P. de Boskabouter schreef:Aan @ Rereformed
Ik neem aan dat je met het “menselijk verstand” het volkomen eerlijk kijken naar de werkelijkheid, ipv proberen recht te praten, wat voor alles wat rede in ons is, krom blijkt, met argumentaties als ”Gods wegen zijn ondoorgrondelijk”
Uiteraard behoort dit ertoe.
Je verstand te gebruiken op psychologisch of religieus gebied staat het gelijk aan jezelf te ontmaskeren. Je zou het de hoogste vorm van religie kunnen noemen.
Ik neem aan de je met het “menselijk verstand” niet slechts het analytisch vermogen van het menselijk denken bedoelt, aangezien dat inzichzelf begrensd is door alleen dat wat begrensd is betekenis toe te kennen en dat wat geen grens heeft op te delen om er vervolgens schijnbare betekenis eraan te geven. We moeten dus een onderscheid maken in het “menselijk verstand” tussen het analytisch vermogen [het denken] en een ander aspect van de mens wat helemaal niet met denken te maken heeft.
Noem het bewustzijn.
Hier volg ik je niet geheel. Mijn verstand begrijpt inderdaad dat er een grens is waar mijn verstand niet bijkan.
Ik zie niet in hoe 'bewustzijn' van het verstand of van het denken gescheiden zou kunnen worden en hoe het een meerwaarde zou kunnen geven aan wat mijn verstand weet.
Een mens is in wezen gelijk aan een hond of een aap. Wij hebben allemaal een mate van bewustzijn oftewel verstand. En zoals ik begrijp dat een hond en een aap een heleboel verstand mist, wat ik wél heb, zo begrijp ik ook dat er een hoop verstand zou kunnen zijn dat in mij afwezig is.
En in dat bewustzijn huist, of beter, dat is de liefde en de rede [logos], dat wat Goddelijk en heilig genoemd kan worden.
Hoezo 'huist'? Bewustzijn, verstand, denken, het is wat mij betreft in principe allemaal hetzelfde.
Waarom zou men dat goddelijk en heilig moeten noemen? Mijn hond is vanwege het verstand en bewustzijn dat
hij heeft, gehecht aan knagen, snuffelen en het uitbundig tonen van liefde voor mij wanneer hij me 's morgens na het wakker worden ziet. Heilig gedrag? Goddelijke liefde, goddelijke rede? Zoals ik glimlach over mijn hond, zo kan men ook glimlachen over elk mens indien men maar wat verder ontwikkeld zou zijn (en dat zal de mens over tienduizend jaar dan ook beslist doen als hij/zij aan ons denkt). Maar met God heeft dit alles niets te maken.
In het bewustzijn huizen alle dingen, dus ook gedachten ....als planeten in de grenzeloze ruimte.
Prachtig mystieke woorden, een overblijfsel uit de religieuze en dichterlijke tijd waarin men altijd maar bezig was met en genoot van
voelen, en zich niet bekommerde om de realiteit (of eigenlijk nog erger: men dácht dat dit met realiteitszin te maken had).
In het bewustzijn van mijn hond huist pertinent
niet alle dingen. Er is daarom geen enkele reden aan te nemen dat dit wel het geval zou zijn in
mijn bewustzijn. Alweer laat mijn verstand me zien dat ik nederiger moet worden.
Toch is iedere gedachte inzichzelf begrensd zoals iedere planeet en elk ding.
[ ik hoop niet dat ik te zweverig word]
In deze laatste zin juist niet, zou ik zeggen. Je zet jezelf weer met de beide benen op de grond. Gefeliciteerd.
Ik vindt het werkelijk prachtig wat je allemaal opschrijft, zeker hoe je de zielige bekrompenheid van de schriftreligie beschrijft. Ik kan er erg om lachen en werkt ook voor mij nog bevrijdend.
Alleen kan ik dan weer niet meegaan dat je de wetenschap en het menselijk denken vervolgens benoemt al ware het de weg de waarheid en het leven. Alsof dat de bovenmens in ons zou uitbroeden. [ of bedoel je met de rede waar het verstandelijk denken uit voortvloeit? ]
Ah, hier wilde je eigenlijk op inhaken! Mijn uitspraak was in de eerste plaats gemaakt omdat het herhaaldelijk zien van die akelige 2000 jaar herkauwde clichee's van de bijbel bij mij altijd de niet niet te weerstane drang oproept ze opnieuw te formuleren, ze finaal tegen te spreken en in de regel het omgekeerde te laten zeggen. Het is een sport van me. Als je ooit met die bijbel een klap van de molenwiek hebt gehad kun je er beter nog maar wát van maken, dan het allemaal als verspilde tijd en moeite en volkomen onbruikbaar te moeten zien. Maar ik bedoel het echt niet neer te zetten alsof mijn uitspraak met de zelfde absoluutheid en bekrompenheid gelezen moet worden als de oorspronkelijke uitspraak.
Wij zijn de weg de waarheid en het leven en daarvan is de wetenschap en het verstandelijk denken een minuscuul aspect en kan zijn praktische functie hebben voor een aantal zaken, maar ze zeggen niets over wie wij zijn. Nl het leven zelf.
God
Wetenschap is uiteraard een minuscuul aspect van het menszijn. Maar de Rede, ons verstandelijk bewustzijn, strekt zich uit tot het hele menszijn. Ook de liefde is ondergeschikt aan de rede, ook je begrip voor muziek, kunst en poëzie, ook je gevoelens van weerzin wanneer er wordt gedood, ook je euforie bij het zien van een landschap of je angst bij het onderwater vertoeven.
Ons verstand vertelt ons alles wat er over onszelf te weten is en wat er over wie wij zijn te weten zou zijn, en
dus is het onze weg, onze waarheid en ons leven. Maar aangezien de mens steeds verandert, verandert ook zijn weg, zijn waarheid en zijn leven voortdurend. Via ons verstand zullen we uiteindelijk op de Bovenmens moeten uitkomen.
En wanneer we dat geconcludeerd hebben kunnen we stellen dat het beschouwen van ons mensen als minderwaardig, zondig en slecht de reinste Godslastering is.
Hoezo zou het nederig zijn om te beweren dat wij schuldig en zondig zijn in Gods ogen ?!
De aanname dat wij God kunnen aanvallen en de werkelijkheid konden veranderen, en daardoor schuldig zijn, is juist het toppunt van Arrogantie.
Dat arrogante idee is de zonde aangezien wij ons op deze manier schuldig wanen naar het leven zelf, en zo de voorwaarde creëren om ons te isoleren van het geheel en het leven dan zelfs als onze vijand zien!
Kan [het bijbelse] leven in de leugen of in de duisternis een andere betekenis hebben?
En wat zou dan de waarheid zijn die vrijmaakt?
Het wrange is dat miljoenen christenen zo de leugen [ de illusie] tot waarheid verheffen en zichzelf zo gevangen houden.
De enigste Zonde zou zijn dat wij onszelf zondig achte, waar bij Zonde een vorm van Krankzinnigheid geworden is. En dat laatste hebben wij als mensheid wel bewezen, een slaaptoestand waar we nu maar eens uit wakker moeten worden en gelukkig gebeurt dat ook.
Met deze opmerkingen ben ik het van harte eens. En zoals je ziet zijn ook deze redeneringen die een rechte weg, pijnlijke waarheid en gezond menselijk leven aanwijzen, gebaseerd op de
rede.
Ik heb zelf vaak gedacht dat openbaringsgeloof gemakkelijk gezien kan worden als het toppunt van godslastering. Met dezelfde gedachte kom je uit op een atheïst te zien als de vroomste mens, omdat een atheïst als enige inziet dat alle godsbeelden van de mens God verkrachten.
Je kan dezelfde gedachte ook zo neerzetten: minachting van de menselijke rede is mensvijandig, is
menslastering.
Het gaat mij erom hoe een vertaling tot stand komt en dat dat voor bijbelvertalingen (zowiezo voor vertalingen uit een andere taalfamilie) soms heel lastig kan zijn.
