Waarom worden we hier geboren met scherpe tanden en een zuurzak (maag) om elkanders vlees te verscheuren uit zelfbehoud?

[MaartenV]

Waarom worden we in deze realm geboren met scherpe tanden en een zak vol zuur (maag) om elkaar (als gevoelsdieren en waarschijnlijk ook gevoelsplanten) te verscheuren en in zuur te verteren om onszelf als enkelingen staande te houden?

Doet dat denken aan 'hellish' wanneer we deze oerrealistische beschrijving der dingen geven?

Dit is de werkelijkheid van ons bestaan, hoe we het ook draaien of keren. De gnostici hadden misschien gelijk met hun demiurg. Hun kwaadaardige god. Zelfs onze helden en heiligen werden geboren met scherpe tanden een zak vol verterend zuur (een maag) om andere levende gevoelswezens (dieren en planten) te verscheuren (bijten) en te verteren in zuur om zichzelf als enkelingen hier staande te houden op deze Aarde. Zelfs de heiligen hier zijn alszodanig gebouwd.

In wat voor realm zijn wij hier geworpen? En wat is het vervolg?

[dikkemick]

https://youtu.be/k45FlSk0mFc

Hier moest ik aan denken. Aflevering star Trek

[MaartenV]

Inderdaad. Exact wat die acteur zegt.

[Mullog]

Het is maar hoe je het bekijkt. Ik vind het van een nauwelijks te beschrijven schoonheid.

[chromis]

Ik moet dan weer aan dit denken: https://www.youtube.com/watch?v=H_Knxxf ... nel=TopPop

Lighten up! En ja, je kan het zeker ook zo zien als Mullog.

[VseslavBotkin]

[VseslavBotkin]

Wat betreft de gnostici, ik heb hun ideeën zelf altijd wat metaforischer opgevat. Wanneer ze beweren dat het materiële universum "kwaadaardig" is en dat het mogelijk is om middels gnosis te ontsnappen, zie ik dat meer als een oproep om te stoppen met het interpreteren van de wereld en van jezelf als materie. Dat zijn oogkleppen, een rookgordijn, waardoor je vervreemd raakt van je eigen wezen en dat van de dingen om je heen.

[Peter van Velzen]

Onze tanden zijn niet zo heel scherp, en die zak is niet zo heel zuur, en elkanders vlees verscheuren keuren de meesten die dit lezen af. Het is maar wie je tot de morele kring genaamd "elkander" rekent en wat niet.
We kunnen ons ook niet echt als enkelingen staande houden We hebben momenteel waarschijnlijk miljoenen gelijksoortigen nodig om de verzameling van 30 biljoen cellen die wij als een enkeling zien, in leven te houden.

Het is min of meer toevallig dat wij ons ontwikkeld hebben tot meercellige omnivoren, waar andere delen van "het leven" in staat zijn hun grondstoffen en energie uit niet-leven te verkrijgen.

Ooit heeft een eencellig wezen zich opgesplitst in twee vrijwel identieke delen, waarvan één deel heeft geleid tot ondermeer ons en het andere deel tot ondermeer bacteriën die fotosynthese of chemosynthese gebruiken. Dat had ook andersom kunnen zijn. En was de cel die nu tot Peter en Maarten heeft geleid, de voorouder van de cyanobacteriën geworden, en was de cel die nu tot de cyanobacteriën leidde, de voorouder van Pater en Meerten geworden.

Ik denk dat ik een nieuwe topic maak, omtrent de rol van willekeurige mutaties en het opgooien van een muntje.

[Peter van Velzen]

Wat betreft de gnostici, ik heb hun ideeën zelf altijd wat metaforischer opgevat. Wanneer ze beweren dat het materiële universum "kwaadaardig" is en dat het mogelijk is om middels gnosis te ontsnappen, zie ik dat meer als een oproep om te stoppen met het interpreteren van de wereld en van jezelf als materie. Dat zijn oogkleppen, een rookgordijn, waardoor je vervreemd raakt van je eigen wezen en dat van de dingen om je heen.

Zover ik weet waren de gnostici geen materiallisten. En zijn het niet kunstmatige beperkingen maar juist de vele mogelijkheden (zintuigen genaamd) om de wereld mee te ervaren die noodzakelijkerwijs altijd op iets berusten, dat wij met de simplistische naam "materie" aanduiden. Helaas zijn sommige zo vervreemd van de kennis die de afgelopen 400 jaar is verzameld, dat zij "materie" als iets eenvoudigs zien. Terwijl ze uit meer dan 100 elementen bestaat en nog veel meer verschillende moleculen en een deel ervan (dat wij "leven" noemen) miljoenen verzamelingen nucleïnezuren bevat, die zo verschillend zijn, dat wij ze als aparte "soorten" beschouwen. En wijzelf (ik bedoel mensen) een complex bouwwerk zijn van ondermeer 30 biljoen cellen die op een waarschijnlijk nog complexere manier samenwerken als gevolg waarvan we onszelf en de dingen om ons heen kunnen ervaren.

Ondanks dat wij waarschijnlijk meer dan 100 miljard Neuronen in onze hersenen hebben en duizend maal zoveel onderlinge verbindingen, willen ze de complexiteit ervan niet erkennen en weigeren te geloven dat deze bouwerken uit fysieke onderdelen bestaan en constant fystieke veranderingen moeten ondergaan om zichzelf ook maar in stand te houden. Men werpt postmoderne rookgordijnen op, en negeert de manier waarop anderen kennis hebben vergaard van de complexheid ervan, om die kennis vanuit zijn luie leunstoel te veroordelen als "laag bij de gronds", ook al heeft het ons nog zover gebracht.

[VseslavBotkin]

Het is min of meer toevallig dat wij ons ontwikkeld hebben tot meercellige omnivoren, waar andere delen van "het leven" in staat zijn hun grondstoffen en energie uit niet-leven te verkrijgen.

Mooi verhaal, ik moet denken aan een passage uit Schopenhauer die me zeer aan het hart gaat, waarin hij stelt dat "het individu sterft, maar het leven niet". Of deze klassieker van Russell:

To be happy in this world, especially when youth is past, it is necessary to feel oneself not merely an isolated individual whose day will soon be over, but part of the stream of life flowing on from the first germ to the remote and unknown future.

Mag ik alleen opmerken dat het woord "eeuwigheid", zoals dat door theologen vaak wordt gebruikt, niet eeuwige tijdsduur betekent maar iets dat buiten tijd bestaat. Dit is dan ook waarom eeuwigheid vaak afgebeeld wordt als cirkel: het heeft geen begin en geen eind.

De postmoderne neomarxistische continentale obacurantistische neoliberale bourgeois filosoof Jacques Derrida merkte ooit het geweld van taal op. Taal is inherent gewelddadig omdat het een ophakken en opsplitsen is van een wereld die fundamenteel een eenheid is. En hoe versteender de concepten waarmee gesneden wordt in de gedachtegangen van mensen (wij bedenken de concepten), hoe gewelddadiger.

Nou vind ik geweld niet inherent kwaadaardig trouwens, en ik kan meer sympathie opbrengen voor jouw beeld dan voor de vulgairdere varianten die ik van anderen te verduren heb gekregen, maar ik probeer wel zicht te houden op de onoverbrugbare kloof tussen werkelijkheid en model, dat is "alles" (en dat "alles" is nog schijnbaar heel wat, als ik sommige reacties hier zie!).

Ik kan je bewering trouwens ook omdraaien: de complexiteit van onze modellen is prachtig, maar dat neemt niet weg dat wij ze gemaakt hebben... Waarom wekt dat idee zoveel weerstand op, alsof ik aan het lasteren zou zijn? Ik moet een beetje denken aan hoe mijn vader paaseitjes verstopte met Pasen vroeger, en dan verrast was als ik ze vond; "dat moet de paashaas hebben gedaan!". Wat er écht aan de hand was, snap ik nu ik wat ouder en minder naïef ben. Is dit modellenfetisjisme niet min of meer hetzelfde? Wij leggen de paaseitjes daar toch echt zelf neer, en niet de paashaas.

[VseslavBotkin]

willen ze de complexiteit ervan niet erkennen en weigeren te geloven dat deze bouwerken uit fysieke onderdelen bestaan en constant fystieke veranderingen moeten ondergaan om zichzelf ook maar in stand te houden.

Geloven, precies. Ik weiger te geloven dat alles uiteindelijk fysiek is, omdat ik daarmee mezelf inperk en afbreuk doe aan de complexiteit van de realiteit. Waarom zou ik dat überhaupt willen geloven, waarom hameren anderen hier zo stellig op? In mijn ogen heeft dat juist veel meer te maken met de complexiteit van de realiteit niet willen inzien, uit angst voor de onbeheersbare chaos die zichzelf dan toont, wellicht.

[Peter van Velzen]

Ik kan je bewering trouwens ook omdraaien: de complexiteit van onze modellen is prachtig, maar dat neemt niet weg dat wij ze gemaakt hebben...

Je draait maar om. Ik verkondig niet de complexiteit van modellen, maar de complexiteit die de wetenschap ervaart. Zover we er iets over weten is de "werkelijkheid" (wat dat ook moge zijn) véél complexer dan welk model dan ook. Dat die werkelijkheid waarschijnlijk alleen uit "fysieke" componenten (begrippen uit de fysica zoals materie, energie, velden, structuren en processen of iets uit iets heel anders dat wij niet kunnen bevroeden, maar dat tot vrijwel dezelfde fysische "waarnemingen" leidt) bestaat, verandert niets aan haar complexiteit zoals we die waarnemen. Dat verbeeldt jij je slechts. Je toont echter weinig verbeeldingskracht, ook al verbeeldt je je waarschijnlijk dat je heel diepzinnig bent. Je zingt doorlopend hetzelfde liedje, en het begint me een beetje te vervelen.

Wederom citeer je alleen dode filosofen en zelfs theologie als reactie op mijn ideeën. Zeg eens iets origineels!

[dikkemick]

Ik lees: De postmoderne neomarxistische continentale obacurantistische neoliberale bourgeois filosoof Jacques Derrida merkte ooit het geweld van taal op.....

Me dunkt met een dergelijke zin! Wat een heleboel hoop bijvoeglijke naamwoorden om iemand zo obscuur mogelijk te omschrijven....

[Peter van Velzen]

Ik lees: De postmoderne neomarxistische continentale obacurantistische neoliberale bourgeois filosoof Jacques Derrida merkte ooit het geweld van taal op.....

Me dunkt met een dergelijke zin! Wat een heleboel hoop bijvoeglijke naamwoorden om iemand zo obscuur mogelijk te omschrijven....

volgens sommigen heeft Derrida dat ruimschoots verdient!

[chromis]

Al die bijvoegelijke naamwoorden zijn nodig om de complexiteit van de werkelijkheid te benade... euh, nee: te beschrijven of anderzijds geweld aan te doen.