"slaan" binnen huiselijke kringen

[sytze]

Eigenlijk een vraag die me naar het hart ligt,

Mag je een kind een "corrigerende tik" geven? Ik merk dat de meningen hier over verdeeld zijn. En er zit blijkbaar ook een verschil tussen mogen en de praktijk. Je kind corrigeren wanneer het een fout begaat doormiddel van een " corrigerende tik"? moet dit kunnen?

Ik ben van mening dat dit niet kan. Dit omdat ik ooit gehoord heb dat dit slecht is voor de ontwikkeling van het kind en omdat ik denk dat er alternatieven zijn en dat slaan een laatste redmiddel is. En stel dat "de corrigerende tik" geen gewenst effect heeft, word het dan een net iets hardere corrigerende tik?

Ik zie dit in mijn omgeving, ga daar verder niet op in, maar ik ben benieuwd wat jullie hier van denken. Het lijkt vaak wel een taboe. het gaat over van generatie op generatie en een "corrigerende tik" lijkt wel net zo'n ingeprent iets als religie. Mensen worden geslagen door hun ouders, of iets zachter geslagen zoals een corrigerende tik, maar vervolgens doen hun dit ook met hun kinderen. en zo verder.

Wat ik verder merk is dat er ook een verschil zit tussen mensen die kinderen hebben en mensen die geen kinderen hebben. Mensen die ik ken die hun kinderen wel eens een corrigerende tik geven stellen dat ouders wel begrijpen waarom, maar dat mensen die geen kinderen hebben er geen weet van hebben.

Dus kortom, wat denken jullie hier van, moet dit kunnen?

Groet, Sytze

[Blues-Bob]

Eigenlijk een vraag die me naar het hart ligt,

Mag je een kind een "corrigerende tik" geven? Ik merk dat de meningen hier over verdeeld zijn. En er zit blijkbaar ook een verschil tussen mogen en de praktijk. Je kind corrigeren wanneer het een fout begaat doormiddel van een " corrigerende tik"? moet dit kunnen?

Ik ben van mening dat dit niet kan. Dit omdat ik ooit gehoord heb dat dit slecht is voor de ontwikkeling van het kind en omdat ik denk dat er alternatieven zijn en dat slaan een laatste redmiddel is. En stel dat "de corrigerende tik" geen gewenst effect heeft, word het dan een net iets hardere corrigerende tik?

Ik zie dit in mijn omgeving, ga daar verder niet op in, maar ik ben benieuwd wat jullie hier van denken. Het lijkt vaak wel een taboe. het gaat over van generatie op generatie en een "corrigerende tik" lijkt wel net zo'n ingeprent iets als religie. Mensen worden geslagen door hun ouders, of iets zachter geslagen zoals een corrigerende tik, maar vervolgens doen hun dit ook met hun kinderen. en zo verder.

Wat ik verder merk is dat er ook een verschil zit tussen mensen die kinderen hebben en mensen die geen kinderen hebben. Mensen die ik ken die hun kinderen wel eens een corrigerende tik geven stellen dat ouders wel begrijpen waarom, maar dat mensen die geen kinderen hebben er geen weet van hebben.

Dus kortom, wat denken jullie hier van, moet dit kunnen?

Groet, Sytze

Er zitten een aantal kanten aan de corrigerende tik.
1. Het moet zoveel mogelijk vermeden worden
2. Als het gebeurd gaat de ouder te ver, en draagt daar verantwoordelijkheid voor
3. Een eenmalige tik uit verlies van controle, moet niet zwaarder gemaakt worden dan nodig, dat is niet goed voor het kind
4. Een tik is geen duurzaam corrigerende tool.
5. Als iemand een corrigerende tik geeft, moet deze aangesproken worden / zichzelf afvragen waarom dat nodig is geweest, want er is dan al een grens te ver overschreden. Controle terug krijgen is een vereiste.

Maar op voorhand een corrigerende tik als optie beschouwen, vind ik principieel, moreel heel fout. Als het gebeurt, moet er per definitie puin geruimd worden. Achteraf dus goed evalueren is een must. Het schijnt nu eenmaal een keer kunnen gebeuren.

Groet,

Bob

Ps. ik heb 2 jonge kinderen.

[sytze]

En wat doe je eraan als het binnen een gezin, of meerdere gezinnen (een hele generatie op generatie verhaal) de standaard is? Door het generatie op generatie verhaal? Dit lijkt helemaal ingebakken, en er zit ook een hele filosofie achter volgens deze mensen.

Groet, Sytze

[Blues-Bob]

En wat doe je eraan als het binnen een gezin, of meerdere gezinnen (een hele generatie op generatie verhaal) de standaard is? Door het generatie op generatie verhaal? Dit lijkt helemaal ingebakken, en er zit ook een hele filosofie achter volgens deze mensen.

Groet, Sytze

Volgens mij is het dan terecht strafbaar. Mishandeling.

Groet,

bob

[Peter van Velzen]

Persoonlijk vindt ik dat je niet moet overdrijven.

Een tikje op de achterkant van de hand, welke meer non-verbale communciatie is dan dat ze pijn doet, zie ik totaal niet als probleem. Een zware klap die beschadigingen kan veroorzaken uiteraard wel. Ik kan me heel goed voorstellen dat er kinderen zijn die absoluut niet luisteren en schadelijke zaken doen. Dat ouders dan naar fysieke hulpmiddelen grijpen kan ik me best voorstellen. Zolang ze de veiligheid en gezondheid van de lastpakjes maar in de gaten houden, moet het noodzakelijke gedaan worden. Slaan lijkt me vrijwel nooit de beste oplossing (mijn moeder heeft het NOOIT gedaan), maar ik kan me best voorsstellen dat het soms de enige is die zo gauw in je opkomt.

Echter, ook andere maatregelen dan slaan kunnen verkeerd uitpakken. zo heb ik ooit eens gehoord van het "zondagsarmpje". Kinderen die op een zondags uitje alsmaar de verkeerde kant oplopen en niet naar de ouders willen luisteren, worden wel eens aan de arm getrokken en de juiste kant op "gesleurd". Als dit echter te bruusk gebeurd, kunnen ze wel een met een onwrichte schouder bij de eerste hulp belandeN.

Alle reden dus om voorzichtig te zijn, maar echt niet elk tikje is mishandeling. . . .


Ik moet ineens weer denken aan het hondje van de buren . Ik moet ik wel erg ongeduldig zijn, wil ik het beestje bij de halsband naar buiten trekken. Het woord "Paj" (ga!) gepaard gaande met een gebaar in de goede richting werkt meestal prima. En zelf naar buiten lopen is het meest effectief. Het beest komt subiet achter me aan. Zal bij kinderen wel niet (altijd) werken, maar het geeft wel aan dat fysiek contact niet altijd nodig is.

[sytze]

@ peter,

Maar waar ligt de grens? Wat ik al eerder stelde, wat als een licht tikje tegen het hoofd geen effect heeft? Dan word het naar alle waarschijnlijkheid een iets harder tikje. Waar ligt deze grens? En als het regelmatig voorkomt, is dit dan ook iets wat "kan"?

Groet, Sytze

[Peter van Velzen]

@ peter,

Maar waar ligt de grens? Wat ik al eerder stelde, wat als een licht tikje tegen het hoofd geen effect heeft? Dan word het naar alle waarschijnlijkheid een iets harder tikje. Waar ligt deze grens? En als het regelmatig voorkomt, is dit dan ook iets wat "kan"?

Groet, Sytze

Een tikje tegen het hoofd is in principe al fout. De oren zijn zo'n beetje de grens lijkt me. Maar het gaat niet om de grens, het gaat om het principe van minimalisatie. Je moet de grenzen willen vermijden als je ze niet wilt passeren.

Bovendien geldt natuurlijk altijd nog het principe van de minste schade. Als een kind zelf geweld gebruikt tegen andere kinderen, telt ook mee hoe snel je daaraan een einde kan maken. Maar anderzijds: brullend overeind komen is dikwijls meer dan voldoende in zo'n geval.

Veel morele problemen komen voort uit het willen trekken van een duidelijke grens. Maar de werkelijkheid kent zelden duidelijke grenzen. Wat wel duidelijk is, is dat onze ssamenleving minder geweldadig wordt. In het verleden werden zaken voor "normaal" aangezien, die we tegenwoordig als kindermishandeling zouden beschouwen. Ik wil geen algemeen oordeel vellen, maar liever eenieder in de goede richting wijzen.

Als ik lees hoe Ayaan Hirshi Ali beschrijft hoe ze door haar moeder werd geslagen (en geen wrok koestert) en dat ze desondanks bij herhaling het gewraakte gedrag vertoonde, blijf ik met bewondering terugkijken naar mjin eigen moeder, wier voorbeeld ik iedereen zou willen aanbevelen. Maar uiteraard is niet iedereen mijn moeder. Niet iedereen kan een kind zo verwijtend aankijken, dat het beter doordringt dan een klap.

[sytze]

Peter van Velzen schreef:

brullend overeind komen is dikwijls meer dan voldoende in zo'n geval.

Maar hoe kun je een kind "bang" maken voor als je opstaat zonder telkens een gevolg eraan te stellen, dus te slaan of iets anders te doen. Want als je telkens gierend opstaat en je doet vervolgens niks dan zal het kind de volgende keer minder onder de indruk zijn is mijn ervaring. Ikzelf sla overigens geen kinderen, ik ben er erg op tegen, ben zelf net geen kind meer ;p maar ik zie het gebeuren, en vraag me dan af hoe het anders zou moeten, want sommige kinderen zijn gewoon erg vervelend en opstandig. (als ik boos opsta is overigens helemaal niemand onder de indruk, misschien kan ik niet boos genoeg zijn/weet iedereen dat ik toch geen gevolgen stel)

Groet, Sytze

[siger]

Een kind zou moeten opgroeien met het noodzakelijke (kleding, onderwijs, liefde...) en luxe (speelgoed, uitstapjes etc...) Ik denk dat je als opvoeder een kind consequent moet belonen of straffen met de luxedingen, niet met slaan, morele chantage etc.... De kunst is, denk ik, om standvastig te zijn: bijvoorbeeld niet kwader worden als je uit je humeur bent maar geen aandacht geven als er voetbal is.

Ik ben formeel tegen slaan van kinderen, en als het ernst wordt moet de samenleving kinderen beschermen. Maar ik ben het eens met vorige posters dat een lichte tik niet gedramatiseerd moet worden.

[Jinny]

Scheelt per kind.
Ik heb mijn autistje eenmaal slechts met een tik uit zijn kringetje kunnen halen.
En ik ben eveneens eenmaal mijn zelfbeheersing verloren, na een dag bloed en nagels.

Beide keren wist het kind direct waar en hoe er ook alweer aan de hand was en was het gekalmeerd.

Normaal hoef ik slechts mijn wenkbrauwen op te trekken.

[Maria]

Ik denk dat de grens ligt bij je eigen intenties.
Straf je het kind, omdat het tegen beter weten in, na herhaalde maningen, toch niet luistert.
Of ga je tekeer, omdat je boos bent, omdat je niet gehoorzaamt wordt.

Daarom:
Nooit op het hoofd.
Never-nooit-nie een tik, omdat je boos bent.
Die kan dan afhankelijk zijn van de mate van je boosheid, maar ook van je eigen frustratie.
Dan heb je er ook geen controle over.
Daarbij:
Ben je altijd bewust van je eigen kracht.
Dat geldt ook voor alle andere vormen van vastpakken.

Als een handje van een kind, dat net heeft leren lopen, steeds maar weer in de bloempot verdwijnt, ook heb je het kind al meerdere malen daar weggehaald en geprobeerd het af te leiden, dan geloof ik niet dat het verkeerd is om dat stoute handje een keer een kleine tik te geven, als je het dan ook als zodanig brengt.

Ik heb altijd een voorbeeld in mijn hoofd van een jongen, die een moeder had met slappe handjes, maar die nooit echt te hard sloeg en een vader, die dat zelden deed, en die principieel nooit sloeg uit boosheid.
De jongen werd gezegd naar boven te gaan en op zijn buik op bed te gaan liggen.
Hij kwam dan 5 minuten later en gaf hem één klap op zijn billen zonder iets te zeggen en ging dan weer weg. Die 5 minuten wachten vond hij nog het ergste, ook omdat hij wist dat hij het verdiend had.
Volgens zijn zeggen later hoefde de vader maar een keer grote ogen op te zetten en had moeder toch nog geen enkel overwicht.

PS.
Ik heb zelf geen kinderen, maar ben opgegroeid in een gezin van 7 kinderen.
Mijn moeder heeft mij nooit geslagen en mijn vader heeft me één maal letterlijk over de knie gelegd en een pak op mijn billen gegeven.
Ik weet alleen nog, dat ik het verdiend had.

Ik heb één keer hierover woorden gewisseld met iemand, die een kind van in de box had liggen.
Zij zou haar kind nooit een corrigerende tik geven en ik kon daar niet over meepraten, omdat geen kinderen had.
Haar kind was nota bene 9 maanden.

[Maria]

En ik ben eveneens eenmaal mijn zelfbeheersing verloren, na een dag bloed en nagels.

Daar heb je misschien zelf nog het meeste last van gehad??

[Jinny]

Ja, het was rustig nadien, maar had er inderdaad geen goed gevoel bij.
Maar ik geef het je te doen, rustig blijven bij een sloopzieke autist.

[Maria]

en vraag me dan af hoe het anders zou moeten, want sommige kinderen zijn gewoon erg vervelend en opstandig. (als ik boos opsta is overigens helemaal niemand onder de indruk, misschien kan ik niet boos genoeg zijn/weet iedereen dat ik toch geen gevolgen stel)

Veel kinderen zijn dat, omdat ze aandacht willen.
Positieve of negatieve aandacht trekken wordt gedrag uit behoefte.
Jouw boosheid is dan wat ze verwachten en eigenlijk ook onbewust wat ze willen.
Het is aandacht.

Probeer eens een ze heel duidelijk bewust alleen af te wijzen, ze de rug toekeren en te negeren.
Maar dan zo duidelijk, dat ze zich afgewezen voelen, als gevolg van het feit dat ze zelf vervelend zijn.
Geen discussies meer dus, maar zwijgen.
Ik denk, dat het bij minstens de helft zal werken.

[Maria]

Maar ik geef het je te doen, rustig blijven bij een sloopzieke autist.

Mijn net beschreven taktiek, zal ook niet zo goed werken bij een autist.