles een uiterlijke verschijningsvorm van is? En dat is exact wat BDE's en mystieke ervaringen op psychedelica ons aantonen.

Er bestaat een subcultuur binnen de gayscene die graag crystal meth gebruikt, vervolgens heel erg geil wordt en dan 100 uur lang achtereenvolgens seks heeft met vreemden. Nu kan zo'n methgebruiker zeggen, "ja, als ik nuchter ben lijkt het alsof ik simpelweg alledaagse gevoelens heb, maar de meth toont aan dat ik eigenlijk gewoon altijd al extreem geil was op een onbewust niveau, ik was slechts gedissocieerd van die gewaarwording. De meth tilt me naar een hoger niveau van bewustzijn.". Dit is toch gewoon bezopen? De illusies die je met drugs op ervaart zijn toch geen filosofische argumenten?

Fun fact: de filosoof Nick Land heeft een periode lang nogal wat speed gebruikt als "inspiratie" voor zijn filosofische inzichten. De teksten uit die periode van zijn carrière zijn niet bijster coherent, om het minst te zeggen.

Hij heeft uiteindelijk een soort burnout gehad en nu is hij accelerationist. Don't do drugs, kids.

[MaartenV]

Als jouw uiterlijke verschijningsvorm straks oplost en teruggaat naar het geheel. Waarom zou jou ermee correlerend innerlijke ervaringswereld niet re-associëren met het grotere innerlijke geheel, waar alles een uiterlijke verschijningsvorm van is? En dat is exact wat BDE's en mystieke ervaringen op psychedelica ons aantonen.

Er bestaat een subcultuur binnen de gayscene die graag crystal meth gebruikt, vervolgens heel erg geil wordt en dan 100 uur lang achtereenvolgens seks heeft met vreemden. Nu kan zo'n methgebruiker zeggen, "ja, als ik nuchter ben lijkt het alsof ik simpelweg alledaagse gevoelens heb, maar de meth toont aan dat ik eigenlijk gewoon altijd al extreem geil was op een onbewust niveau, ik was slechts gedissocieerd van die gewaarwording. De meth tilt me naar een hoger niveau van bewustzijn.". Dit is toch gewoon bezopen? De illusies die je met drugs op ervaart zijn toch geen filosofische argumenten?

Fun fact: de filosoof Nick Land heeft een periode lang nogal wat speed gebruikt als "inspiratie" voor zijn filosofische inzichten. De teksten uit die periode van zijn carrière zijn niet bijster coherent, om het minst te zeggen.

Hij heeft uiteindelijk een soort burnout gehad en nu is hij accelerationist. Don't do drugs, kids.

Ik begrijp je voorbeeld over methgebruikers, en inderdaad, drugs kunnen vervormde en vaak schadelijke realiteiten creëren die niet zomaar als diepgaande inzichten kunnen worden opgevat. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen verschillende soorten veranderde bewustzijnstoestanden en tussen verschillende soorten drugs.

Het punt dat ik maakte gaat echter over ervaringen die consequent in specifieke contexten plaatsvinden, zoals bijna-dood ervaringen (BDE's) en bepaalde mystieke ervaringen met psychedelica, die al duizenden jaren door verschillende culturen worden beschreven. Het grote verschil is dat veel van deze ervaringen een universeel patroon vertonen waarin mensen het gevoel hebben te worden opgenomen in een groter geheel, vaak gepaard met intense gevoelens van eenheid en liefde. Dit komt overeen met wat we in het Westen steeds vaker zien als een 'ego-dissolutie', waarbij de ervaring niet als vervreemdend wordt gezien, maar juist als diep verbonden en betekenisvol.

Er is wetenschappelijk bewijs dat suggereert dat psychedelica, zoals psilocybine, tijdelijk de activiteit van het Default Mode Network (DMN) in de hersenen verminderen, wat wordt geassocieerd met het verminderen van het gevoel van een gescheiden zelf (het ego). Dit fenomeen is niet alleen subjectief—het kan worden gemeten en geobserveerd. Wat meth-gebruikers ervaren, lijkt meer op een verstoring van het normale functioneren van het brein, terwijl bij psychedelica het brein op een andere manier functioneert die overeenkomt met wat mensen mystieke of spirituele ervaringen noemen.

Kortom, niet elke veranderde bewustzijnstoestand heeft dezelfde betekenis of waarde, en mystieke ervaringen zoals die veroorzaakt door psychedelica of bijna-dood ervaringen worden door veel mensen beschouwd als inzichten in de onderliggende aard van de werkelijkheid, ondersteund door eeuwenlange beschrijvingen en nu ook modern neurologisch onderzoek.

[VseslavBotkin]

Als jouw uiterlijke verschijningsvorm straks oplost en teruggaat naar het geheel. Waarom zou jou ermee correlerend innerlijke ervaringswereld niet re-associëren met het grotere innerlijke geheel, waar alles een uiterlijke verschijningsvorm van is? En dat is exact wat BDE's en mystieke ervaringen op psychedelica ons aantonen.

Er bestaat een subcultuur binnen de gayscene die graag crystal meth gebruikt, vervolgens heel erg geil wordt en dan 100 uur lang achtereenvolgens seks heeft met vreemden. Nu kan zo'n methgebruiker zeggen, "ja, als ik nuchter ben lijkt het alsof ik simpelweg alledaagse gevoelens heb, maar de meth toont aan dat ik eigenlijk gewoon altijd al extreem geil was op een onbewust niveau, ik was slechts gedissocieerd van die gewaarwording. De meth tilt me naar een hoger niveau van bewustzijn.". Dit is toch gewoon bezopen? De illusies die je met drugs op ervaart zijn toch geen filosofische argumenten?

Fun fact: de filosoof Nick Land heeft een periode lang nogal wat speed gebruikt als "inspiratie" voor zijn filosofische inzichten. De teksten uit die periode van zijn carrière zijn niet bijster coherent, om het minst te zeggen.

Hij heeft uiteindelijk een soort burnout gehad en nu is hij accelerationist. Don't do drugs, kids.

Ik begrijp je voorbeeld over methgebruikers, en inderdaad, drugs kunnen vervormde en vaak schadelijke realiteiten creëren die niet zomaar als diepgaande inzichten kunnen worden opgevat. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen verschillende soorten veranderde bewustzijnstoestanden en tussen verschillende soorten drugs.

Het punt dat ik maakte gaat echter over ervaringen die consequent in specifieke contexten plaatsvinden, zoals bijna-dood ervaringen (BDE's) en bepaalde mystieke ervaringen met psychedelica, die al duizenden jaren door verschillende culturen worden beschreven. Het grote verschil is dat veel van deze ervaringen een universeel patroon vertonen waarin mensen het gevoel hebben te worden opgenomen in een groter geheel, vaak gepaard met intense gevoelens van eenheid en liefde. Dit komt overeen met wat we in het Westen steeds vaker zien als een 'ego-dissolutie', waarbij de ervaring niet als vervreemdend wordt gezien, maar juist als diep verbonden en betekenisvol.

Amphetaminegebruikers zien hun ervaringen ook niet als vervreemdend en als betekenisvol. Ik heb een periode veel rondgehangen in kraakpanden waar mensen urenlang met elkaar kunnen ratelen over de meest uiteenlopende onderwerpen, vaak gepaard met toegenomen gevoelens van empathie en verbondenheid met anderen (hoe dat in de praktijk uitpakt is wellicht anders, ze vonden Wilders nog steeds een racistische lul).

Er is wetenschappelijk bewijs dat suggereert dat psychedelica, zoals psilocybine, tijdelijk de activiteit van het Default Mode Network (DMN) in de hersenen verminderen, wat wordt geassocieerd met het verminderen van het gevoel van een gescheiden zelf (het ego). Dit fenomeen is niet alleen subjectief—het kan worden gemeten en geobserveerd.

Ten eerste kun je iets dat subjectief is per definitie niet meten, het kan hooguit correleren. Ten tweede heb ik uitgebreide ervaring met psychedelica en ik kan je vertellen dat, als ik er in mee gaan dat eenheidservaringen indicaties zijn van een hogere realiteit, 95% van wat je ervaart sowieso nonsens is. Klokken die van de muur smelten, stroboscoop-achtige perceptuele illusies, tracers, een extreem nauw kortetermijngeheugen met gedachtenrecursies ("thought loops") tot gevolg, problemen met uit je woorden komen en communiceren (dit komt voort uit de gedachteverstoring), apofenie en (lucide) wanen van betrokkenheid, krimpende- en groeiende objecten, verstoord gevoel van ruimtelijke oriëntatie, en een heel specifiek gevoel dat je broek altijd te strak zit, hoe los je je riem ook doet. Daar wordt dan één ding uitgepikt, een eenheidservaring die sommige gebruikers wel eens kunnen hebben (ik heb dat wel vaker gehad, maar nooit met psychedelica op), en dat zou dan een indicatie zijn van iets. Mijn probleem is hier tweevoudig:

1. Wat is de verklaring voor al die andere hallicunaties en illusies die je ervaart, en in hoeverre tasten die de betrouwbaarheid aan van De Ervaring[TM]? Het lijkt mij een vorm van 'cherrypicking' als het overgrote deel van wat je waarneemt gewoon grappige onzin is (vandaar de recreatieve waarde ook, natuurlijk).
2. Waarom moet er een metafysica achteraan bij geplakt worden, en in hoeverre zijn die "indicaties" überhaupt indicaties?

Wat meth-gebruikers ervaren, lijkt meer op een verstoring van het normale functioneren van het brein, terwijl bij psychedelica het brein op een andere manier functioneert die overeenkomt met wat mensen mystieke of spirituele ervaringen noemen.

Volgens mij is het is juist geen verstoring van het brein; natuurlijk wel in de zin dat er dingen gebeuren in de hersenen die onder normale omstandigheden niet mogelijk zijn, maar dat is bij psychedelica niet anders. Het is in zekere zin juist een soort 'optimalisering' van het brein door de toevloed van allerlei stofjes die geassocieerd worden met genot en concentratie. Het is geen toeval dat studenten middelen als "Adderal" (dexamfetamine) gebruiken om te leren voor tentamens of nog snel even een paper te schrijven, bijvoorbeeld, er werd ook nogal veel meth gebruikt door piloten aan de Duitse zijde in de Tweede Wereldoorlog. Je kunt hier dezelfde argumenten over verhoogd inzicht en bewustzijn op toepassen.

Kortom, niet elke veranderde bewustzijnstoestand heeft dezelfde betekenis of waarde, en mystieke ervaringen zoals die veroorzaakt door psychedelica of bijna-dood ervaringen worden door veel mensen beschouwd als inzichten in de onderliggende aard van de werkelijkheid, ondersteund door eeuwenlange beschrijvingen en nu ook modern neurologisch onderzoek.

Veel mensen beschouwen de Bijbel als een diep inzicht in de onderliggende aard van de werkelijkheid, ik neem dat niet zo serieus. "Waanzin is zeldzaam in het individu, maar in groepen, tijdperken, is het de norm". Verder kan neurologisch onderzoek metafysische speculatie per definitie niet ondersteunen, aangezien het altijd empirisch is. Kantiaans gezegd, het bevindt zich altijd binnen het domein van de fenomenen, terwijl het hier het noumenon betreft. Als je het empirisch zou kunnen ondersteunen zou het iets anders zijn. En daarmee blijven mystieke ervaringen en de "kennis" die hieruit zou voortkomen binnen het paradigma van het fideïsme, waar ze thuis horen.

[MaartenV]

Psychedelica zoals psilocybine, LSD en MDMA worden steeds meer onderzocht vanwege hun mogelijke therapeutische voordelen. Hier zijn enkele belangrijke toepassingen volgens wetenschappelijke studies, die ik met behulp van ChatGPT heb gevonden:

Behandeling van geestelijke gezondheidsproblemen: Onderzoek wijst erop dat psilocybine en LSD effectief kunnen zijn bij de behandeling van therapieresistente depressie (Carhart-Harris et al., 2016). Deze stoffen kunnen veranderingen in perceptie en zelfbewustzijn teweegbrengen, wat kan helpen bij het herinterpreteren van psychische problemen. Voor de behandeling van posttraumatische stressstoornis (PTSS) wordt MDMA onderzocht, met veelbelovende resultaten in combinatie met psychotherapie (Mithoefer et al., 2018). Daarnaast hebben studies aangetoond dat psilocybine nuttig kan zijn bij het verminderen van angst en depressie bij patiënten met levensbedreigende ziekten (Griffiths et al., 2016).

Creativiteit en cognitieve flexibiliteit: Psychedelica zoals LSD en psilocybine worden geassocieerd met een verhoogde creativiteit en cognitieve flexibiliteit, wat nuttig kan zijn bij artistieke of probleemoplossende processen (Kuypers et al., 2016).

Verbinding en empathie: Een veelvoorkomende ervaring bij het gebruik van psychedelica is een verhoogd gevoel van verbondenheid met anderen en de natuur, wat kan leiden tot meer empathie en een vermindering van gevoelens van isolatie (Dolder et al., 2016).

Spiritualiteit en levensbetekenis: Gebruikers rapporteren vaak spirituele ervaringen en een sterker gevoel van betekenis in hun leven na het gebruik van psychedelica, wat kan helpen bij het omgaan met existentiële crises (Griffiths et al., 2006).

Neuroplasticiteit: Studies suggereren dat psychedelica de neuroplasticiteit van de hersenen kunnen bevorderen, wat kan bijdragen aan het herstel van geestelijke gezondheidsproblemen en de ontwikkeling van nieuwe gedachtenpatronen (Ly et al., 2018).

Belangrijk is dat, ondanks veelbelovende resultaten, psychedelica risico's met zich meebrengen en het gebruik ervan onder gecontroleerde omstandigheden moet plaatsvinden, vooral in therapeutische settings.

Referenties:

Carhart-Harris, R. L., et al. (2016). Psilocybin with psychological support for treatment-resistant depression: an open-label feasibility study. The Lancet Psychiatry, 3(7), 619-627.

Mithoefer, M. C., et al. (2018). 3,4-Methylenedioxymethamphetamine (MDMA)-assisted psychotherapy for post-traumatic stress disorder in military veterans, firefighters, and police officers: a randomised, double-blind, dose-response, phase 2 clinical trial. The Lancet Psychiatry, 5(6), 486-497.

Griffiths, R. R., et al. (2016). Psilocybin produces substantial and sustained decreases in depression and anxiety in patients with life-threatening cancer: A randomized double-blind trial. Journal of Psychopharmacology, 30(12), 1181-1197.

Kuypers, K. P., et al. (2016). Microdosing psychedelics: More questions than answers? An overview and suggestions for future research. Journal of Psychopharmacology, 30(12), 1259-1267.

Dolder, P. C., et al. (2016). Pharmacokinetics and pharmacodynamics of lysergic acid diethylamide in healthy subjects. Clinical Pharmacokinetics, 56(9), 1093-1104.

Griffiths, R. R., et al. (2006). Psilocybin can occasion mystical-type experiences having substantial and sustained personal meaning and spiritual significance. Psychopharmacology, 187(3), 268-283.

Ly, C., et al. (2018). Psychedelics promote structural and functional neural plasticity. Cell Reports, 23(11), 3170-3182.

[MaartenV]

Ok, laten we eens terug gaan naar het fundament van de analytisch idealistische filosofie van Kastrup:

Volgens Kastrup is het de materialist die zegt dat de noumena onkenbaar zijn. Zoals Kant dat zei. We kunnen volgens het materialisme (volgens de professioneel filosoof als materialist) enkel de fenomena kennen, en de noumena zijn volgens die materialist een soort abstracte wiskundige vergelijkingen.

Alles wat je ziet, hoort, ruikt proeft en voelt zijn immers kwaliteiten. Die gemaakt worden door de hersenen, volgens de materialist.
Wat overblijft van de wereld 'daarbuiten' zijn kwantiteiten. Of wiskundig modelleerbare abstracties.

De vraag is dan: hoe kunnen uit de wiskundige abstracties die onze hersenen zijn, zonder kwaliteiten, de kwalitatieve ervaringen van de fenomena ontstaan?

Volgens Schopenhouwer kunnen we de noumena wel op één manier kennen. Door onszelf te kennen in een donkere kamer. Wanneer we alle lichten uitdoen, blijven onze gedachten, gevoelens, ervaringen over. De wil, zoals Schopenhouwer zei. We weten wat de noumena zijn, want we zijn zelf noumenon.
We zijn mentale processen. Dat is dus wat de wereld daarbuiten an sich is. Zij verschijnt voor ons als fenomenen, maar ze zijn mentale processen.

Alles is zo mentaal proces.

Er is zo enkel bewustzijn, en niks anders.

Fysici zeggen dat er enkel de zeventien kwantumvelden zijn als basis van de realiteit, die deeltjes vormen wanneer zo'n veld trilt. Als je dan vraagt wat zo'n kwantumveld is, kan de fysicus dat niet zeggen, want het kan niet meer verder uitgelegd worden in termen van iets anders.

Wel, voor de idealist is bewustzijn het ontologisch primitief. Datgene wat niet verder meer kan worden uitgelegd in termen van iets anders en waarin al het andere in termen van dat ene kan worden uitgelegd. Voor de idealist is dat bewustzijn.

Er hoeven een noumena en fenomena te zijn. Geen abstracte werkelijkheid in termen van enkel kwantiteiten, die via onze hersenen gepercipieerd worden als kwaliteiten. Dat is onnodig volgens Ockham's razer.

Er zijn enkel bewustzijnsinhouden. Van Mind at Large of van gedissocieerde alters, verschijnend als fysieke objecten.

[VseslavBotkin]

Volgens Kastrup is het de materialist die zegt dat de noumena onkenbaar zijn. Zoals Kant dat zei. We kunnen volgens het materialisme (volgens de professioneel filosoof als materialist) enkel de fenomena kennen, en de noumena zijn volgens die materialist een soort abstracte wiskundige vergelijkingen.

Ik snap niet zo goed wat dat met materialisme te maken heeft, waarom zouden materialisten dat zo zien? Er zijn materialisten die wiskunde bijvoorbeeld als een taal zien.

De vraag is dan: hoe kunnen uit de wiskundige abstracties die onze hersenen zijn, zonder kwaliteiten, de kwalitatieve ervaringen van de fenomena ontstaan?

Volgens Schopenhouwer kunnen we de noumena wel op één manier kennen. Door onszelf te kennen in een donkere kamer. Wanneer we alle lichten uitdoen, blijven onze gedachten, gevoelens, ervaringen over. De wil, zoals Schopenhouwer zei. We weten wat de noumena zijn, want we zijn zelf noumenon.
We zijn mentale processen. Dat is dus wat de wereld daarbuiten an sich is. Zij verschijnt voor ons als fenomenen, maar ze zijn mentale processen.

Alles is zo mentaal proces.

Er is zo enkel bewustzijn, en niks anders.

Ik ben niet met bekend met Kastrup's interpretatie van Schopenhauer, maar op basis van wat je hier schrijft vind ik het behoorlijk dubieus. Schopenhauer ziet wat hij "Wil" noemt juist expliciet als onkenbaar en onbewust, en het heeft voor hem niets met het "mentale" te maken (dat is subject en dus fenomeen), daarom mijmert hij ook alinea's lang over hoe verschrikkelijk het is en hoeveel lijden het veroorzaakt. Ten eerste SEP (prachtig artikel trouwens, kan aanraden hem helemaal te lezen),

[Schopenhauer] believes that the supreme principle of the universe is likewise apprehensible through introspection, and that we can understand the world as various manifestations of this general principle. For Schopenhauer, this is not the principle of self-consciousness and rationally-infused will, but is rather what he simply calls “Will” – a mindless, aimless, non-rational impulse at the foundation of our instinctual drives, and at the foundational being of everything. Schopenhauer’s originality does not reside in his characterization of the world as Will, or as act – for we encounter this position in Fichte’s philosophy – but in the conception of Will as being devoid of rationality or intellect.

https://plato.stanford.edu/entries/schopenhauer/

Een paar citaten van de man zelf, ik kan geen context schetsen zonder er een ellenlang verhaal van te maken,

The principle of sufficient reason possessed [in Fichte] as before an unconditioned validity, and the only difference was that the thing-in-itself was now placed in the subject instead of, as formerly, in the object. The entire relativity of both subject and object, which proves that the thing-in-itself, or the inner nature of the world, is not to be sought in them at all, but outside of them, and outside everything else that exists merely relatively, still remained unknown. (p. 67)

But it [de wetenschap] affords us absolutely no information about the inner nature of any one of these phenomena: this is called a force of nature, and it lies outside the province of causal explanation, which calls the constant uniformity with which manifestations of such a force appear whenever their known conditions are present, a law of nature. But this law of nature, these conditions, and this appearance in a particular place at a particular time, are all that it knows or ever can know. The force itself which manifests itself, the inner nature of the phenomena which appear in accordance with these laws, remains always a secret to it, something entirely strange and unknown in the case of the simplest as well as of the most complex phenomena. (p. 129)

According to what has been said, the will as a thing-in-itself lies outside the province of the principle of sufficient reason in all its forms, and is consequently completely groundless, although all its manifestations are entirely subordinated to the principle of sufficient reason. Further, it is free from all multiplicity, although its manifestations in time and space are innumerable. It is itself one, though not in the sense in which an object is one, for the unity of an object can only be known in opposition to a possible multiplicity; nor yet in the sense in which a concept is one, for the unity of a concept originates only in abstraction from a multiplicity; but it is one as that which lies outside time and space, the principium
individuationis, i.e., the possibility of multiplicity. Only when all this has become quite clear to us through the subsequent examination of the phenomena and different manifestations of the will, shall we fully understand the meaning of the Kantian doctrine that time, space and causality do not belong to the thing-in-itself, but are only forms of knowing. (p. 164)

Let op het taalgebruik hier, slechts vormen van weten, die dus niet van toepassing zijn op het noumenon (weten is fenomenaal, vandaar Kant's beroemde idee dat de dingen-an-sich, voor Schopie het ding-an-sich, onkenbaar zijn/is).

Bron: https://www.gutenberg.org/files/38427/38427-pdf.pdf

Nog een sterk stuk van SEP, waar je volgens mij (via Kastrup) naar verwijst (het laatste citaat uit De Wereld als Wil en Voorstelling hierboven is om en nabij de plek waar Schopie dat zelf uitlegt),

Schopenhauer asserts that among all the objects in the universe, there is only one object, relative to each of us – namely, our physical body – that is given in two entirely different ways. It is given as representation (i.e., objectively; externally) and as Will (i.e., subjectively; internally). One of his notable conclusions is that when we move our hand, this is not to be comprehended as a motivational act that first happens, and then causes the movement of our hand as an effect. He maintains that the movement of our hand is but a single act – again, like the two sides of a coin – that has a subjective feeling of willing as one of its aspects, and the movement of the hand as the other. More generally, he adds that the action of the body is nothing but the act of Will objectified, that is, translated into perception. (p. 164)

Je hebt dus toegang tot de Wil, maar die toegang is voor Schopenhauer niet iets bewusts of intellectueels, het is een soort directe, onbemiddelde intuïtie in je eigen lichaam. Als het iets intellectueels zou zijn zou het weer binnen het domein van de fenomenen vallen, en dus binnen tijd, ruimte, veelheid, (mentale) kwaliteiten, etc.).

Alles is zo mentaal proces.

Er is zo enkel bewustzijn, en niks anders. [...] Wel, voor de idealist is bewustzijn het ontologisch primitief. Datgene wat niet verder meer kan worden uitgelegd in termen van iets anders en waarin al het andere in termen van dat ene kan worden uitgelegd. Voor de idealist is dat bewustzijn.[...] Er hoeven een noumena en fenomena te zijn. Geen abstracte werkelijkheid in termen van enkel kwantiteiten, die via onze hersenen gepercipieerd worden als kwaliteiten. Dat is onnodig volgens Ockham's razer.

Er zijn enkel bewustzijnsinhouden. Van Mind at Large of van gedissocieerde alters, verschijnend als fysieke objecten.

Ik vind dit echt een groteske vervorming van Schopenhauer's project. Ik weet niet of Kastrup hem zo interpreteert, maar dit klopt gewoon echt niet.

Excuses voor het grote aantal citaten.

[Peter van Velzen]

Dit is een poging om analytisch idealisme van Bernardo Kastrup beter uit te leggen, en aannemelijker te maken. Ik vind het één van de beste
ontologische zienswijzen die er bestaan.

Analytisch idealisme

Jij beleeft van alles innerlijk. Beelden in je hoofd, gevoelens, gedachten, enzovoort.
De neurowetenschapper (of iemand anders) ziet in plaats van die beelden, gevoelens en gedachten bij jou, een vurend neuronaal netwerk, hormonen, chemie enzovoort.

Beide perspectieven zijn evenwaardig. Het zijn mentale inhouden, gezien, vanuit elk zijn perspectief.
Jouw perspectief enerzijds (innerlijke gedachten, gevoelens, mentale inhouden) , en het perspectief van de neurowetenschapper anderzijds. (een vurend neuronaal netwerk).

Zoals 'verbranding' onder invloed van zuurstof er van buitenuit uitziet als vurende vlammen. De verbranding veroorzaakt de vurende vlammen niet. De verbranding ziet eruit als vurende vlammen vanuit ons perspectief.
...

Hoe zien vurende vlammen er uit? Ze zijn volgens jou geen gevolg van verbranding. Wat zijn ze dan wel?
Hoe zien ze er uit vanuit een ander perspectief? "(van binnenuit" bijvoorbeeld, wat dat ook mag betekenen)

Verbranding geschiedt niet onder de invloed van zuurstof. verbranding IS doorgaans verbindingen maken mét zuurstof. Zuurstof is geen katalysator, maar een noodzakelijke grondstof die zich (meest met koolstof en waterstof) verbindt. Daarbij ontstaat méér energie dan er nodig was om de reactie op gang te brengen, Die energie (in de vorm van zichtbaar licht) is wat je "vuur" of "vlammen" noemt. "vurende vlammen" lijkt me een wat al te dichterlijke vrijheid die je hier neemt. Gelukkig "vuren" neuronen niet met een dergelijk verwoestend resultaat, dat je hersencellen verbranden of verdampen. Het is een andere betekenis van het werkwoord "vuren" dan die weinig met verbranding uitstaande heeft. Beter uitgelegd zou ik dit niet noemen. Wel misleidend woordgebruik. (maar waarschijnlijk misleid je vooral jezelf!)