Het mag aan mij liggen, maar van je reactie begrijp ik niets.Jutter schreef:Zolang je daar op blijft wachten, of naar zoeken... vind je geen antwoord.
* We zijn deze week geconfronteerd met een probleem dat de indruk maakt enorm complex te zijn. Allerhande geleerden, deskundigen en specialisten schrijven hun artikelen en doen hun zegje en ze maken één ding duidelijk: het probleem is ongekend ingewikkeld.
* Zó ingewikkeld dat de vraag 'Zal er ooit een oplossing voor komen'? behoorlijk voor de hand ligt.
En nu zeg jij dat ik dat antwoord nooit zal vinden, niet als ik wacht tot het (vanzelf) komt en niet als ik ernaar zoek. En datzelfde zul je wel tegen iedereen zeggen.
Ga jij ook met ál je eigen problemen zo om? Dan vind ik jou behoorlijk fatalistisch. 'Gods water over Gods akker laten lopen' gaat in jouw geval niet op. En dat vind ik een nihilistische wereld- en levensbeschouwing en – om eerlijk te zijn – een mens onwaardig.
Het zal wel beeldspraak zijn. In ieder geval ontgaat me wat je bedoelt te beweren. Een groot vraagteken dat uit ontelbare antwoorden bestaat. Wat moet ik me daarbij voorstellen? Ik neem aan dat je zelf niet zoekt en niet afwacht, maar hoe ben je dan achter het bestaan van die ontelbare antwoorden gekomen?Jutter schreef:Het universum is een groot vraagteken, maar het bestaat uit ontelbare antwoorden.
Zelf vind ik het universum prachtig, kan er eindeloos van genieten. Dat ik het allemaal niet kan narekenen met dat zakjapannertje dat ik 'mijn onvolprezen intellect' noem, hindert me niets. Iedere keer als ik iets nieuws 'ontdek' ervaar ik dat als het openen van een deur naar nieuwe ontdekkingen. En ik tel mijn zegeningen.
Van een mysterieus superantwoord weet ik niets. Maar er is 'Iets' dat mij als een magneet trekt, wellicht juist dat 'mysterieuze', dat (nog) niet geziene, (nog) niet gekende. Dat is, denk ik, de hoop die mij doet 'leven', gedragen door het besef dat ik meer ben dan de som van mijn lichaamscellen met de daarbij horende ingewikkelde chemische processen. Zoals ik mijn bestaan beleef ben ik meer dan een zakjapanner. Mogelijk een klein chipje in een supergeheel. Wat in mensenwoorden onzegbaar is, is daarom niet onwaar!Jutter schreef:En dat mysterieuze superantwoord leidt alleen maar af in je zoektocht naar die antwoorden.
Maar… zo is ieder vrij zijn (waan)denkbeelden te koesteren. Tóch?
Groeten.
Fons.
Het onweer is geen stem van de goden maar ook geen mysterie. Door de eeuwen heen zien we de wetenschappelijke horizon steeds dichter naar ons toekomen.