Welnee. Behandeling die bestaat uit pijnbestrijding kan fysiek lijden verlichten, het psychisch lijden meestal niet trouwens. Palliatieve sedatie is ook niet curatief. Dat laatste is al een hele verbetering in vergelijking met de praktijk van daarvoor. Een arts moet echter wel aannemelijk maken, dat de levensverwachting nog maximaal twee weken is. Als dat niet het geval is, er curatief niets meer gedaan kan worden en pijnbestrijding nauwelijks soelaas biedt, mag je de gifbeker tot de bodem leegdrinken.Jan van Lennip schreef:Volgens mij is alles in het leven onderhanden curatieve behandeling.
Begrijp ik het goed dat je er tegen bent dat er middelen beschikbaar komen die zelfdoding of hulp daarbij mogelijk maken?Ze zijn er wel.... veroorzaakt.
Wat nu juist de grondslag van deze hele discussie is.
Neemt niet weg dat je het niet kunt voorkomen, en van een gebouw springen of je verhangen is dat ook via wetgeving geregeld? En denk je dat ook dat via regelgeving voorkomen kan worden? Er zijn trouwens heel wat eenvoudiger methoden die ik hier maar niet noem.Zie mijn antwoord voor Fish hierboven.Voor een trein springen is daarmee oké?
Het biedt wel degelijk een oplossing. Als je uitgangspunt is dat doorleven de enige optie is, niet natuurlijk. Het zal dan ook vreemd op je overkomen dat er weet hoe vaak de figuurlijke stekker uit het in leven houden getrokken wordt. Als je tot de koninklijke familie hoort duurt het wat langer heb ik begrepen. Maar eigenlijk was het overlijden van prins Friso te wijten aan nalatig gedrag van de behandelend arts, als ik jou zou beluister.Ik begrijp hiervan dat na het sterven je nooit meer leeft. Er is niets in het hiernamaals. Vandaar dat ik stel dat de dood geen oplossing biedt.
Voorkomen van wat eigenlijk? Dat mensen een rol willen spelen in iemands wens om zijn/haar leven te eindigen? Voorkomen dat er wordt doodgegaan?Voorkomen is beter dan genezen...Waarmee ......spelen.
Groet
kiks