Loon naar werken.

[Peter van Velzen]

Naar aanleiding van eer artikel op NOS.nl over de groeiende kloof tussen hen inkomen van een topbestuurder en dat van de gemiddelde werknemer, heb ik eens overdacht wat loon naar werken zou betekenen, als we aannemen dat een topbestuurder gedurende zijn tijd aan de top, evenveel presteert als een minimumloner in zijn hele leven. Dat lijkt me geen boude veronderstelling, maar ik ben bereid toe te geven dat zulks niet zo heel onwaarschijnlijk is. Wat is dan een loon naar werken voor zo’n topbestuurder?

Laten we aannemen dat 1500 Euro per maand voor 40 uur in de week, met 4 weken vakantie redelijk is. Dan verdient zo’n werknemer tussen zijn 17e en 67e verjaardag. 50 x 12 x 1500 x 1,08 = 972.000 Euro.

Uiteraard betaald die werkenemer daar niet het belastingtoptarief van 52% over doch slecht 200 Euro / 1500 = 13%. Hij houd dus 87% over tegen een topverdiener 48%. Dus zou een topverdiener in zijn hele leven tenminste 972.000 * 87 / 48 = 1.761.750 moeten ontvangen. We gaan er hierbij vanuit dat de topman geen aftrekposten heeft.

Hij studeert op 17 jarige leeftijd uiteraard nog door, en behaalt in 13 jaar tijd twee academische graden. Waardoor hij een studielening van 18.000 * 13 = 234.000 Euro moet terugbetalen. Nu moet hij dus 1.995.750 Euro bij elkaar sprokkelen.

Als topbestuur functioneer je gemiddeld slecht 6 jaar. De rest van je werkzame leven heb je waarschijnlijk een lager inkomen. Laten we voor de grap eens veronderstellen dat je de rest van je leven 0,0 verdient. Dan moet je dus in 6 jaar tijd 1.995.750 binnenhalen.

Een redelijk maximumloon voor een topbestuurder is dan dus 334.250 Euo per jaar oftewel 26.708 Euro per maand. Hetzelfde geldt feitelijk ook voor een topsporter, doorgaans ook maar 6 jaar op het hoogste niveau excelleert.

Is dit redelijk of niet?
Ik heb het vermoeden dat sommige topbestuurders wat meer opstrijken.

[axxyanus]

Ik begrijp niet goed wat je uitgangspunten zijn. Je lijkt te hinken op de volgende twee gedachten:

1. De productie van een topbestuurder tijdens zijn topjaren is vergelijkbaar met de totale productie van een minimumloner en dus mag hij in die korte tijd evenveel verdienen als de minimumloner op zijn hele carrière
2. De topbestuurder heeft een kortere carrière en moet/mag daarom in die periode evenveel verdienen als de minimumloner op zijn hele carrière.

Dat zijn twee verschillende uitgangspunten. Ook lijk je naar het nettoloon te kijken, terwijl dat niet zo vanzelfsprekend is. Je kan evengoed stellen dat een bedrijf een bepaald bedrag wil betalen voor een bepaalde productie en dat bedrag is het brutoloon. Dat de topbestuurder meer belastingen moet betalen is geen reden waarom het bedrijf een hogere prijs voor de productie zou moeten neertellen.

[Peter van Velzen]

Ik begrijp niet goed wat je uitgangspunten zijn. Je lijkt te hinken op de volgende twee gedachten:

1. De productie van een topbestuurder tijdens zijn topjaren is vergelijkbaar met de totale productie van een minimumloner en dus mag hij in die korte tijd evenveel verdienen als de minimumloner op zijn hele carrière
2. De topbestuurder heeft een kortere carrière en moet/mag daarom in die periode evenveel verdienen als de minimumloner op zijn hele carrière.

Dat zijn twee verschillende uitgangspunten. Ook lijk je naar het nettoloon te kijken, terwijl dat niet zo vanzelfsprekend is. Je kan evengoed stellen dat een bedrijf een bepaald bedrag wil betalen voor een bepaalde productie en dat bedrag is het brutoloon. Dat de topbestuurder meer belastingen moet betalen is geen reden waarom het bedrijf een hogere prijs voor de productie zou moeten neertellen.

Ik heb eigenlijk maar één uitgangspunt gehad. Het loon van de topbesstuurder zo hoog mogelijk te maken op grond van de veronderstelling dat hij in zes jaar + studiejaren evenveel inspanning verricht als een minimumloner in 50 jaar. Weet jij nog een redelijk argument om hem meer loon te geven (gebaseerd op de geleverde inspanning)

Of anders gevraagd: Hoe zou jij zijn loon berekenen op grond van het oude VVD-principe "wie het hardst werkt moet ook het meest verdienen?" (was ooit een verkiezingsleuze)

[axxyanus]

Ik heb eigenlijk maar één uitgangspunt gehad. Het loon van de topbesstuurder zo hoog mogelijk te maken op grond van de veronderstelling dat hij in zes jaar + studiejaren evenveel inspanning verricht als een minimumloner in 50 jaar. Weet jij nog een redelijk argument om hem meer loon te geven (gebaseerd op de geleverde inspanning)

Ik dacht dat het om productie ging, niet om inspanning. Daarom begrijp ik niet goed waarom je er de studiejaren bijhaalt, was de persoon dan al productief? Als het toch om inspanning gaat, begrijp ik niet goed waarom je de inspanningen van anderen jaren (hoe onproductief ook) er niet bijtelt.

Of anders gevraagd: Hoe zou jij zijn loon berekenen op grond van het oude VVD-principe "wie het hardst werkt moet ook het meest verdienen?" (was ooit een verkiezingsleuze)

Ik denk dat er heel wat arme mensen harder werken dan topbestuurders. Ze hebben enkel pech dat hun werk minder gewaardeerd wordt.

[appelfflap]

Ik denk dat er heel wat arme mensen harder werken dan topbestuurders. Ze hebben enkel pech dat hun werk minder gewaardeerd wordt.

ook vraag en aanbod

een plee kuisen kan iedereen, neurochirurg worden is voor iets minder mensen weggelegd en 99% vd bevolking zal als CEO heineken of coca cola gegarandeerd richting faillissement sturen

[axxyanus]

Ik denk dat er heel wat arme mensen harder werken dan topbestuurders. Ze hebben enkel pech dat hun werk minder gewaardeerd wordt.

ook vraag en aanbod

een plee kuisen kan iedereen, neurochirurg worden is voor iets minder mensen weggelegd en 99% vd bevolking zal als CEO heineken of coca cola gegarandeerd richting faillissement sturen

Van dat laatste ben ik niet overtuigd. Mensen overschatten over het algemeen de invloed die een CEO heeft op het bedrijf dat die leidt.

[appelfflap]

een plee kuisen kan iedereen, neurochirurg worden is voor iets minder mensen weggelegd en 99% vd bevolking zal als CEO heineken of coca cola gegarandeerd richting faillissement sturen
Van dat laatste ben ik niet overtuigd. Mensen overschatten over het algemeen de invloed die een CEO heeft op het bedrijf dat die leidt.

het algemene idee telt
veel kandidaten voor een job zal het uurloon naar beneden drukken, simpele wetmatigheid

[Peter van Velzen]

het algemene idee telt
veel kandidaten voor een job zal het uurloon naar beneden drukken, simpele wetmatigheid

Dus als Shell een open sollicitatie-procedure gerbuikt voor een nieuwe CEO, kunnen ze miljoenen uitsparen?
Het komt mij voor dat hetniet zo simpel ligt

[appelfflap]

het algemene idee telt
veel kandidaten voor een job zal het uurloon naar beneden drukken, simpele wetmatigheid

Dus als Shell een open sollicitatie-procedure gerbuikt voor een nieuwe CEO, kunnen ze miljoenen uitsparen?
Het komt mij voor dat hetniet zo simpel ligt

Hoe je werknemers aanwerft is een ander onderwerp, real madrid houdt ook geen open sollicitaties als ee een bieuwe spits nodig hebben.

[Maria]

Ik vind het heel nuttig, dat er eens een plaatje komt om toch grofweg aan te tonen, dat veel mensen hun hoge salaris best wel mogen hebben, maar dat dit bij sommigen wel erg hoog is.
Omdat het me te kort door de bocht denken is, als we een hoog en laag salaris alleen berekenen als afspiegeling van het moment.

Ik zou er nog een aspect aan toe willen voegen.
Over het al gemeen is er een functieomschrijving binnen een bepaalde job en daarbij horen de regelingen van het aantal arbeidsuren.
In de meeste minder betaalde banen worden overuren extra betaald, wat feitelijk bij hun inkomen geteld moet worden; zo niet bij de heel veel van de zeer hoog betaalde.
Dat zijn vaak bij tijd en wijle 16/24 en 6/7 zo niet werkdagen, dan toch beschikbaarheidsuren, die heel vaak ingevuld worden door werk, zeker in de meer privé sector.
En last but not least wordt er voor het in aanmerking komen van de echte topfunctionarissen grote waarde gehecht aan zijn relatiekring, zowel zakelijk als ook meer in het persoonlijke vlak
Het is die combinatie, die hem een zeer grote voorsprong geeft boven alle andere zeer kundige en ijverige mensen.
Een heel goede verstandhouding, entree mogelijkheid en vertrouwen bij en van de meest uiteenlopende belangrijke instanties waar een bedrijf mee te maken krijgt is haast onbetaalbaar.
Vooral het laatste aspect maakt zijn antecedenten zo vluchtig, zowel kwantitatief als kwalitatief, omdat ook de benodigde relaties zo wisselend in functie zijn.

Nu zijn de topsalarissen in overheidsfunctie al grotendeels genivelleerd, sinds we de Balkenende norm kennen.
Wat het openbare bedrijfsleven doet is veel minder vat op te krijgen en wordt vnl. bewerkstelligd door de arbeidsmarkt zelf en de beschikbaarheid van de gewenste mensen.

Ik denk dat dat nuttig is voordat we, zoals zoveel mensen doen, op een bepaald moment naar onze buurman kijken of wat verder weg naar een grootverdiener in het nieuws en denken te kunnen beoordelen aan de hand van de salariscijfers van het moment.
Wat mij het meest stoort zijn de enorme jaarlijkse bonussen die wel belast, maar niet binnen de salarisschaal gerekend worden. En de vaak enorme standaard gegeven oprotpremies, ooit ingevoerd bij het functieverlies buiten schuld om bij oa. fusies en andere personeels inkrimping door verandering in organisatie, als compensatie in overbruggingskosten en/of als pre-pensioen, maar natuurlijk nooit op diezelfde schaal mag gebeuren, als iemand moet verdwijnen wegens incompetentie.

Ik denk dat we niet moeten verzanden in details, maar de diverse aangereikte aspecten eens goed moeten overdenken.
Voor mij blijft het belangrijkste, dat we de toch goed doordachte Balkenende norm in de gaten blijven houden bij het bezien van salarissen die door ons allemaal worden betaald of rechtstreek als overheidsfunctie, of door gezamenlijke fondsen of door bijdragen van de overheid in de vorm van subsidies en bij dreigende faillissementen.

[axxyanus]

het algemene idee telt
veel kandidaten voor een job zal het uurloon naar beneden drukken, simpele wetmatigheid

Dus als Shell een open sollicitatie-procedure gerbuikt voor een nieuwe CEO, kunnen ze miljoenen uitsparen?
Het komt mij voor dat hetniet zo simpel ligt

Het zou in ieder geval al een hele verbetering zijn ten op zichte van de huidige sollicitatie-procedure waar er voornamelijk gevist wordt in de kleine ons-kent-ons vijver.

[axxyanus]

In de meeste minder betaalde banen worden overuren extra betaald, wat feitelijk bij hun inkomen geteld moet worden; zo niet bij de heel veel van de zeer hoog betaalde.
Dat zijn vaak bij tijd en wijle 16/24 en 6/7 zo niet werkdagen, dan toch beschikbaarheidsuren, die heel vaak ingevuld worden door werk, zeker in de meer privé sector.

De vraag is natuurlijk of dat werkelijk nodig is, of eerder een soort cultus waarmee ze een imago van onmisbaarheid proberen hoog te houden.

En last but not least wordt er voor het in aanmerking komen van de echte topfunctionarissen grote waarde gehecht aan zijn relatiekring, zowel zakelijk als ook meer in het persoonlijke vlak
Het is die combinatie, die hem een zeer grote voorsprong geeft boven alle andere zeer kundige en ijverige mensen.
Een heel goede verstandhouding, entree mogelijkheid en vertrouwen bij en van de meest uiteenlopende belangrijke instanties waar een bedrijf mee te maken krijgt is haast onbetaalbaar.

Ben je daar zeker van? Dat is het verhaal dat dit soort mensen vertelt om hun loon te verdedigen maar daarom is dat nog niet waar. En zelfs als het waar is, is dat iets dat we moeten aanmoedigen, toestaan of eerder bestrijden? Want dat betekent natuurlijk dat een kleine groep van goed gekende mensen aan de top elkaar steeds opnieuw voordelen kan bezorgen. Voor je het weet zit je met een soort van pseudo-adel, waar mensen die geboren worden in dat soort kringen, al automatisch een voordeel hebben t.o.v. de anderen. Je kan toelaten dat ze iets dergelijks ten gelde maken maar ik kan dat moeilijk loon naar werken noemen, zoals in de topic titel staat.

Vooral het laatste aspect maakt zijn antecedenten zo vluchtig, zowel kwantitatief als kwalitatief, omdat ook de benodigde relaties zo wisselend in functie zijn.

Maar ondanks die vluchtigheid zijn ze toch onbetaalbaar?

[Henry II]

Het is logisch dat iemand meer geld krijgt wanneer hij ook meer geld oplevert. Iemand op zo'n functie moet laten zien dat hij het kan en moet ook gestimuleerd owrden het te doen. Maar er zijn een paar kanttekeningen. Ten eerste wordt de opleiding van zo'n manager/chirurg/bestuurder/politicus grotendeels betaald door belastinggelden die hij nooit hoeft terug te betalen. Ik ken genoeg artsen die zelfs geen studieschuld hebben, omdat dat iets van de laatste jaren is, maar hun studie heeft wel tonnen geld gekost, betaald dus door de arbeiders die hij als arts behandelt. Ten tweede weet zo'n topfunctionaris heus wel langer te werken dan 6 jaar. Ten derde hoeft zo'n topmanager niet op een houtje te bijten als het slecht gaat met zijn bedrijf, dat integenstelling tot de 5000 arbeiders die zonder blikken of blozen op straat worden gegooid en na hun 50e niet meer aan de bak komen. Ten vierde is het een illusie om te denken dat één persoon zo'n functie moet verullen. Een directoraat van een groot ziekenhuis kan best door 3 personen worden vervuld, wat zelfs dan nog een besparing kan opleveren. En dan zijn er nog de functies die in mijn ogen gewoon ongewenst zijn. ik snap best dat het hebben van een bankrekening verplicht is, maar het is vooral handig voor de fiscus en voor de bankier. De bankier gaat beleggen met die centen, verient er bakken geld mee en als het fout gaat worden zijn fouten weggemoffeld met belastinggeld. Het hele marketing systeem is erop gebaseerd om mensen het gevoel te geven dat ze iets missen en dan iets te bieden wat ze denken nodig te hebben om dit gemis in te vullen. De volgende klap bij Microsoft zit er al weer aan te komen in de vorm van Windows 10. Je kan er vergif op innemen dat er moljoenen computers zijn die hiermee niet meer vooriut te branden zijn en dus vervangen moeten gaan worden.

[axxyanus]

Het is logisch dat iemand meer geld krijgt wanneer hij ook meer geld oplevert. Iemand op zo'n functie moet laten zien dat hij het kan en moet ook gestimuleerd owrden het te doen.

Daar zit al het grote probleem, neem de bonussen in de banksector. Die worden berekent op basis van de winst die een individu heeft binnen gebracht. Onderzoek toont echter aan dat wie de meeste winst heeft binnengebracht meer een kwestie is van wie het meeste geluk heeft gehad dat jaar dan van kwaliteiten inherent in de persoon.

Vinden we dat iemand meer geld moet krijgen omdat hij het geluk heeft gehad meer geld op te kunnen leveren dan de anderen?

[Jagang]

Misschien is het, om marktwerking en meritocratische standpunten van elkaar te kunnen onderscheiden, goed om een onderscheid aan te brengen tussen "beuren" en "verdienen".
Een bankdirecteur beurt heel veel, maar verdient hij het ook?