Ik zat overigens nog een poos via de BBC te kijken naar de publieke ondertekening van the Executive Order door Trump van bovenstaand plan met tegenwoordig dan vaak de mogelijkheid voor uitgekozen journalisten om vragen te stellen, waarbij de maestro zijn oeverloze, typische, motiverende babbeltjes houdt.
Er wordt hem echt geen strobreed in de weg gelegd, en de maten van de president doen op zijn commando veelal een rituele lofzang op Trump als waarachtige ja-knikkers, op de superstaat en op de (mliitaire) instellingen en aanverwante zaken. Maga, zeg maar. En waag het niet wat anders te doen...
Het deed mij denken aan vrij frekwent documentaire filmpjes over Hitler met diens maatjes die je nog wel eens ziet op National Geo, Discovery, History en dat soort kanalen. Zo gezellig keuvelen over hoe je de staat zal verheffen... Zo ongeveer ontstaat en groeit het, denk ik.. En dan de dood of de gladiolen als echte gladiatoren, die het goed of fout deden...Bepaald soort politiek. In dit boek is dat ook hier en daar de sfeer, daar deed het me sterk aan denken:
https://www.parool.nl/kunst-media/recen ... gle.com%2F
Het 962 pagina's dikke De welwillenden is de vertaling van Les bienveillantes, de in het Frans geschreven debuutroman van de Amerikaan Jonathan Littell. De roman van de toen 38-jarige Littell kwam in 2006 uit en zorgde meteen voor commotie. De welwillenden vertelt het verhaal, in de ik-vorm, van de SS-officier Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat perspectief, het perspectief van de dader, was men niet gewoon.
De realiteit voor volkeren van deze manier van politiek kan zijn deportaties, knellen van de bevolking, superbureaucratie en/of al dan niet gewenste oorlog, soms met de bekende vele slachtoffers zoals in WO2. En vooral lieg, bedrieg en treiter. En liefst zoveel mogelijk angst, want angst is goud...
Trump toonde heel tevreden. Maar het Congres moet nog wel ja zeggen. Ik krijg er een vervelend gevoel bij. Nóg vervelender dan ik al had met die VS. Kritiek heb ik altijd wel gehad op de VS, maar wat ik nu allemaal zie gaat mij toch alle perken te buiten. Het spijt me niet eens meer. Ik doe wat aan 'onthechting'; dat helpt.