Geen woordenstrijd, nee, jij hebt jouw 'taalspel' en ik het mijne. Maar ondertussen delen we beide de opvatting dat er zich in de globalisering een mondiale cultuur aan het ontwikkelen is, ook al verschillen onze begrippelijke benaderingen van die cultuur. Laten we liever het spel van vraag en antwoord spelen dat het ontstaan van de mondiale cultuur ernstig neemt. Vind het bijvoorbeeld juist gedacht dat de multicultuur de ecologie is van de mondiale meta-cultuur?Siger: Wel, laat ons geen woordenstrijd voeren. Je wilt iets verdedigen dat je "multicultuur" noemt terwijl je het een heel andere omschrijving geeft dan wat men onder multicultuur verstaat. Zo krijg je altijd verwarring.
Ik kan me hierin vinden en denk dan dat die kern tenminste de identificatie omvat van de levende mensen die deze onderscheiden culturen dragen en herscheppen, waardoor het 'veroppervlakkigen' het aanzien krijgt van steeds geringere beleving door menselijke individuen van de oude cultuuridentiteiten die zich voorrechten van de eigen cultuurgroep toeëigenen. Ten opzichte van die afvlakking of relativering van de oude cultuuridentiteitsbelevingen staat dan de steeds sterker wordende beleving van de mondiale cultuur-identiteit van de wereldburger/kosmopoliet (die ik dus voorlopig 'de smeltkroesidentiteit' van de wereld-burger noem).Wat ik wil zeggen - onafgezien van de naamgeving - is dat de oude culturen slechts naast elkaar kunnen bestaan als ze hun kern verliezen, "veroppervlakkigen". Een cultuur is zindelijk als hij zich geen voorrechten toeeigent.
In mijn 'taalspel' klinkt hetzelfde, maar zonder 'wegsmelten', zo: in de globaliserende wereld die tot kosmopolietendorp wordt verzwakt/vervlakt de beleving van de onafhankelijke cultuuridentiteiten van nationale burgers en versterkt/verdiept de beleving van de wereldburgerlijke smeltkroesidentiteit van de wereldomvattende metacultuur, waardoor elke wereldburger een wereldburger (wb) is ongeacht het individuele verschil tussen de westerse wb, de aziatische wb, de afrikaanse wb, de islamitische wb, ect in het persoonlijk gekleurde mengsel van hun (multi)culturele smeltkroes. Je chargeert wel door de oude culturen te reduceren tot eetculturen, aangezien ik me niet kan voorstellen dat in het wereldburgerdorp op universiteiten en op internet geen teksten uit de oude cultuurtradities meer worden bestudeerd om mbv het bestudeerde verleden het globaliserende heden te begrijpen. Maar de onderscheiden eetculturen zijn dan ook een geliefd voorbeeld om de multicultuur te typeren. Of om te wijzen op een waarneembaar feit dat de multiculturele samenleving bestaat. Wanneer ik spreek over een nieuwe, wereldburgerlijke vorm van multiculturalisme doel ik op een ontwerpende visie op de waarneembaar multi-culturele (-religieze, -ethnische) samenlevingen van individuele wereldburgers in het globaliseringstijdperk waarvan het dra-gende fundament wordt gelegd in de mondiale cultuur & (mr)moraal met universaliteitspretentie en niet langer (monoculturalistisch) in de waarheid en pretenties van één cultuur (incl die van het Westen).Maar dan zeg ik er ook meteen bij, dat in zulke ideale situatie de onderscheiden culturen vanzelf zullen wegsmelten, zoals men dat nu ziet gebeuren in de moderne wereld. Ik zie geen reden waarom er meer zou van overblijven dan een eettentje hier of daar. In een moderne wereldsamenleving ontstaat dan een nieuwe culturele eenheid die sceptisch is tegenover de waarheden en pretenties van de oude culturen (inbegrepen de oude Europese cultuur).
Een prangende vraag in mijn meespelen in het ernstige spel van vraag en antwoord omtrent de mondiale cultuur is, nogmaals, of die smeltkroes- of meta-cultuur en dus niet zoals gebruikelijk de Westerse cultuur de 'Leitkultur' is waar de integratie op dient te worden gericht?