Ik was God

[Dat beloof ik]

Mijn hond is dood.
Het viel mij op dat hij niet meer zo ver wilde lopen als we gingen wandelen.
Als hij in de gaten had dat we de lange route namen bij het lopen, bleef hij staan en keek me met zijn grote ogen aan, trok aan de riem en liep terug.
Hij gaf aan dat hij dat lange eind niet meer aan kon.
Dat werd steeds erger, zijn conditie ging achteruit.
Dierenarts erbij, ik besloot niet lang te gaan dokteren om zodoende zijn leven onnodig pijnlijk op te rekken.

Als je zei “waar is de baas” ging hij mij zoeken.
Wat ik kon alles voor hem betekenen.
Ik trainde hem en richtte hem af zodat hij naar mij luisterde en alles deed wat ik vroeg.
Als hij niet naar mij luisterde, kon ik reageren op een manier die ik zelf uitkoos.
Op wonderbaarlijke wijze kon ik voor hem eten en drinken tevoorschijn toveren.
Aan dat eten kwam geen einde, in zijn ogen kon ik het oneindig vermenigvuldigen.
Ik zorgde dat hij soms met andere honden kon spelen, en ik bepaalde wanneer dat was en waar.
Ik kreeg een zoon, en ik stelde mijn zoon aan als reservebaas; hij luisterde naar mijn zoon zoals hij naar mij luisterde.
Alles deed hij met plezier, maar op het laatst helaas ook met pijn.
Uiteindelijk nam ik het laatste besluit wat er over hem genomen moest worden.

Vanuit zijn wereldje gezien was ik god.
Met zijn beperkte gedachten wist hij niet beter.
Storm is er niet meer.
Met hem is ook de god die hij zag verdwenen.

[Fish]

Heel herkenbaar dat : sorry baas maar ik ga liever weer naar huis. We hadden van de dierenarts al gehoord dat zijn hart het aan het begeven was toen hij op een avond liggend op de vloer in de kamer plaste, na een vruchteloze poging om te gaan staan. Wij hebben toen onze dochter uit bed gehaald, de jongens waren nog op, de dierenarts gebeld en met zijn vijven daar naar toe.
Hij is daar rustig ingeslapen in zijn eigen mand die we meegenomen hadden.

[writer]

Als dierenbezitter heb je alle macht over je dieren.
Ik had een heilige ibis die een leven als een prins had totdat hij zijn heup op een kwade dag brak.
De Egyptenaren zouden hem hebben laten leven.
Maar ik ben geen Egyptenaar.
Dus besloot ik hem in te laten slapen.
Hij keek me aan met zijn zwarte ogen.
Zo van "moet dat nou?"
Hij was niet ziek, alleen de heup gebroken.
De kop van een ibis heeft iets.
Hij richtte die nog op bij het dodelijke spuitje.
Het gedrag en de manier van lopen heeft iets.
Intelligente dieren.
Ik kan me indenken dat men in de oudheid in een ibis meer zag dan in een ander dier.
Als ik ooit in een verzorgingshuis mijn heup breek en ik krijg een spuitje ipv een operatie zal ik aan hem denken.

[PietV.]

Een triest verhaal "Dat beloof ik", maar heel herkenbaar. Onze hond is geen hond maar een dierbaar gezinslid. We hebben het nooit over de hond maar we noemen hem altijd bij zijn naam. Alles staat ter discussie maar ..... nooit. Ik ben voor hem de leider van de roedel. De rest heeft dat gezag nooit van hem gekregen. Hij houdt mij bijna altijd in de gaten in gezelschap, hij volgt zijn god en wacht op zijn god. Als hij naar bed wil dan zoekt hij mij op, voor zijn eten komt hij bij mij, als hij naar buiten wil dan gaat hij voor mij zitten en wacht. Tot ik de moeite neem om op te staan. Als ik boos naar hem kijk dan kruipt hij weg. Maar toch begrijp ik hem beter dan veel mensen. En waardeer zijn loyaliteit. Hij is oud en schuift naar de kritische hondenleeftijd. Ik moet er eigenlijk niet aan denken dat hij er niet meer is. In 13 jaar bouw je een sterke band op.

[Peter van Velzen]

Misschien ben ik blij dat hier mijn vrouw de godin is voor de hondjes.
En ook dar er weer vijf zijn. Nadat Cheyenne het loodje had gelegd heeft zich een vreemdeling bij het roedel gevoegd. Hadden we er maar een gehad dat was het gat veel opvallender geweest.
Als je maar een gelovige hebt, ben je als god wel erg kwestbaar...

[Henry II]

Mooi verhaal hoor. Apart dat je de typisch menselijke idee van een god aan een hond toedicht. Ik denk dat we kunnen stellen dat een hond geen god kent of nodig heeft. Voor hem was jij zijn Alfa-mannetje, de leider van zijn roedel. Toch weet ik uit eigen ervaring hoe het verlies van een hond je kan aangrijpen.