Wat is de zin van het leven?

[HierEnNu]

Dit is een verzetten van de doelpalen. Er is een belangrijk verschil tussen de vraag: "Wat is de zin van het leven?" en de vraag: "Welke zin heeft iemands specifieke leven voor hem/haar?"

Ik heb er geen probleem mee dat ieder op zijn manier zijn leven betekenis geeft. Waar ik een probleem mee heb is dat men het leven in zijn algemeenheid zin probeert toe te schrijven.

Waar stonden de palen oorspronkelijk?

Bij de titel zoals die geschreven staat. Niet bij wat mensen ervan maken, zoals praten over essentie e.d.

Er is nou eenmaal beperkte ruimte voor een enigszins pakkende titel.
Ik koos voor het korte 'Wat is de zin van het leven?' en gaf in de OP vervolgens meteen aan"

• "Het leven als zodanig is zinloos, althans,
  ik kan geen inherente betekenis of doel ontdekken. "

waarna ik vervolgde met:

• "Mijn eigen leven ervaar ik als zinvol op momenten dat ik er zelf zin aan geef,
  maar zodra ik er ff serieus over nadenk weet ik dat mijn leven zinloos is.

Mijn laatste zin in de OP was bedoeld als een soort van uitnodiging om iets te delen hoe een ander zin geeft aan diens/het leven:

• "Als ik echter helemaal nergens over nadenk
  voel ik een diepe dankbaarheid en aangename opwinding
  voor al dat verwonderlijk wonderbaarlijks":
  • "al is er geen zin in,
    ik heb er wel zin in!"

Ik vrees dat jij het Rugby-doel alleen voor voetbal wil gebruiken. “Want de zin van HET leven” duidt nu juist op datgene waar jij een probleem mee hebt!
OK men mikt er (met HET leven) veel te hoog mee, maar ik heb er geen problemen mee, als iemand iets probeert, dat m.i. nooit zal lukken. (Zo lang het niet gevaarlijk is, en niet te veel overlast geeft). Waarom jij wel?

Omdat het op dit forum niet gaat of het gevaarlijk is of niet maar of het juist is of niet. Men mag wat mij betreft elders van alles proberen om de zin van het leven te vinden. Als men echter hier op dit forum beweert die zin van het leven te kennen dan wijs ik erop dat dat onzin is.

Er is geen zin van het leven. Men kan enkel zin geven aan zijn eigen leven. Want als iemand het leven als zinloos ervaart, dan zullen de antwoorden die anderen hebben, die persoon over het algemeen niet helpen.

Ik betwijfel of de antwoorden die anderen hebben aangaande zingeving een persoon die het leven als zinloos ervaart over het algemeen niet helpen. Maar ik zal me hier en nu ff beperken tot mijzelf.

Ik zat in een diepe depressie, kon nergens meer van genieten, kon nauwelijks nog slapen en als ik dan eindelijk ff sliep werd ik achtervolgd door nachtmerries, emotioneel was ik zo goed als gevoelloos maar fysiek ervoer ik voortdurend krampende pijnen en last but not least: ik vond mijn leven niet alleen zinloos en waardeloos, maar tevens voelde ik me ook tot last van mijn geliefde naasten!

Na mijn tentamen suicidii werd ik geconfronteerd met de gevolgen van mijn poging en moest constateren dat die gevolgen feitelijk meer leed veroorzaakten dan mijn oorspronkelijke leed. Ik realiseerde me terdege dat die gevolgen nog veel erger zouden zijn geweest als mijn poging wel was gelukt!

De antwoorden die anderen mij destijds aanreikten aangaande zingeving hebben mede voorkomen dat ik er niet alsnog ben uitgestapt, al zou zulks dan meer een soort van [zelf]euthanasie zijn geworden na een zo mogelijk fatsoenlijk afscheids'feestje'

Zo nu en dan lukt het me inmiddels om een ander antwoorden aan te reiken aangaande zingeving en zelfs als die ander daar dan niet meteen iets mee kan, heb ik toch het gevoel dat ik zinvol bezig ben en mijn bestaan zin geef. Vandaar ook mijn nieuwsgierigheid naar hoe een ander diens leven zin geeft:

• want ik kan daar wat mee,
  ook als ik er voor mijzelf niets mee kan.

[HierEnNu]

Waarom zou iets betekenis moeten hebben om waardevol te zijn?

Hoe kunnen we iets als waardevol beoordelen zonder dat er die betekenis aan wordt toegekend?
Het moet ook helemaal niet, maar het mag wel en ik vind zulks wel zinvol.

Iets, whatever, kan verschillende betekenissen hebben voor verschillende mensen en waardetoekenning aan iets is altijd subjectief. Ik zou niet weten hoe ik de waarde van iets kan bepalen zonder er betekenis aan te geven, dus voor mij is betekenis dan ook een belangrijke factor bij het bepalen van de waarde van iets.

Wat mijn eigen leven betreft geeft betekenis me vaak richting, doel en voldoening. Dat ik het gevoel heb verbonden te zijn met anderen betekent bijvoorbeeld veel voor me

• [mede omdat ik zulks ooit volledig kwijt was?!]

en beschouw ik juist daardoor als waardevol.

[HierEnNu]

Ik denk dat je de zin van het leven hebt gevonden,
als je een principe hebt waarvoor je zou willen sterven.

Heel lang was ik er van overtuigd dat iemand pas echt van een ander houdt als diegene zou willen sterven voor die ander. Tot mijn zoon in mijn leven kwam en ik voor het eerst onvoorwaardelijke Liefde voelde. Toen besefte ik dat echte Liefde niets te maken heeft met voor iemand te willen sterven, in tegendeel, nu weet ik dat als ik echt van iemand houd dat ik dan mijn uiterste best zal doen om voor die ander zo lang mogelijk in leven te blijven.

Jouw onderschrift: “Vrijheid of anders de dood”, is net zo’n soort principe. Ik denk dat je principes hebt (om te willen blijven leven voor jouw kinderen) en hogere principes (in vrijheid of helemaal niet).

Ik zou inderdaad waarschijnlijk tot het uiterste gaan als onverhoopt de vrijheid van mijn zoon op het spel zou staan, maar zulks is dan toch afhankelijk van hoe mijn zoon daar dan in staat. Als hij er vrijwillig voor kiest zijn vrijheid op te geven, of dat zijn 'zichzelf zijn' op één of andere manier met zich mee brengt dat hem dat zijn vrijheid kost, dan zal ik me daar bij neer moeten leggen.

Als de uiterste consequentie zou zijn dat ik mijn vrijheid verlies en het voor mijn zoon het beste is dat ik blijf leven zal ik aan mijn principe "Aut libertatem aut mortem mihi da!" mijn kont afvegen!

[Leon]

Heel lang was ik er van overtuigd dat iemand pas echt van een ander houdt als diegene zou willen sterven voor die ander. Tot mijn zoon in mijn leven kwam en ik voor het eerst onvoorwaardelijke Liefde voelde. Toen besefte ik dat echte Liefde niets te maken heeft met voor iemand te willen sterven, in tegendeel, nu weet ik dat als ik echt van iemand houd dat ik dan mijn uiterste best zal doen om voor die ander zo lang mogelijk in leven te blijven.

Jouw onderschrift: “Vrijheid of anders de dood”, is net zo’n soort principe. Ik denk dat je principes hebt (om te willen blijven leven voor jouw kinderen) en hogere principes (in vrijheid of helemaal niet).

Ik zou inderdaad waarschijnlijk tot het uiterste gaan als onverhoopt de vrijheid van mijn zoon op het spel zou staan, maar zulks is dan toch afhankelijk van hoe mijn zoon daar dan in staat. Als hij er vrijwillig voor kiest zijn vrijheid op te geven, of dat zijn 'zichzelf zijn' op één of andere manier met zich mee brengt dat hem dat zijn vrijheid kost, dan zal ik me daar bij neer moeten leggen.

Als de uiterste consequentie zou zijn dat ik mijn vrijheid verlies en het voor mijn zoon het beste is dat ik blijf leven zal ik aan mijn principe "Aut libertatem aut mortem mihi da!" mijn kont afvegen!

Jaja, consequent tot de wind draait.

[axxyanus]

Ik betwijfel of de antwoorden die anderen hebben aangaande zingeving een persoon die het leven als zinloos ervaart over het algemeen niet helpen. Maar ik zal me hier en nu ff beperken tot mijzelf.

Wat kan helpen is de persoon begeleiden tot het vinden van eigen antwoorden op wat het leven zin voor hem zou geven. Niet opsommem wat anderen zin geeft in het leven.

De antwoorden die anderen mij destijds aanreikten aangaande zingeving hebben mede voorkomen dat ik er niet alsnog ben uitgestapt, al zou zulks dan meer een soort van [zelf]euthanasie zijn geworden na een zo mogelijk fatsoenlijk afscheids'feestje'

Wat hebben ze jou juist aangereikt? Er is een verschil tussen het aanreiken van de eigen zingeving en na een of andere vorm van therapeutisch gesprek, opties aanbieden waarmee de ander zijn zingeving kan beginnen bouwen.

Zin geven aan je leven is zoals aan een kunstwerk werken. Anderen kunnen je op sommige gebieden helpen inspiratie op te doen maar uiteindelijk moet je je eigen kunstwerk maken. Dat van andere overnemen werkt niet.

Zo nu en dan lukt het me inmiddels om een ander antwoorden aan te reiken aangaande zingeving en zelfs als die ander daar dan niet meteen iets mee kan, heb ik toch het gevoel dat ik zinvol bezig ben en mijn bestaan zin geef. Vandaar ook mijn nieuwsgierigheid naar hoe een ander diens leven zin geeft:

• want ik kan daar wat mee,
  ook als ik er voor mijzelf niets mee kan.

Nu ben je met een andere vraag bezig: Hoe brengen mensen zin aan in hun leven. Dat verandert het perspectief.

Eén van de manier om je leven zin te geven is om een doel te zoeken. Dat kan een hobby zijn, vrijwillgers werk, werkambities, ... Een mogelijk struikelblok hier is dat de zingeving ontstaat door het nastreven van het doel, niet door het bereiken ervan. Als je je doel zou bereiken is dat vaak een anti-climax.

Een tweede manier is om aansluiting te vinden met één of andere gemeenschap. Vooral als je dat kan combineren met de vorige manier. Een mogelijk struikelblok hier is dat je je grenzen moet bewaren. Als je dat niet doet kan je in een cult terechtkomen, die je zo van de rest van de wereld isoleert dat zin vinden buiten die cult onmogelijk lijkt, waardoor je zingeving in zekere zin verankerd geraakt met die cult.

[dikkemick]

Dit lijkt me dan ook de meest logische en enige conclusie die je kunt trekken.

1: Leven an sich heeft totaal geen nut. Nut waarvoor?
2: Een ieder kan op geheel eigen wijze nut aan het eigen leven toekennen.

Iets te kort. We kunnen ook het nut beseffen dat anderen en andere soorten voor ons hebben. (en wij voor hen), en bovendien allen voor elkaar (ecologie), maar het is duidelijk dat leven alleen nut heeft voor wat leeft.

Vraag is: wat is de zin van HET LEVEN? Leven in z'n algemeenheid, dus niet de onderlinge samenhang.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Dit lijkt me dan ook de meest logische en enige conclusie die je kunt trekken.

1: Leven an sich heeft totaal geen nut. Nut waarvoor?
2: Een ieder kan op geheel eigen wijze nut aan het eigen leven toekennen.

Iets te kort. We kunnen ook het nut beseffen dat anderen en andere soorten voor ons hebben. (en wij voor hen), en bovendien allen voor elkaar (ecologie), maar het is duidelijk dat leven alleen nut heeft voor wat leeft.

Vraag is: wat is de zin van HET LEVEN? Leven in z'n algemeenheid, dus niet de onderlinge samenhang.

Die is er gewoon niet.

Het begrip ZIN is een menselijk bedenksel, daar heeft de natuur niets mee van doen.

PS.
Je kunt hooguit spreken dat het bestaan van de een georganiseerd eiwit nuttig kan zijn voor een ander georganiseerd eiwit.

[dikkemick]

Eensch

[HierEnNu]

Jouw onderschrift: “Vrijheid of anders de dood”, is net zo’n soort principe. Ik denk dat je principes hebt (om te willen blijven leven voor jouw kinderen) en hogere principes (in vrijheid of helemaal niet).

Ik zou inderdaad waarschijnlijk tot het uiterste gaan als onverhoopt de vrijheid van mijn zoon op het spel zou staan, maar zulks is dan toch afhankelijk van hoe mijn zoon daar dan in staat. Als hij er vrijwillig voor kiest zijn vrijheid op te geven, of dat zijn 'zichzelf zijn' op één of andere manier met zich mee brengt dat hem dat zijn vrijheid kost, dan zal ik me daar bij neer moeten leggen.

Als de uiterste consequentie zou zijn dat ik mijn vrijheid verlies en het voor mijn zoon het beste is dat ik blijf leven zal ik aan mijn principe "Aut libertatem aut mortem mihi da!" mijn kont afvegen!

Jaja, consequent tot de wind draait.

Uit principe ben ik tegen rigide principes.

[Leon]

Ik zou inderdaad waarschijnlijk tot het uiterste gaan als onverhoopt de vrijheid van mijn zoon op het spel zou staan, maar zulks is dan toch afhankelijk van hoe mijn zoon daar dan in staat. Als hij er vrijwillig voor kiest zijn vrijheid op te geven, of dat zijn 'zichzelf zijn' op één of andere manier met zich mee brengt dat hem dat zijn vrijheid kost, dan zal ik me daar bij neer moeten leggen.

Als de uiterste consequentie zou zijn dat ik mijn vrijheid verlies en het voor mijn zoon het beste is dat ik blijf leven zal ik aan mijn principe "Aut libertatem aut mortem mihi da!" mijn kont afvegen!

Jaja, consequent tot de wind draait.

Uit principe ben ik tegen rigide principes.

Ik vind het niet grappig, eerder triest.

[HierEnNu]

Ik betwijfel of de antwoorden die anderen hebben aangaande zingeving een persoon die het leven als zinloos ervaart over het algemeen niet helpen. Maar ik zal me hier en nu ff beperken tot mijzelf.

Wat kan helpen is de persoon begeleiden tot het vinden van eigen antwoorden op wat het leven zin voor hem zou geven. Niet opsommem wat anderen zin geeft in het leven.

Een dergelijk antwoord zoals:

• "Zodra jij mijn hulp accepteert kan ik jou proberen te helpen om jou te begeleiden tot het vinden van eigen antwoorden op wat het leven jou voor zin zou kunnen geven."

lijkt me inderdaad een prima opening. Als die persoon dan tegenstribbelt met een "O ja? Noem eens wat dan?" dan kan een [vermoedelijk!] bij die persoon passend antwoord hem dat duwtje in de rug geven wat nodig is om intrinsiek geïnteresseerd te raken in zingeving aan het eigen leven.

De antwoorden die anderen mij destijds aanreikten aangaande zingeving hebben mede voorkomen dat ik er niet alsnog ben uitgestapt, al zou zulks dan meer een soort van [zelf]euthanasie zijn geworden na een zo mogelijk fatsoenlijk afscheids'feestje'

Wat hebben ze jou juist aangereikt? Er is een verschil tussen het aanreiken van de eigen zingeving en na een of andere vorm van therapeutisch gesprek, opties aanbieden waarmee de ander zijn zingeving kan beginnen bouwen.

De eerste hulpverlener na mijn ontslag op de IC die mij vroeg hoe hij me kon helpen maakte ik machteloos door te stellen dat als hij mij echt wilde helpen, dat hij me dan een pil moest geven,
zodat het alsnog voltooid was.

Later, vooral omdat ik mijn geliefde naasten beloofd had zulks nooit meer te doen om hen enigszins gerust te stellen, besloot ik vervolgens om een poging te wagen het best mogelijke er van proberen te maken, want op dezelfde wijze doorleven wilde ik beslist niet. Één iemand uit mijn intieme kring kwam met de ontboezeming dat zij in een vergelijkbare situatie had gezeten, maar dat haar poging destijds ongemerkt voorbij was gegaan voor haar omgeving omdat zij kennelijk onvoldoende pillen had geslikt en na een paar dagen slaap weer wakker was geworden, omdat haar omgeving had bedacht dat ze de laatste tijd ook wel erg vermoeid overkwam, dus laat maar ff slapen! Daarna werd ze via de huisarts doorverwezen naar een gespecialiseerde kliniek. Zij vertelde me hoe die kliniek haar had geholpen.

Nadat ik aan mijn behandelend psychiater had aangegeven dat ik verwachtte dat die kliniek ook mij zou kunnen helpen en nadat hij multidisciplinair overleg had gepleegd, moest ik eerst het begeleidend team 'bewijzen' dat ik überhaupt open stond voor zulks soort intensieve vorm van behandeling waarbij men opgenomen wordt in een klinische afdeling, door onder begeleiding van zijn team eerst met de nodige trouw dagtherapie te volgen. Na een half jaar dagtherapie werd ik doorverwezen en
op die kliniek heb ik een maand of drie mogen 'vertoeven'.

Wie mij precies wat heeft aangereikt kan ik mij niet herinneren, maar ik kan me wel dat ene besef herinneren wat tot mijn bewustzijn doordrong waarna mijn herstel vrij snel volgde:

• "Ik moet helemaal niets en
  ik geef mezelf toestemming om altijd en overal
  gewoon mezelf te mogen en kunnen zijn,
  waarbij ik eventuele vervelende consequentie gewoon accepteer!"

Zin geven aan je leven is zoals aan een kunstwerk werken. Anderen kunnen je op sommige gebieden helpen inspiratie op te doen maar uiteindelijk moet je je eigen kunstwerk maken. Dat van andere overnemen werkt niet.

Eensch!

Zo nu en dan lukt het me inmiddels om een ander antwoorden aan te reiken aangaande zingeving en zelfs als die ander daar dan niet meteen iets mee kan, heb ik toch het gevoel dat ik zinvol bezig ben en mijn bestaan zin geef. Vandaar ook mijn nieuwsgierigheid naar hoe een ander diens leven zin geeft:

• want ik kan daar wat mee,
  ook als ik er voor mijzelf niets mee kan.

Nu ben je met een andere vraag bezig: Hoe brengen mensen zin aan in hun leven. Dat verandert het perspectief.

Eén van de manier om je leven zin te geven is om een doel te zoeken. Dat kan een hobby zijn, vrijwillgers werk, werkambities, ... Een mogelijk struikelblok hier is dat de zingeving ontstaat door het nastreven van het doel, niet door het bereiken ervan. Als je je doel zou bereiken is dat vaak een anti-climax.

Eensch!

De eerste keer dat ik de Samariakloof op Kreta liep werd ik alsmaar euforischer tot ik plotseling uitkeek op het einde van de tocht op het dorpje Agia Roumeli. Ik werd orgastisch gelukkig terwijl de tranen met tuiten over miijn wangen stroomden. Tot dat voorbij was en ik me realiseerde dat ALLes hierna minder zou worden, omdat ik me nooit meer zo gelukkig zou kunnen voelen.
Na een bedlegerige depri-dag kon ik gelukkig[?] weer verder,

Een tweede manier is om aansluiting te vinden met één of andere gemeenschap. Vooral als je dat kan combineren met de vorige manier. Een mogelijk struikelblok hier is dat je je grenzen moet bewaren. Als je dat niet doet kan je in een cult terechtkomen, die je zo van de rest van de wereld isoleert dat zin vinden buiten die cult onmogelijk lijkt, waardoor je zingeving in zekere zin verankerd geraakt met die cult.

Zulks is me een paar keer bijna overkomen, maar het was niet eens een cult, maar een 'gewoon' gezin waar ik dermate het gevoel kreeg dat ik gewoon mezelf kon zijn dat ik het bewaken van mijn grenzen daar uit het oog verloor. En ja, kennelijk kan het dan toch gebeuren dat men weliswaar vindt dat je jezelf mag zijn, maar dan ondertussen wel bezig is met je ongemerkt dusdanig te manipuleren
om je te zo veranderen dat je voor hen acceptabel bent.

[HierEnNu]

Ik vind het niet grappig, eerder triest.

Mocht je je afvragen hoe je zin kunt geven aan trieste gevoelens:

[VseslavBotkin]

Jaja, consequent tot de wind draait.

Uit principe ben ik tegen rigide principes.

Ik vind het niet grappig, eerder triest.

Hoe ben je eigenlijk zo onder de indruk van het categorisch imperatief? Je ondertitel toont volgens mij heel mooi de circulariteit aan haha.

"Ik ben onvoorwaardelijk vasthoudend in mijn principes", oké, en nu? Is het niet veel mooier om af en toe de complexiteit van een situatie in te zien en op basis daarvan te handelen?

[Leon]

Uit principe ben ik tegen rigide principes.

Ik vind het niet grappig, eerder triest.

Hoe ben je eigenlijk zo onder de indruk van het categorisch imperatief? Je ondertitel toont volgens mij heel mooi de circulariteit aan haha.

"Ik ben onvoorwaardelijk vasthoudend in mijn principes", oké, en nu? Is het niet veel mooier om af en toe de complexiteit van een situatie in te zien en op basis daarvan te handelen?

De zoektocht naar het universele principe, wat zich nog niet zo makkelijk laat vinden, is waardevol en vervullend. Inderdaad complexe situaties (Sophie’s choice) geven wel een uitdaging, maar tot nu toe kwam ik er wel uit.

Bij politiek gevangenen zie je dat ze als laatste vasthouden aan zoiets als “waardigheid” al liggen ze in hun poep en pies. Blijkbaar is er een hersenschim die het mogelijk maakt van die “waardigheid” een principe te maken, hopelijk ook zonder valse trots of arrogantie.

[HierEnNu]

Ik was gisteren ff bij de snackbar langs gegaan en
zat thuis lekker te smikkelen terwijl ik een AHA-erlebnis ervoer.

• Het leven is net als een Frikandel:
  • je kunt het zelf speciaal maken!