Jij bent wel erg gretig.Digit schreef: ......
1 Critique of the Pear Remote-Viewing Experiments by George P. Hansen, Jessica Utts, and Betty Markwich, Journal of Parapsychology, Vol 56, No. 2, June 1992, pp 97-113
Uit onverdachte hoek : Jessica Utts is een hard-core believer ! : http://en.wikipedia.org/wiki/Jessica_Utts
Robert Jahn mag dus op de gigantische schroothoop van psy-pseudo-bewijs, samen met al de rest !
Restant : noppes om het materialisme tegen te spreken !
The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Moderator: Moderators
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Ali, argumenten voegen iets meer toe aan een discussie dan oneliners.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Dus Kitty vindt Digit's conclusie met voldoende argumenten onderbouwd om mijn tegendraadse insteek brutaal en zonder blikken of blozen als inferieur en schroothoopfähig en zondere enige verdere invraagstelling te dumpen?Kitty schreef:Ali, argumenten voegen iets meer toe aan een discussie dan oneliners.
Reeds?
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Ik weet niet of je het in de gaten hebt hoor, maar het was al zo ongeveer je vijfde oneliner achter elkaar.
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
-
siger
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
(Even een persoonlijke opmerking. Op p.95 shrijft Donald dat Darwin en Julian Huxley zowel "evolutionair determinisme" én onze "doelgerichtheid" ("purpose") zonder verpinken aanvaardde. Beiden hielden vast aan onze materalistische oorsprong, maar twijfelden niet aan onze keuzevrijheid. Dat lijkt wel een ouderwets-Victoriaanse dubbele standaard, voegt Donald er aan toe.
Daar ben ik het niet mee eens, en niet alleen omdat Julian Huxley nog van mijn tijd is, dus niet Victoriaans! Julian Huxley betekent voor het neo-darwinisme ongeveer wat Darwin betekent voor het darwinisme. Ik herinner me hem als de persoon die het uitsterven van roofdieren als een bewijs van menselijke superioriteit beschouwde, en die de gevaarlijke dieren van de Londense zoo moest doden toen de bombardementen op Londen begonnen. Men mag best een theorie aanvaarden op basis van overvloedig bewijs als er geen tegenstrijdigheden zijn. Die zijn er niet. Alle leven is biologisch, de evolutie is open-ended, er is geen stopplaats.)
Enkele pagina's samengevat uit hoofdstuk 4 The Consciousness Club, uit het boek A Mind so Rare (Merlin Donald)
Wat is de aard en de oorsprong van ons bewustzijn? Als ons bewustzijn zich niet enkel afspeelt in het korte termijn geheugen, maar ook in een tussenliggend tijdsbestek, en elk aspect van ons mentale leven, met inbegrip van symbolisch denken overziet, dan is het iets unieks in in de biologische wereld. In de minimale definitie, hebben we bewustzijn gemeen met talrijke dieren die tot op een zekere hoogte besef tonen.
Veel theoretici zijn van mening dat de kwalitatieve aspecten, of qualia, van onze subjectieve ervaringen nooit onderwerp kunnen zijn van een materialistische theorie over hun oorsprong. We kunnen nooit zeker zijn dat een ander de kleur "rood" op dezelfde manier ziet als we zelf doen. Maar dit heeft in de grond geen betekenis. We moeten mindreading benutten als een overlevingsmechanisme. Met alle theoretische onzekerheid, blijft dát de essentie van de menselijke cultuur.
Onze onzekerheid over bewustzijn bij dieren is niet verschillend van onze onzekerheid over bewustzijn bij mensen. Het ligt intuitief voor de hand dat dieren bepaalde qualia ervaren als mensen. Veel dieren hebben ongeveer dezelfde zintuigen als wij, soms gevoeliger dan de onze, en een reeks van waarnemings- en kennismogelijkheden die duiden op een aanzienlijk besef van wat rondom hen gebeurt. Ze hebben ook gedetailleerde herinneringen aan gebeurtenissen. Hun besef wordt aangetast door neurologische kwetsuren op een wijze vergelijkbaar met menselijke slachtoffers. Deze feiten kunnen niet genegeerd worden, en dus kan men noch aan andere mensen, noch aan dieren bewustzijn ontzeggen. Terzelfdertijd moeten we erkennen dat menselijk bewustzijn bijzonder is.
Men moet bewustzijn omschrijven op een wijze die mensen niet apart zet van andere dieren, en onderzoeken hoe bewustzijn door evolutie ontstaan is.
De mogelijkheid van menselijk bewustzijn is misschien geevolueerd zoals het vermogen te grijpen, zien en vliegen, die eenvoudig begonnen en vervolgens evolueerden in talrijke richtingen. Zo vinden we een kern van bewustzijn bij vele andere dieren. Er zou ergens in het dierenrijk een vorm van bewustzijn kunnen bestaan die we niet kennen en die we moeilijk zouden begrijpen.
De meeste traditionele geleerden menen dat doelgerichtheid enkel ontstond tijdens de menselijke evolutie en dat plots ontstond in een wereld waar het tot dan volledig afwezig was. Volgens deze theorie zou doelgerichtheid bij toeval ontstaan zijn uit chaos. Maar vandaag is materialsme meer verfijnd, en kenniswetenschappers beschikken over veel beter gereedschap.
Bewustzijn is ontstaan uit de materiele wereld. Het is een aspect van complexe levensvormen. Aangezien we weten dat complex leven ontstaan is uit inerte materie, volgt daaruit dat ook bewustzijn ontstaan is uit inerte materie. Dat is Emergentisme, een overtuigende benadering omdat omdat bewustzijn overal voorkomt samen met materie in levende vorm, en dus een aspect is van de natuurlijke wereld.
Dit is een andere kerngedachte van het boek:
Daar ben ik het niet mee eens, en niet alleen omdat Julian Huxley nog van mijn tijd is, dus niet Victoriaans! Julian Huxley betekent voor het neo-darwinisme ongeveer wat Darwin betekent voor het darwinisme. Ik herinner me hem als de persoon die het uitsterven van roofdieren als een bewijs van menselijke superioriteit beschouwde, en die de gevaarlijke dieren van de Londense zoo moest doden toen de bombardementen op Londen begonnen. Men mag best een theorie aanvaarden op basis van overvloedig bewijs als er geen tegenstrijdigheden zijn. Die zijn er niet. Alle leven is biologisch, de evolutie is open-ended, er is geen stopplaats.)
Enkele pagina's samengevat uit hoofdstuk 4 The Consciousness Club, uit het boek A Mind so Rare (Merlin Donald)
Wat is de aard en de oorsprong van ons bewustzijn? Als ons bewustzijn zich niet enkel afspeelt in het korte termijn geheugen, maar ook in een tussenliggend tijdsbestek, en elk aspect van ons mentale leven, met inbegrip van symbolisch denken overziet, dan is het iets unieks in in de biologische wereld. In de minimale definitie, hebben we bewustzijn gemeen met talrijke dieren die tot op een zekere hoogte besef tonen.
Veel theoretici zijn van mening dat de kwalitatieve aspecten, of qualia, van onze subjectieve ervaringen nooit onderwerp kunnen zijn van een materialistische theorie over hun oorsprong. We kunnen nooit zeker zijn dat een ander de kleur "rood" op dezelfde manier ziet als we zelf doen. Maar dit heeft in de grond geen betekenis. We moeten mindreading benutten als een overlevingsmechanisme. Met alle theoretische onzekerheid, blijft dát de essentie van de menselijke cultuur.
Onze onzekerheid over bewustzijn bij dieren is niet verschillend van onze onzekerheid over bewustzijn bij mensen. Het ligt intuitief voor de hand dat dieren bepaalde qualia ervaren als mensen. Veel dieren hebben ongeveer dezelfde zintuigen als wij, soms gevoeliger dan de onze, en een reeks van waarnemings- en kennismogelijkheden die duiden op een aanzienlijk besef van wat rondom hen gebeurt. Ze hebben ook gedetailleerde herinneringen aan gebeurtenissen. Hun besef wordt aangetast door neurologische kwetsuren op een wijze vergelijkbaar met menselijke slachtoffers. Deze feiten kunnen niet genegeerd worden, en dus kan men noch aan andere mensen, noch aan dieren bewustzijn ontzeggen. Terzelfdertijd moeten we erkennen dat menselijk bewustzijn bijzonder is.
Men moet bewustzijn omschrijven op een wijze die mensen niet apart zet van andere dieren, en onderzoeken hoe bewustzijn door evolutie ontstaan is.
De mogelijkheid van menselijk bewustzijn is misschien geevolueerd zoals het vermogen te grijpen, zien en vliegen, die eenvoudig begonnen en vervolgens evolueerden in talrijke richtingen. Zo vinden we een kern van bewustzijn bij vele andere dieren. Er zou ergens in het dierenrijk een vorm van bewustzijn kunnen bestaan die we niet kennen en die we moeilijk zouden begrijpen.
De meeste traditionele geleerden menen dat doelgerichtheid enkel ontstond tijdens de menselijke evolutie en dat plots ontstond in een wereld waar het tot dan volledig afwezig was. Volgens deze theorie zou doelgerichtheid bij toeval ontstaan zijn uit chaos. Maar vandaag is materialsme meer verfijnd, en kenniswetenschappers beschikken over veel beter gereedschap.
Bewustzijn is ontstaan uit de materiele wereld. Het is een aspect van complexe levensvormen. Aangezien we weten dat complex leven ontstaan is uit inerte materie, volgt daaruit dat ook bewustzijn ontstaan is uit inerte materie. Dat is Emergentisme, een overtuigende benadering omdat omdat bewustzijn overal voorkomt samen met materie in levende vorm, en dus een aspect is van de natuurlijke wereld.
Dit is een andere kerngedachte van het boek:
p 96 schreef:There is no doubt that the context in which consciousness came into existence is an overwhelmingly material one. If we know little else about its origins with certainty, we must concede that consciousness is an aspect of complex life. This concession has far-reaching consequences. Since we already know that complex life evolved from inert matter, it follows that consciousness also evolved from inert matter. This is Emergentism, an approach that is inherently credible because consciousness is, in every known instance, both alive and embodied and therefore an aspect of the natural world. As such it must have evolved, like every other property of life.
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Hier kan ik mij zo op het eerste zicht volledig in vinden !
Groetjes,
Digit
Groetjes,
Digit
Wat is, IS !
-
siger
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Fijn te horen dat we hier hetzelfde over denken. Ik vermoedde al dat we niet zoveel van opvatting verschilden.Digit schreef:Hier kan ik mij zo op het eerste zicht volledig in vinden.
-
siger
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Ook uit hoofdstuk 4 The Consciousness Club van het boek A Mind so Rare (Merlin Donald)
Observaties over de structuur van de hersenen (samenvatting.)
Een van de redenen waarom een materialistische verklaring van bewustzijn moeilijk ingang vindt, is dat men een foute voorstelling heeft van de schaal van het menselijke brein. Zoals ons voorstellingsvermogen worstelt met de onvoorstelbare ruimte van het universum, worstelen we met de onvoorstelbare miniaturisatie die ons zenuwstelsel heeft bereikt. Terwijl we afdalen in de microscopische domeinen van het brein, vinden we een oneindigheid aan kleinere microwerelden, en bij elke verdere uitvergroting komen nieuwe werelden te voorschijn. Dit kluwen is het rijk dat wij bewonen, de innerlijke ruimte die ons universum bepaalt.
Vergeleken met de ruimte is het brein moeilijk te onderzoeken: de regelmaat van het licht van de hemellichamen is vervangen door kriskras door elkaar schietende en aanhoudend wijzigende electrische stromen. Het is een onophoudelijk actieve wereld, en die acties zijn ingebed in ontelbare ongekende codes.
Als we een klompje neuronen verder uitvergroten zien we structuren die we ganglia en nuclei noemen, of afzonderlijke neuronen, of knopen van kruisverbindingen. En elke cluster is een wereld op zichzelf.
Miljoenen overal verspreide netwerken van neuronen strekken hun tentakels uit door heel het brein. Het moeilijkst te vinden zijn de dunne, lange netwerken die de beide hersenhelften overspannen, sommige helemaal van de achterzijde naar de voorzijde van de hersenen. De gebieden met witte materie tussen nuclei en ganglia bevatten honderden miljoenen afzonderlijke axons die de grootste netwerken van het brein uitmaken. We kunnen vandaag nog geen beelden maken van zulke complexe assemblages, en voorlopig zien we enkel de effecten, zoals atoomgeleerden enkel de effecten van subatomaire deeltjes zien.
Als we de schaal verkleinen, komen de functionele gebieden in beeld. Een nucleus die zijn verbindingen of axons naar een ander gebied van de cortex zendt, kan zelf ontleed worden tot een samenstelling van kleinere nuclei die opnieuw op een complexe manier onderling verbonden zijn. Een goed voorbeeld is de hippocampus, een oude voorloper van de cortex die nog steeds ervaringen omzet in toegankelijk geheugen. De thalamus, een ganglion cluster in het centrum van de hersenen, is nog complexer, met talrijke subnuclei, elk met zijn eigen interne architectuur. Microstructuren als deze hebben dikwijls bestemmingen in talrijke gebieden van de cortex.
Zelfs de cortex, die een grote uniforme structuur lijkt, kan uitgesplitst worden in talrijke functionele gebieden. die elk duizenden corticale kolommen bevatten. Deze kolommen hebben een speciale betekenis in de neurologie, omdat ze algemeen beschouwd worden als de functionele kenniseenheid (unit of cognition.) Het is een recente en belangrijke doorbraak dat de functionele eenheid groter is dan een neuron, en kleiner dan een corticale gyrus (het gebied tussen twee groeven in de hersenschors). Het vandaag mythische gebied van Broca, waarvan men vroeger dacht dat het het spraakcentrum van de dominante hersenhelft was, beslaat een groot gedeelte van een gyrus van de voorhoofdskwab. Vandaag is de aandacht verschoven van de gyrus naar de veel kleinere "corticale kolom", de werkelijke kenniseenheid.
Corticale kolommen hebben typisch een diameter van ongeveer een halve millimeter, en bevatten ongeveer honderdduizend neuronen. Een menselijk brein zou zo'n zeshonderdduizend kolommen bevatten, en elke kolom op zich kan vergeleken worden met een krachtige analoge computer met miljoenen verbindingen naar andere gedeelten van de hersenen. Deze netwerken kunnen reageren op complexe intellectuele en emotionele prikkels of uitdagingen met verrassende snelheid en eenheid. Het onoverzienbare aantal en de complexiteit van deze agglomeraten in een enkel menselijk brein, is een veelvoud van het hele wereldwijde electronische netwerk waar het internet een onderdeel van is. Niet enkel overtreffen ze de complexiteit van dit globale netwerk, ze zijn volledig onvergelijkbaar als het aankomt op het snelheid en flexibiliteit.
Dit verstrengelde, beangstigend slimme weefsel registreert onze bewuste ervaring. Het laat ons toe de wereld te ervaren, die ervaring te rangschikken in de tijd, en te onthouden.
Voor dit proces wordt de computer dikwijls als allegorie gebruikt, maar een betere metafoor vindt men in de natuur: de spijsvertering. De neurochemische en neuro-electrische reacties in het brein lijken veel meer op wat zich afspeelt bij vertering dan bij cijferverwerking. Ze zijn rijker in structuur en hebben veel meer mogelijkheden om te communiceren en coördineren dan digitale symbolische machines. We bezitten nog steeds geen geschikte notatie, zelfs geen terminologie, om deze concentratie en complexiteit te vatten.
In haar werkmethode lijkt het brein nauwelijks op een digitale computer. Misschien kan het een beetje vergeleken worden met een zeer groot netwerk van uiterst fuzzy analoge computers.
Indien corticale kolommen al moeilijk te beschrijven zijn, dan tart de cortex als geheel elk bevattingsvermogen. Eén millimeter cortex zou ongeveer 300.000 neuronen bevatten, en de hele cortex meer dan een half miljoen analoge computers met ontelbare onderlinge verbindingen. Sommige kolommen schijnen op hun beurt opgedeeld te zijn in enkele kleinere analoge computers, die weer opgedeeld kunnen zijn, in apparaten die soms zo klein zijn dat ze amper tweehonderd neuronen bevatten, maar er op wijzen dat er binnen de hersenen zelfdifferentiatie bestaat en orde wordt geschapen uit chaos in de loop van ontwikkeling en ervaring.
Elk neuron tenslotte heeft een soort inwendig raamwerk, een cytoskeleton, bestaande uit kleine microbuisjes die een belangrijke geheugenfunctie zouden kunnen hebben. Er bestaat een virtueel neuraal ecosysteem van celtypes, in alle vormen en grootten, bedraad in allerlei terugkerende patronen. Nog dieper, op de biochemische en genetische schaal, bestaan er structuren binnen en buiten het celmembraan, verbonden met dozijnen chemische paden doorheen het zenuwstelsel. Genen binnen een neuron schakelen deze verbindingen aan- en uit. Allerlei neurale en metabolische voorvallen beinvloeden de groei van nieuwe verbindingen en de productie van transmitterstoffen.
Een ander vooroordeel waardoor mensen achterdochtig zijn tegenover mentaal materialisme, is de hardnekkige weerstand tegen een van de essentiele stellingen van het Darwinisme, het besef dat structuren in de loop van honderden miljoenen jaren werden opgebouwd. voetsporen uit het diepe verleden, sporen of resten van oude structuren worden aanhoudend aangepast voor nieuwe funties. [Donals spreekt van het "vestigial brain", maar ik vind niet zo snel één Nederlands woord dat de gedachte vat - ook niet in Nederlandse teksten over evolutie.]
Mensen zijn niet plots uit de hemel gevallen. We hebben een diepe mentale structuur geërfd, die de dircte weerspiegeling is van de evolutiegeschiedenis van onze soort. Sporen uit een diep verleden, doorgegeven door onze evolutionaire voorouders, maar wiens originele functie verdwenen of drastisch veranderden.
Het brein is overladen met voetafdrukken uit het verleden. Veel van deze resten hebben nog steeds een functie, al is die dan veranderd. Sommige nuclei en ganglia voeren nog steeds de exacte functie uit van vroeger, inbegrepen hoesten, niezen, braken, evenwicht houden, knipperen met de ogen. Sommige resten zijn ingebed in nieuwe neurale netwerken, zoals die waarmee we de ruimte opnemen, enze ledematen brewegen en emoties uitdrukken. Veel van het ontwerp van ons brein bouwt verder op neurale structuren uit het verleden, want evolutionaire aanpassingen vergen een vooraf bestaande neurale structuur. Zo werd het menselijk brein langzaam door natuurlijke selectie vorm gegeven, en dat leert ons iets over de continuitiet van de vorm van het brein, van elke vorige soort naar de volgende. De kern van het menselijke brein evolueerde langzaam, en is veel ouder dan de primaten of zelfs de zoogdieren. Maar in deze evolutie heeft het brein radikale veranderingen doorgemaakt. Soms ontstonden nieuwe nuclei en ganglia uit oudere structuren, en brachten nieuwe mogelijkheiden voor het zenuwstelsel.
Nauw verwante soorten hebben vergelijkbare hersenen: zangvogels met gevarieerde zang hebben grotere zangnuclei dan andere, maar de blauwdruk van hun hersenen is voor alle zangvogels hetzelfde.
De hersenstructuur van gewervelde dieren is slechts een paar keer radikaal veranderd. De grootste verandering was waarschijnljk toen gewervelden zich voor het eerst uit het water begaven en landdieren werden. Hun oude brein werd bewaard, maar omringd door nieuwe nuclei en ganglia die men vandaag bij alle gewervelde landdieren vindt.
Zo'n revolutie is er niet geweest bij het ontstaan van de eerste mensen. Er is heel wat gezocht naar nieuwe structuren in het menselijk brein die onze bijzonderheid als soort konden verklaren. Tenslotte zou men toch wel minstens een spraakmodule of symbolische denkmodule mogen verwachten. Dit is een naïeve veronderstelling, zegt Donald, waar hij ooit zelf nog in geloofde. Elk mogelijk verschil in structuur tussen de hersenen van chimpansees en van mensen is onderzocht, met weinig resultaat. Elke structuur die we aantreffen in de menselijke hersenen heeft een overeenkomstige structuur bij chimpansees. Onze gemeenschappelijke voorouder, vijf miljoen jaar geleden, moet dus dezelfde hersenstructuur bezeten hebben. Bijgevolg is er is geen radikale wijziging geweest in de blauwdruk van ons zenuwstelsel gedurende onze evolutie tot mensen.
De menselijke hersenen verschillen vooral in grootte. De toename in omvang is reeds twee miljoen jaar bezig, maar volgt een trend die reeds begonnen was bij de kleinere apen. En de onderdelen die vooral groeiden bij mensen (neocortex, hippocampus etc...) zijn ook de onderdelen die het meest toenamen bij mensapen, zij het op een andere schaal.
Dit heeft belangrijke consequenties voor kennis-theorieën. Mensen hebben primatenbreinen. De basis van typisch menselijke communicatie en symbolistisch denken ligt in de uitbreiding van die delen van het primatenbrein, die zich bezighouden met supervisie, besturen en metacognitieve functies. En dit zijn exact dezelfde funties die eerder ter sprake kwamen toen bewustzijn werd geplaatst in het tussenliggende tijdsbestek, het deel van het geheugen achter het korte termijngeheugen.
Observaties over de structuur van de hersenen (samenvatting.)
Een van de redenen waarom een materialistische verklaring van bewustzijn moeilijk ingang vindt, is dat men een foute voorstelling heeft van de schaal van het menselijke brein. Zoals ons voorstellingsvermogen worstelt met de onvoorstelbare ruimte van het universum, worstelen we met de onvoorstelbare miniaturisatie die ons zenuwstelsel heeft bereikt. Terwijl we afdalen in de microscopische domeinen van het brein, vinden we een oneindigheid aan kleinere microwerelden, en bij elke verdere uitvergroting komen nieuwe werelden te voorschijn. Dit kluwen is het rijk dat wij bewonen, de innerlijke ruimte die ons universum bepaalt.
Vergeleken met de ruimte is het brein moeilijk te onderzoeken: de regelmaat van het licht van de hemellichamen is vervangen door kriskras door elkaar schietende en aanhoudend wijzigende electrische stromen. Het is een onophoudelijk actieve wereld, en die acties zijn ingebed in ontelbare ongekende codes.
Als we een klompje neuronen verder uitvergroten zien we structuren die we ganglia en nuclei noemen, of afzonderlijke neuronen, of knopen van kruisverbindingen. En elke cluster is een wereld op zichzelf.
Miljoenen overal verspreide netwerken van neuronen strekken hun tentakels uit door heel het brein. Het moeilijkst te vinden zijn de dunne, lange netwerken die de beide hersenhelften overspannen, sommige helemaal van de achterzijde naar de voorzijde van de hersenen. De gebieden met witte materie tussen nuclei en ganglia bevatten honderden miljoenen afzonderlijke axons die de grootste netwerken van het brein uitmaken. We kunnen vandaag nog geen beelden maken van zulke complexe assemblages, en voorlopig zien we enkel de effecten, zoals atoomgeleerden enkel de effecten van subatomaire deeltjes zien.
Als we de schaal verkleinen, komen de functionele gebieden in beeld. Een nucleus die zijn verbindingen of axons naar een ander gebied van de cortex zendt, kan zelf ontleed worden tot een samenstelling van kleinere nuclei die opnieuw op een complexe manier onderling verbonden zijn. Een goed voorbeeld is de hippocampus, een oude voorloper van de cortex die nog steeds ervaringen omzet in toegankelijk geheugen. De thalamus, een ganglion cluster in het centrum van de hersenen, is nog complexer, met talrijke subnuclei, elk met zijn eigen interne architectuur. Microstructuren als deze hebben dikwijls bestemmingen in talrijke gebieden van de cortex.
Zelfs de cortex, die een grote uniforme structuur lijkt, kan uitgesplitst worden in talrijke functionele gebieden. die elk duizenden corticale kolommen bevatten. Deze kolommen hebben een speciale betekenis in de neurologie, omdat ze algemeen beschouwd worden als de functionele kenniseenheid (unit of cognition.) Het is een recente en belangrijke doorbraak dat de functionele eenheid groter is dan een neuron, en kleiner dan een corticale gyrus (het gebied tussen twee groeven in de hersenschors). Het vandaag mythische gebied van Broca, waarvan men vroeger dacht dat het het spraakcentrum van de dominante hersenhelft was, beslaat een groot gedeelte van een gyrus van de voorhoofdskwab. Vandaag is de aandacht verschoven van de gyrus naar de veel kleinere "corticale kolom", de werkelijke kenniseenheid.
Corticale kolommen hebben typisch een diameter van ongeveer een halve millimeter, en bevatten ongeveer honderdduizend neuronen. Een menselijk brein zou zo'n zeshonderdduizend kolommen bevatten, en elke kolom op zich kan vergeleken worden met een krachtige analoge computer met miljoenen verbindingen naar andere gedeelten van de hersenen. Deze netwerken kunnen reageren op complexe intellectuele en emotionele prikkels of uitdagingen met verrassende snelheid en eenheid. Het onoverzienbare aantal en de complexiteit van deze agglomeraten in een enkel menselijk brein, is een veelvoud van het hele wereldwijde electronische netwerk waar het internet een onderdeel van is. Niet enkel overtreffen ze de complexiteit van dit globale netwerk, ze zijn volledig onvergelijkbaar als het aankomt op het snelheid en flexibiliteit.
Dit verstrengelde, beangstigend slimme weefsel registreert onze bewuste ervaring. Het laat ons toe de wereld te ervaren, die ervaring te rangschikken in de tijd, en te onthouden.
Voor dit proces wordt de computer dikwijls als allegorie gebruikt, maar een betere metafoor vindt men in de natuur: de spijsvertering. De neurochemische en neuro-electrische reacties in het brein lijken veel meer op wat zich afspeelt bij vertering dan bij cijferverwerking. Ze zijn rijker in structuur en hebben veel meer mogelijkheden om te communiceren en coördineren dan digitale symbolische machines. We bezitten nog steeds geen geschikte notatie, zelfs geen terminologie, om deze concentratie en complexiteit te vatten.
In haar werkmethode lijkt het brein nauwelijks op een digitale computer. Misschien kan het een beetje vergeleken worden met een zeer groot netwerk van uiterst fuzzy analoge computers.
Indien corticale kolommen al moeilijk te beschrijven zijn, dan tart de cortex als geheel elk bevattingsvermogen. Eén millimeter cortex zou ongeveer 300.000 neuronen bevatten, en de hele cortex meer dan een half miljoen analoge computers met ontelbare onderlinge verbindingen. Sommige kolommen schijnen op hun beurt opgedeeld te zijn in enkele kleinere analoge computers, die weer opgedeeld kunnen zijn, in apparaten die soms zo klein zijn dat ze amper tweehonderd neuronen bevatten, maar er op wijzen dat er binnen de hersenen zelfdifferentiatie bestaat en orde wordt geschapen uit chaos in de loop van ontwikkeling en ervaring.
Elk neuron tenslotte heeft een soort inwendig raamwerk, een cytoskeleton, bestaande uit kleine microbuisjes die een belangrijke geheugenfunctie zouden kunnen hebben. Er bestaat een virtueel neuraal ecosysteem van celtypes, in alle vormen en grootten, bedraad in allerlei terugkerende patronen. Nog dieper, op de biochemische en genetische schaal, bestaan er structuren binnen en buiten het celmembraan, verbonden met dozijnen chemische paden doorheen het zenuwstelsel. Genen binnen een neuron schakelen deze verbindingen aan- en uit. Allerlei neurale en metabolische voorvallen beinvloeden de groei van nieuwe verbindingen en de productie van transmitterstoffen.
Een ander vooroordeel waardoor mensen achterdochtig zijn tegenover mentaal materialisme, is de hardnekkige weerstand tegen een van de essentiele stellingen van het Darwinisme, het besef dat structuren in de loop van honderden miljoenen jaren werden opgebouwd. voetsporen uit het diepe verleden, sporen of resten van oude structuren worden aanhoudend aangepast voor nieuwe funties. [Donals spreekt van het "vestigial brain", maar ik vind niet zo snel één Nederlands woord dat de gedachte vat - ook niet in Nederlandse teksten over evolutie.]
Mensen zijn niet plots uit de hemel gevallen. We hebben een diepe mentale structuur geërfd, die de dircte weerspiegeling is van de evolutiegeschiedenis van onze soort. Sporen uit een diep verleden, doorgegeven door onze evolutionaire voorouders, maar wiens originele functie verdwenen of drastisch veranderden.
Het brein is overladen met voetafdrukken uit het verleden. Veel van deze resten hebben nog steeds een functie, al is die dan veranderd. Sommige nuclei en ganglia voeren nog steeds de exacte functie uit van vroeger, inbegrepen hoesten, niezen, braken, evenwicht houden, knipperen met de ogen. Sommige resten zijn ingebed in nieuwe neurale netwerken, zoals die waarmee we de ruimte opnemen, enze ledematen brewegen en emoties uitdrukken. Veel van het ontwerp van ons brein bouwt verder op neurale structuren uit het verleden, want evolutionaire aanpassingen vergen een vooraf bestaande neurale structuur. Zo werd het menselijk brein langzaam door natuurlijke selectie vorm gegeven, en dat leert ons iets over de continuitiet van de vorm van het brein, van elke vorige soort naar de volgende. De kern van het menselijke brein evolueerde langzaam, en is veel ouder dan de primaten of zelfs de zoogdieren. Maar in deze evolutie heeft het brein radikale veranderingen doorgemaakt. Soms ontstonden nieuwe nuclei en ganglia uit oudere structuren, en brachten nieuwe mogelijkheiden voor het zenuwstelsel.
Nauw verwante soorten hebben vergelijkbare hersenen: zangvogels met gevarieerde zang hebben grotere zangnuclei dan andere, maar de blauwdruk van hun hersenen is voor alle zangvogels hetzelfde.
De hersenstructuur van gewervelde dieren is slechts een paar keer radikaal veranderd. De grootste verandering was waarschijnljk toen gewervelden zich voor het eerst uit het water begaven en landdieren werden. Hun oude brein werd bewaard, maar omringd door nieuwe nuclei en ganglia die men vandaag bij alle gewervelde landdieren vindt.
Zo'n revolutie is er niet geweest bij het ontstaan van de eerste mensen. Er is heel wat gezocht naar nieuwe structuren in het menselijk brein die onze bijzonderheid als soort konden verklaren. Tenslotte zou men toch wel minstens een spraakmodule of symbolische denkmodule mogen verwachten. Dit is een naïeve veronderstelling, zegt Donald, waar hij ooit zelf nog in geloofde. Elk mogelijk verschil in structuur tussen de hersenen van chimpansees en van mensen is onderzocht, met weinig resultaat. Elke structuur die we aantreffen in de menselijke hersenen heeft een overeenkomstige structuur bij chimpansees. Onze gemeenschappelijke voorouder, vijf miljoen jaar geleden, moet dus dezelfde hersenstructuur bezeten hebben. Bijgevolg is er is geen radikale wijziging geweest in de blauwdruk van ons zenuwstelsel gedurende onze evolutie tot mensen.
De menselijke hersenen verschillen vooral in grootte. De toename in omvang is reeds twee miljoen jaar bezig, maar volgt een trend die reeds begonnen was bij de kleinere apen. En de onderdelen die vooral groeiden bij mensen (neocortex, hippocampus etc...) zijn ook de onderdelen die het meest toenamen bij mensapen, zij het op een andere schaal.
Dit heeft belangrijke consequenties voor kennis-theorieën. Mensen hebben primatenbreinen. De basis van typisch menselijke communicatie en symbolistisch denken ligt in de uitbreiding van die delen van het primatenbrein, die zich bezighouden met supervisie, besturen en metacognitieve functies. En dit zijn exact dezelfde funties die eerder ter sprake kwamen toen bewustzijn werd geplaatst in het tussenliggende tijdsbestek, het deel van het geheugen achter het korte termijngeheugen.
-
siger
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Nadat hierboven de omvang en diepte van ons zenuwstelsel afdoende aangetoond is, even hieraan herinneren:
bron: The Doctrine of DNA, biology as ideology, R.C. LewontinThe Doctrine of DNA p.98 schreef:It takes an enormous set of assumptions to suppose that the human central nervous system, with thousands of times more nervous connections than in an ant, has completely stereotyped and fixed genetic responses to circumstance. The incredible variety of human social circumstances would require an amount of DNA that we simply do not possess. There is enough human DNA to make about 250,000 genes. But that would be insufficient to determine the incredible complexity of human social organization if it were coded in detail by specific neuronal connections.
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Ik vraag mij af of ik dit nu een stroman moet noemen, dan wel het instampen van een open deur ? Ik hou het op een stroman ! Dit is gewoon een bijzonder onhandige poging om individueel gedrag rechtstreeks op genen terug te voeren, althans om de evolutiepsychologen van dergelijke domme fout te beschuldigen !
Immers, niemand beweert dat, en de plasticiteit van ons brein zou dat trouwens onmogelijk maken. Maar of je nu Damasio leest, dan wel de Vlaamse evolutiepsychologen, dan zie je telkens dat een aantal menselijke neigingen universeel menselijk zijn, en zelfs soms pré-menselijk. Zoals daar zijn onze emoties, empathie, egoïsme, altruïsme, geslachtsdrift, machisme, behoefte aan zingeving en verklaring, ..... . Allemaal zéér algemeen en op hoog niveau, maar zo oud en zo universeel dat je dat alleen genetisch vanuit de evolutie kunt verklaren. Daar bovenop speelt de distributiewet die zegt dat al deze eigenschappen volgens een benaderde Gauss-verdeling over de individuen verspreid zijn. Daar bovenop heb je dan opvoeding, cultuur en omgeving (prikkels) die - binnen dat kader - in grote mate de directe verklaring vormen voor individueel ogenblikkelijk gedrag.
Bijzonder veel menselijk gedrag komt, in eenvoudige vorm ook bij andere diersoorten voor, en vaak in sterkere mate naarmate de verwantschap groter is. Neem troostgedrag (empathie !) bij o. a. (mens)-apen en honden. Dit is typisch voor sociale diersoorten (waaronder de mens) omdat het een evolutionaire adaptatie is die de groepscohesie bevordert. En zo de fitness vergroot !
Nogmaals : de of-of vraag is een misleiding op zich. Én-én is het enige verdedigbare antwoord.
De ergste blindheid is niet willen zien !
Groetjes,
Digit
Immers, niemand beweert dat, en de plasticiteit van ons brein zou dat trouwens onmogelijk maken. Maar of je nu Damasio leest, dan wel de Vlaamse evolutiepsychologen, dan zie je telkens dat een aantal menselijke neigingen universeel menselijk zijn, en zelfs soms pré-menselijk. Zoals daar zijn onze emoties, empathie, egoïsme, altruïsme, geslachtsdrift, machisme, behoefte aan zingeving en verklaring, ..... . Allemaal zéér algemeen en op hoog niveau, maar zo oud en zo universeel dat je dat alleen genetisch vanuit de evolutie kunt verklaren. Daar bovenop speelt de distributiewet die zegt dat al deze eigenschappen volgens een benaderde Gauss-verdeling over de individuen verspreid zijn. Daar bovenop heb je dan opvoeding, cultuur en omgeving (prikkels) die - binnen dat kader - in grote mate de directe verklaring vormen voor individueel ogenblikkelijk gedrag.
Bijzonder veel menselijk gedrag komt, in eenvoudige vorm ook bij andere diersoorten voor, en vaak in sterkere mate naarmate de verwantschap groter is. Neem troostgedrag (empathie !) bij o. a. (mens)-apen en honden. Dit is typisch voor sociale diersoorten (waaronder de mens) omdat het een evolutionaire adaptatie is die de groepscohesie bevordert. En zo de fitness vergroot !
Nogmaals : de of-of vraag is een misleiding op zich. Én-én is het enige verdedigbare antwoord.
De ergste blindheid is niet willen zien !
Groetjes,
Digit
Wat is, IS !
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Dus als een vraag of wedervraag, een antwoord of een commentaar slechts vervat is in welgeteld één enkele regel, dan is dat voor Kitty dus een 'oneliner'.Kitty schreef:Ik weet niet of je het in de gaten hebt hoor, maar het was al zo ongeveer je vijfde oneliner achter elkaar.
OK.
-
siger
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Digit,
Onze verstandhouding was blijkbaar geen lang lot beschoren. Op welke manier zou mijn zienswijze een stroman zijn? Ik illustreer gewoon met wetenschappelijke bronnen wat in eer en geweten mijn mening is. Heb ik een beeld van iemands standpunt opgehangen? Ik maak van dit forum gebruik om mijn standpunt te onderbouwen. Dat doe jij toch ook regelmatig?
Zou het kunnen dat je de dingen te persoonlijk opvat? Ik verzet me tegen een standpunt dat ik fout acht, en mogelijk (naargelang de schakeringen) kwalijk of zelfs gevaarlijk. Daarbij maken personen voor mij geen verschil. Ik ga er van uit dat iedereen nadenkt en zijn inzichten kan wijzigen.
Nu we het toch over standpunten hebben: je hebt me herhaaldelijk beschuldigd van "geloof in de maakbaarheid van de mens'. Ik ken dit soort reactionaire gidswoordjes goed genoeg om er de stroman in te herkennen: "let op, gevaarlijke utopist, of verkapte nazi, of vermomde stalinist."
Maar na me zelf stromansgewijs te hebben verweten "in de maakbaarheid van de mens" te geloven, zie ik dat je het nu zelf over "de plasticiteit van ons brein" hebt.
Misschien moet je nu maar eens uitleggen wat het verschil is en wat er mis is met mijn standpunt zelf?
Onze verstandhouding was blijkbaar geen lang lot beschoren. Op welke manier zou mijn zienswijze een stroman zijn? Ik illustreer gewoon met wetenschappelijke bronnen wat in eer en geweten mijn mening is. Heb ik een beeld van iemands standpunt opgehangen? Ik maak van dit forum gebruik om mijn standpunt te onderbouwen. Dat doe jij toch ook regelmatig?
Zou het kunnen dat je de dingen te persoonlijk opvat? Ik verzet me tegen een standpunt dat ik fout acht, en mogelijk (naargelang de schakeringen) kwalijk of zelfs gevaarlijk. Daarbij maken personen voor mij geen verschil. Ik ga er van uit dat iedereen nadenkt en zijn inzichten kan wijzigen.
Nu we het toch over standpunten hebben: je hebt me herhaaldelijk beschuldigd van "geloof in de maakbaarheid van de mens'. Ik ken dit soort reactionaire gidswoordjes goed genoeg om er de stroman in te herkennen: "let op, gevaarlijke utopist, of verkapte nazi, of vermomde stalinist."
Maar na me zelf stromansgewijs te hebben verweten "in de maakbaarheid van de mens" te geloven, zie ik dat je het nu zelf over "de plasticiteit van ons brein" hebt.
Misschien moet je nu maar eens uitleggen wat het verschil is en wat er mis is met mijn standpunt zelf?
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Dat zou ik ook jammer vinden. Wees gerust dus Heeck, ik ga Siger's hoogwaardige investering niet naar de filistijnen helpen.heeck schreef:
Ik vind het echt jammer als de oorsprong van dit topic verloren zou gaan; maar misschien ben je daar op uit ?
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Siger,
"Stroman" sloeg (volgens mij duidelijk) op het argument, en dat was van Lewontin. "Stroman" is nl. in het algemene taalgebruik een soort argument, en géén soort mens. Dus niet persoonlijk. En volgens mij duidelijk terecht. Het beeld dat Lewontin schetst stemt helemaal niet overeen met wat de evolutiepsychologie beweert ! He is barking up the wrong tree !
Terzijde : ik ben je in deze topic al eens bijgevallen ! Dat was geen "samenwerking" voor mij, maar juist akkoord met je standpunt, waar ik nu niet akkoord ben ! Ik zie het dus niet persoonlijk ! De vergelijking met bv. nazi's vind ik dan ook totaal irrelevant.
Waar het mij om gaat is dat menselijk gedrag bestaat uit twee componenten : een erfelijke en een culturele. De erfelijke vormt daarbij de globale structuur, de culturele de concrete invulling. Je kan deze niet los zien van elkaar, net zomin als skelet en spieren. Geen van de twee is functioneel zonder de ander.
Ik geef enkele voorbeelden :
Emoties (Nelissen : "De brein Machine") : emoties zitten in ons genetisch erfgoed. We kennen bv. angst om ons bij gevaar klaar te maken voor lijfsbehoud (hertslag, adrenaline, ....). Dat is een biologisch gegeven. De mate waarin iemand emotioneel reageeert is een kwestie van individuele aanleg (erfelijk) en opvoeding. De uiting en interpretatie van emoties is dan vaak weer cultureel. In sommige culturen kunnen mannen huilen, in andere niet. De juiste verdeling is wat mij betreft hier nauwelijks relevant, en een apothekersweegschaaltje al zeker totaal zinloos. Wil je een goed beeld van angstgedrag, dan moet je naar beide delen van het plaatje kijken.
Ritualisering (Boyer) : bevordert de samenhang van de groep door bepaalde relaties te expliciteren. Dat dat deels genetisch is moge blijken uit het voorkomen ervan bij andere zoogdieren, in het bijzonder primaten. De rituele bestijging bij bonobo’s als machtsbevestiging, zonder penetratie, orgasme of homoseksuele implicaties is bekend. Bij de mens wil ik wijzen op de overgangsriten van kind naar volwassene (jager / krijger) : die komt voor bij alle culturen, ook de meest geïsoleerde. De jongere bewijst zijn moed, loyauteit en zijn opofferingsbereidheid en wordt in ruil “man”, m. a. w. hij krijgt toegang tot het andere geslacht. Ook weer hier is de invulling cultureel gebonden. In Zuid-Amerika moet hij vaak bijensteken verduren, in Noord-Amerika vaak een “retraite” (eenzaamheid, angst, honger) en in Afrika en Nieuw-Guinea vaak kerftatouage.
Een mens wordt niet geboren als een blanco blad, maar eerder als een gedeeltelijk ingevulde agenda. En hoe beter we die begrijpen, hoe beter we die kunnen gebruiken om de gewenste acties te plannen. De ingebakken structuur negeren heeft geen zin. Beter is ze optimaal te gebruiken. Dát is de boodschap van de evolutiepsychologen. En Lewontin schijnt dat niet te (willen) snappen. Waarbij hij het onderscheid tussen de sociaal darwinisten en de evolutiepsychologen negeert om ten onrechte zijn gelijk proberen te halen !
Het beeld dat Merlin Donald schetst (zie hierboven en wikipedia) sluit alvast véél beter bij aan bij de hedendaagse visie ! Zo zou je religiositeit kunnen zien als een verstekeling die in oude voetafdrukken loopt, om zijn metafoor te gebruiken. In feite is het juist dát wat Boyer en Braeckman zeggen !
Groetjes,
Digit
"Stroman" sloeg (volgens mij duidelijk) op het argument, en dat was van Lewontin. "Stroman" is nl. in het algemene taalgebruik een soort argument, en géén soort mens. Dus niet persoonlijk. En volgens mij duidelijk terecht. Het beeld dat Lewontin schetst stemt helemaal niet overeen met wat de evolutiepsychologie beweert ! He is barking up the wrong tree !
Terzijde : ik ben je in deze topic al eens bijgevallen ! Dat was geen "samenwerking" voor mij, maar juist akkoord met je standpunt, waar ik nu niet akkoord ben ! Ik zie het dus niet persoonlijk ! De vergelijking met bv. nazi's vind ik dan ook totaal irrelevant.
Waar het mij om gaat is dat menselijk gedrag bestaat uit twee componenten : een erfelijke en een culturele. De erfelijke vormt daarbij de globale structuur, de culturele de concrete invulling. Je kan deze niet los zien van elkaar, net zomin als skelet en spieren. Geen van de twee is functioneel zonder de ander.
Ik geef enkele voorbeelden :
Emoties (Nelissen : "De brein Machine") : emoties zitten in ons genetisch erfgoed. We kennen bv. angst om ons bij gevaar klaar te maken voor lijfsbehoud (hertslag, adrenaline, ....). Dat is een biologisch gegeven. De mate waarin iemand emotioneel reageeert is een kwestie van individuele aanleg (erfelijk) en opvoeding. De uiting en interpretatie van emoties is dan vaak weer cultureel. In sommige culturen kunnen mannen huilen, in andere niet. De juiste verdeling is wat mij betreft hier nauwelijks relevant, en een apothekersweegschaaltje al zeker totaal zinloos. Wil je een goed beeld van angstgedrag, dan moet je naar beide delen van het plaatje kijken.
Ritualisering (Boyer) : bevordert de samenhang van de groep door bepaalde relaties te expliciteren. Dat dat deels genetisch is moge blijken uit het voorkomen ervan bij andere zoogdieren, in het bijzonder primaten. De rituele bestijging bij bonobo’s als machtsbevestiging, zonder penetratie, orgasme of homoseksuele implicaties is bekend. Bij de mens wil ik wijzen op de overgangsriten van kind naar volwassene (jager / krijger) : die komt voor bij alle culturen, ook de meest geïsoleerde. De jongere bewijst zijn moed, loyauteit en zijn opofferingsbereidheid en wordt in ruil “man”, m. a. w. hij krijgt toegang tot het andere geslacht. Ook weer hier is de invulling cultureel gebonden. In Zuid-Amerika moet hij vaak bijensteken verduren, in Noord-Amerika vaak een “retraite” (eenzaamheid, angst, honger) en in Afrika en Nieuw-Guinea vaak kerftatouage.
Een mens wordt niet geboren als een blanco blad, maar eerder als een gedeeltelijk ingevulde agenda. En hoe beter we die begrijpen, hoe beter we die kunnen gebruiken om de gewenste acties te plannen. De ingebakken structuur negeren heeft geen zin. Beter is ze optimaal te gebruiken. Dát is de boodschap van de evolutiepsychologen. En Lewontin schijnt dat niet te (willen) snappen. Waarbij hij het onderscheid tussen de sociaal darwinisten en de evolutiepsychologen negeert om ten onrechte zijn gelijk proberen te halen !
Het beeld dat Merlin Donald schetst (zie hierboven en wikipedia) sluit alvast véél beter bij aan bij de hedendaagse visie ! Zo zou je religiositeit kunnen zien als een verstekeling die in oude voetafdrukken loopt, om zijn metafoor te gebruiken. In feite is het juist dát wat Boyer en Braeckman zeggen !
Groetjes,
Digit
Wat is, IS !
Re: The ultimatum game: experimenten met billijkheid.
Nou nou Heeck, dwarsscheeps rammen en te keer gaan, mag 't een onsje minder misschien?heeck schreef: Dat je zonder enige onderbouwing de discussie weer eens dwarsscheeps probeert te rammen met de nergens op slaande suggestie dat bewustzijn zonder de grijze massa tussen de oren kan is gewoon zonde.
Lees dat boek van Donald eens en je zult zien dat hij talloze voorbeelden aanhaalt van bijzondere ervaringen. En dan heel precies en niet met zomaar een veeg. Hij is zich dus bewust van de soort voorbeelden waar jij zonder ze verder te specificeren, als "krachtig tegenargument" naar wijst.
Eerst lezen en dan tekeer gaan tegen iets wat al is afgevangen.
En naar dat afgevangen van je ben ik wel benieuwd. Lamaarishoren hier of daar.