Ali schreef:
Ja, maar dat is hele andere koek dan het ballonetje dat sommige atheïsten trachten op te laten over een ingeboren 'niet-kunnen-niet-geloven' natuurlijke staat. Dat soort ballonetjes mag ik graag sissend laten leeglopen
Een pasgeboren baby is een tabula rasa op taalgebied. Deze baby heeft dus geen enkele notie van welk woord dan ook, laat staan in relatie tot een bepaalde god. Kunnen impliceert activiteit in 'kunnen-niet-geloven'. Enige activiteit van een pasgeboren baby in relatie tot een extern benoemd geloven in een sowieso ongekende 'entiteit' is onmogelijk, het kan dus niet 'niet-geloven' en dus zeker niet geloven en dat maakt een baby dus praktisch passief niet gelovig.
Is dit totaal irrelevant? Ja, behalve wanneer mensen gaan beweren dat hun kinderen gelovig geboren worden.
Dat verschil is er inderdaad. Aanwijsbaar als 'proefondervindelijk vaststelbaar' De gelovige accepteert dit criterium niet en de ongelovige wel.
Ook de gelovige accepteert het criterium van toetsbaarheid echter volkomen, waar heeft hij anders zintuigen en hersenen voor, dan om zich aan de werkelijkheid te toetsen, behalve wanneer hij doelt op het bestaan van een vermeende god, dan verwerpt hij het criterium toetsbaarheid en daarmee de wetenschap en de rede, alsof het een absolute keuze zou betreffen.
Dit is schakelen tussen rationeel en irrationeel denken en is intellectueel oneerlijk.
Ik wil niet zeggen dat jij je daaraan 'bezondigt' trouwens, Ali, je zei dat je niets weet over het wel of niet bestaan van god, wat je tot praktisch agnost maakt (correct me if I'm wrong), maar waar sta je op 'de schaal van Dawkins' zogezegd? In hoeverre weegt toetsbare kennis mee voor jou in deze arbitraire keuze?
M.vr.gr
Hij die denkt god te kennen, werpe de eerste steen.