Is liegen over ethische vraagstukken geoorloofd ?

[bipolair]

Als er een keuze gemaakt moet worden tussen verschillende
mogelijkheden, en dit gaat niet gemakkelijk, dan spreken we
over een dilemma. Althans, dat doen volgens mij de meeste
mensen. Als je zou stellen dat een dilemma een keuze is
waarbij twee of meerdere mogelijkheden precies even kut
zijn, dan bestaan dilemma's niet.

Nou nee dan spreekt men over een ethisch dilemma.

Maar vergeten we ook niet een andere functie van een dilemma. In een redevoering kan men de opponens voor een dilemma zetten waaruit blijkt dat welke keuze hij of zij maakt de hele redevoering van de opponens op losse schroeven wordt gezet.

Stel nu eens dat we teruggaan naar het idee van het kind met down syndroom. Ikzelf zie een abortus niet als een dilemma. Waarom zou je bijvoorbeeld een mens op de wereld zetten die heel z'n leven lijd aan een kwaal terwijl je dat van te voren weet.

Maar zo rederende komt er voor een vervent tegenstander misschien een ander dilemma op de voorgrond.

Iemand met een down syndroom hoeft niet per definitie ongelukkig te zijn het dilemma dat dat persoon zal aanvoeren; mogen we beslissen of iemand met een down syndroom gelukkiger is dan een kind zonder down syndroom?

Zo ja, zijn alle mensen zonder een down syndroom dan ook altijd even gelukkig met hun leven?

En zo nee waarom dan enkel met dat kind een abortus?

Is de abortus dan voor ons geluk om de last niet hoeven te dragen of enkel maar voor een negatief voorgevoel over de toekomst?

En zo kunnen we wel even doorgaan met een dilemma op te roepen die volgens mij niets te maken hebben met ouderwetse gedachten over "bescherm het leven" etc.

[Secularizer]

"Iemand met een down syndroom hoeft niet per definitie ongelukkig te zijn [...]"

Nee, maar het kost wel onvergelijkbaar veel meer moeite om een kind met Downsyndroom in die niet-ongelukkige situatie te krijgen en nog veel meer om dat langere tijd zo te houden.
Bovendien is iemand met Downs syndroom meestal niet tot zelfstandig leven in staat en zit een gezonde voortplanting er ook niet in.
Daarmee zijn toch een aantal doorslaggevende criteria gegeven.

Het wordt alleen een dilemma als er een bovennatuurlijke "baas" over het heelal zou zijn, die ons op straffe van de hel verplicht om zijn onnavolgbare beslissingen te accepteren, ook als er een 'mongooltje' ontstaat.
Dan onstaat er op het oog een keuzesituatie met alleen heel vervelende alternatieven, wat dus een dilemma is.

Maar omdat die bovennatuurlijke baas over het heelal er niet is, is het ook niet werkelijk een dilemma.

[bipolair]

"Iemand met een down syndroom hoeft niet per definitie ongelukkig te zijn [...]"

(a)Nee, maar het kost wel onvergelijkbaar veel meer moeite om een kind met Downsyndroom in die niet-ongelukkige situatie te krijgen en nog veel meer om dat langere tijd zo te houden.

(b)Bovendien is iemand met Downs syndroom meestal niet tot zelfstandig leven in staat en zit een gezonde voortplanting er ook niet in.

(a) Maar dat kan net zo goed gelden voor kinderen zonder een down syndroom.

(b) Maar daarvan hoeft het levensgeluk van een kind of mens met een down syndroom niet afhankelijk te zijn.

Daarmee zijn toch een aantal doorslaggevende criteria gegeven.

Nee, er zijn slecht sterke criteria gegeven. Dit kunnen zware dilemma's zijn voor de tegenstanders maar werpen voor de voorstanders ook weer dilemma's op.

Een vervent tegenstander zou op (a) de vraag kunnen opwerpen of die abortus dan niet voor kan komen uit de angst dat het de ouders en de omgeving zwaarder belast terwijl deze situatie bij veel meer kinderen kan voorkomen dan het down syndroom.

Bij (b) wordt dan de vraag gesteld (door de tegenstanders) of wij kunnen bepalen voor iemand wat de criteria zijn voor een gelukkig leven. Er zijn zoveel andere mensen die ook niet zelfstandig kunnen leven en waarschijnlijk ook niet tot voortplanting kunen komen.

Het wordt alleen een dilemma als er een bovennatuurlijke "baas" over het heelal zou zijn, die ons op straffe van de hel verplicht om zijn onnavolgbare beslissingen te accepteren, ook als er een 'mongooltje' ontstaat.

Ik zou het dom vinden om een geloof in deze moeilijke ethische discussie op te werpen als doorslaggevend. Daarin zou ik je gelijk geven, het gaat om het welzijn van een kind. Sterker nog, een kind met een grote achterstand op bepaalde gebieden die heel zijn leven vorm zullen geven.

Dan onstaat er op het oog een keuzesituatie met alleen heel vervelende alternatieven, wat dus een dilemma is.

Maar omdat die bovennatuurlijke baas over het heelal er niet is, is het ook niet werkelijk een dilemma.

Dit dilemma gaat helemaal niet over die "boven natuurlijke baas" het is een menselijke dilemma waar zowel voorstanders argumenten hebben as tegenstanders. In beide gevallen is en blijft het een dilemma. Voorstanders worden geplaatst voor menselijke dilemma's maar ook de tegenstanders worden geplaatst voor menselijke dilemma's. (Zoals de crtieria die jij aangaf).


P.S. Ik sta niet negatief tegenover een abortus in zo'n geval. Simpelweg omdat ik zelf nooit voor zo'n dilemma heb gestaan en ik oordeel daarom niet. Wat ik probeer aan te tonen is dat het ten eerste menselijke dilemma's zijn i.p.v. dilemma's waarin "een god" uitspraak moet doen. Het afwezig zijn van religie haalt de dilemma's niet weg. Ook is de afwezigheid van religie niet bepalend of sommige criteria doorslaggevend zijn en dat er zo geen dillemma meer is. Maar nogmaals, ik plaats deze postings niet met een moraliserende verwijtende vinger naar mensen die besluiten tot abortus. Het is immers een zwaarwegend dilemma.....

[Kevin]

"Dilemma's zijn persoonsgebonden, of er nu 1 persoon mee wordt bedoeld of een groep die een raakvlak delen."

Als het, zoals jij het noemt, 'persoonsgebonden' kwesties waren dan zou je er niet systematisch over kunnen nadenken en dat is nu juist waar ethiek over gaat.

Waarom niet? Je kan je toch verplaatsen in de situatie of een dilemma nu voor jou als persoon geldt of voor een ander persoon? Nadenken, je inleven en daarna oordelen kan altijd.

Ethische dilemma's zijn situaties waar alleen onaangename keuzemogelijkheden zijn.
Het gaat dus niet over 'moeilijk'. Een keuze tussen twee gunstige mogelijkheden kan ook heel moeilijk zijn.

Dus een gunstige keuzemogelijkheid kan ook een dilemma vormen? (Ja, woordspelletjes.. Met moeilijk bedoelde ik dus inderdaad een dilemma. Communicatiestoornisje.)

Zo zie je dat het denken over een ethisch vraagstuk verwijst naar situaties en ons mogelijke ingrijpen daar in met behulp van onze kennis, en die is niet persoonsgebonden, waarbij veel mensen in soortgelijke situaties terechtkomen.

Als de hele kwestie volledig persoonsgebonden zou zijn, zou je er juist niet over kunnen filosoferen.

Natuurlijk is kennis wel persoonsgebonden... Jij weet andere dingen dan ik en hebt ook andere belevingen meegemaakt waardoor je een ander perspectief hebt. Het punt is dat een ethisch dilemma (of het nu om leuke of niet leuke keuzes gaat en om 20 of 4 miljard keuzes gaat) een dilemma is omdat een dilemma persoonsgebonden is en als je je niet in de ander verplaatst het voor JOU inderdaad géén dilemma vormt, maar voor DIE persoon in kwestie, maakt JOU wel of niet verplaatsen, niet zoveel uit: Het is voor die persoon nog stééds een dilemma.



In de reactie op Bipolair:

Om jezelf te kunnen verplaatsen in een ander heb je denk ik helemaal geen grote alfa man (of vrouw) nodig in de lucht. Het blijft een menselijke aangelegenheid.


Op het voorbeeld doorbordurend van de down-abortie, in het geval dat ik een vrouw was, of later een vrouw zou hebben die in verwachting was van een downer zou ik wel abortus wensen, aangezien ik liever een gezond kind wil dan een down kind. Ik zou geen logische reden of gevoelsreden weten om een ongezond kind te verkiezen boven een gezond. Het lijkt me ook niet gezond een ongezond kind te verkiezen boven een gezond kind.

Groet,

[Devious]

[Mod-break: ik heb het gedeelte n.a.v. de belediging van Secularizer (per PB) aan Bipolair naar het klachtenforum verplaatst.]