Jagang schreef:Earthheart schreef:inderdaad, zoals dat er een universum kan zijn met een erg zwakke zwaartekracht en één met een erg sterke. Als je naar het multiversum kijkt, is zwaartekracht ook niet zo universeel.
Dat is zogezegd de huid verkopen voordat de beer geschoten is, als je me de termen wil vergeven.
Het "multiversum" is niets meer dan een idee.
Ik stel het gebruik van louter ideeën als analogie niet bijzonder op prijs.
ik vind het idee voldoende: het is geen incoherent idee, en dat is waar het om gaat. Zelfs als het multiversum niet bestaat, had het kunnen bestaan, en was de gedachtegang hetzelfde geweest. Zoals gedachtenexperimenten ook niet echt bestaan, maar ons wel veel leren.
Maar een democratische uitkomst is toch net willekeurig?
niet in de zin dat iedereen één stem krijgt
Maar wel in de zin van waar de marker wordt geplaatst tussen twee uiterste mogelijkheden.
dat is dan onvermijdelijke willekeur, daar heb ik onvermijdelijk geen probleem mee. Zoals de leeftijd om auto te mogen rijden...
dat is waar. De vergelijking zou met veel fantasie als volgt moeten doorgetrokken worden. stel dat er een multiversum bestaat met universa met verschillende zwaartekrachten. Alsof er vele goden bestaan en elke god creeerde zijn eigen universum. De ene god vond de zwaartekracht al wat belangrijker dan de andere. En van die universa zijn de goden dan gedwongen om samen één "gemiddeld" universum te construeren, een soort van samengesmolten democratisch universum in de zin dat elk universum op een gelijke manier vertegenwoordigd is in dat democratische universum. Noem het een "grootste gemene deler universum" of zoiets

Maar als je dit alles leest, is er toch geen analogie met fysica?
toch wel? fysica gaat over krachten en hoe sterk die zijn enzo. Dat creëren van het gemiddeld universum is inderdaad wel extra: dat is nodig in onze samenleving.
Universa zijn geen agents.
Universa kunnen alleen worden beschreven, en er kan een universum niets worden opgelegd.
ik kan mijn morele hand ethiek ook beschrijven. En de zwaartekrachtswet legt wel op hoe een voorwerp moet vallen. En de wetten van het universum moeten een coherent systeem vormen. Dat is wat elke fysicus gelooft.
Het lijkt me dan vreemd om de fysica te gebruiken als analogie, om anderen iets voor te schrijven.
Dat zou natuurlijk ook niet kunnen, want op het moment dat moraliteit analoog zou zijn aan fysica, zou het toepassen ervan berusten op een naturalistische drogreden.
de analogie moet niet zover doorgetrokken worden. Het ging over coherentie, dus over dingen zoals willekeur en consistentie, en op dat punt ging de analogie met fysica wel op. Hoe ik aan ethiek doe met de meta-ethische hand is hoe ik aan fysica deed. Dat is dus op metaniveau, het zegt nog niets over de specifieke morele of fysische wetten. Het zegt enkel iets over de voorwaarden voor het systeem van wetten.
(In het alternatieve scenario zou de fysica met toepassing van deze analogie gebaseerd zijn op een ad consequentiam.)
Ik begrijp niet meer waarom je het verschil tussen ethiek en fysica niet zegt te "proeven", terwijl de scheidslijn bijna zo breed is als de Amazone.
de methode van aan fysica doen proeft bij mij hetzelfde als de methode van aan ethiek doen, met de meta-ethische hand. Het gaat dus om de methode. de analogie is interessant in de zin van als je denkt dat een ethisch systeem inconsistent zou zijn omdat er tweed rechten of waarden met elkaar in conflict komen, denk dan eens aan de fysica die wel consistent is hoewel zwaartekracht en elektriciteit met elkaar in conflict kunnen komen. En als je denkt dat de ethiek willekeurig is omdat de ene waarde in mijn systeem zwaarder doorweegt, denk dan aan de fysica waar de ene kracht sterker kan zijn. Realiseer je dan dat die ene kracht toch nog universeel is, en dat het die soort van universaliteit is die ook in de ethiek moet gelden. Zwaartekracht grijpt aan op alle entiteiten met energie, net zoals rechten aangrijpen op alle entiteiten met belangen. Zonder willekeurige uitzondering.
akkoord, zover hoeft de analogie niet op te gaan. Niettemin heb je over rechten en waarden ook niet zoveel te vertellen als je misschien wel denkt. Ik denk dat jij welzijn belangrijk vindt, dat dat dus een sterke waarde is in jouw ethiek. Nu, kun jij zomaar eens eventjes welzijn niet meer belangrijk vinden? Dat is even moeilijk als bv beweren: "vandaag ga ik chocolade eens niet lekker vinden." Ik denk niet dat je veel keus hebt, je morele intuitie dwingt je om welzijn belangrijk te vinden, net zoals je smaakoordelen je op voorhand al iets opleggen.
Maar als ik over rechten niet zoveel te vertellen heb, waarom probeer je me dan te overtuigen?
omdat ik nog niet zo zeker weet of je ethisch systeem wel coherent is. Je hebt geen keuze om chocolade lekker te vinden. Maar hier zie je nu een bruin worstje liggen. Je denkt "bah, dat is vies! hondendrol" Maar je was misleid: in werkelijkheid was het chocolade. Over dat chocolade lekker is valt niet te twisten, en ik kan je niet overtuigen van het tegendeel. Maar dat je dit worstje wel lekker moet vinden, daarvan kan ik je nog wel overtuigen, door je ervan te overtuigen dat het chocolade is.
Hetzelfde met die morele illusie van die lijnstukken. Ik kan je ervan overtuigen dat ze even lang zijn, maar je kunt dan nog niet zomaar beslissen om die illusie niet meer te zien, om er niet meer vatbaar voor te zijn.
Dat overtuigen van die illusie en van dat chocoladeworstje doe ik aan de hand van coherentie, waarbij ik gebruik maak van andere dingen die jij reeds gelooft, over bv chemische samenstellingen en lengtes van meetlatten enzo.
Mijn morele intuïtie dwingt me niet om dat verlangen naar welzijn op alle wezens toe te passen.
dat zou wel eens incoherent kunnen zijn, omdat je antiwillekeur ook belangrijk vind en het naar willekeur uitsluiten van wezens daarmee botst.
Was dat wel zo geweest, dan had ik dat veel sterker ervaren, en waarschijnlijk zelfs uit mezelf.
niet noodzakelijk: denk aan de optische illusie. Als je geen meetlat had gehad, had je misschien nooit geweten dat de lengtes even lang zijn. En zelfs met een meetlat ervaar je die illusie nog altijd heel sterk.
Ik denk dat mij intuities zich niet geheel in ratio laten vatten, en dat ik rationele ethiek vooral belangrijk vind voor degenen met wie ik voldoende verwantschap heb.
hoe zou jij het dan doen met perceptuele oordelen in optische illusies? Zijn die oordelen of intuities in ratio te vatten? Hoe ga jij daarmee om? Ik stel voor dat de manier waarop je met optische illusies omgaat ook toepast in de ethiek. dus de intuities wel in ratio vatten.
Hoe "moreel relevant" dat is laat me vrij koud.
Het is simpelweg belangrijk omdat áls er iemand voor mij opkomt, of mij bijstaat in een bepaalde situatie, dat waarschijnlijk een verwant wezen is.
dat is weeral een egoistische gedachte. Mag je daarom niet verwanten zomaar kweken, martelen, doden en opeten voor het smaakgenot?
Dat is voor mij moreel relevant, omdat dat mijn levensader is, mijn navelstreng met de samenleving.
Een hond kan dat alles op zijn best zeer beperkt betekenen.
Dat ik in mentaal gehandicapten op een onbewust niveau, hoe onterecht wellicht ook, óók potentiele "steun" zie, is een gevolg van foutjes in hoe de "agent detection" gehardwired is, wat door "face recognition" versterkt wordt.
goed, maar wie heeft er dan werkelijk respect voor de mentaal gehandicapte? Jij, die toegeeft dat mentaal gehandicapten eigenlijk even weinig rechten enzo mogen krijgen als de dieren die je opeet, ware het niet dat jij een foutje hebt en die gehandicapte dus hoger waardeert dan wat zou moeten? Tegenover ik die zeg dat mentaal gehandicapten intrinsieke rechten hebben omdat ze bepaalde eigenschappen hebben zoals welzijn, belangen, een wil,...? Sommigen op dit forum klaagden over mijn analogie tussen dieren en mentaal gehandicapten, dat dat niet respectvol was tegenover die laatsten. Maar ze zouden dan eigenlijk vooral tegen jou moeten klagen. Want bij jou is dat respect voor gehandicapten gebaseerd op een foutje. Dat klinkt niet echt respectvol dan.
Dat mensen dit niet opdreunen wanneer je hen vraagt naar het hoe en waarom van hun overwegingen, komt vooral omdat dit onbewust werkende mechanismen zijn.
maar dan moeten die personen niet klagen dat mijn vergelijking tussen mentaal gehandicapten en dieren niet respectvol zou zijn hé. En er zijn er zo velen die klagen.
Het is eerder onwillekeurig dan willekeurig: Mensen moeten vooral op zichzelf passen.
Als de mens slechts één van de vele soorten is, neemt ze ook op dat punt geen bijzondere positie in, wat op een bepaalde manier juist ook consistent is.
maar wat is het nu? Wel bijzondere rechten maar geen bijzondere positie?
Je mag wel op jezelf passen, maar daaruit volgt nog niet dat je anderen naar willekeur mag behandelen zoals veedieren louter voor wat korte-termijn genot.
Dat neemt niet weg dat er behoefte is aan een milieuvriendelijke grondslag voor de samenleving.
Maar hoe absolute basisrechten voor anderssoortige dieren hier gedwongen deel zou moeten uitmaken, zie ik niet. Het lijkt me eerder een nadeel voor onszelf.
tja, dat respect voor mentaal gehandicapten is ook een nadeel voor onszelf hé. het is gewoon een foutje, iets irrationeels. We zouden profijt kunnen halen uit die gehandicapten, zoals ze gebruiken in experimenten. Stel dat we ons "foutje" eenvoudig konden wegwerken, zou je er dan voorstander van zijn om die gehandicapten zo te gebruiken als louter middel?