Rede vs Emotie?

[trialk]

Net als ieder mens ben ik op zoek naar begrip en geborgenheid. Die vond ik vroeger bij God en bij mijn christelijke omgeving. Ik ben nu beide kwijt, God is dood en mijn familie begrijpt niet hoe en waarom ik van mijn geloof ben gevallen (ondanks eindeloze discussies waarin ik het probeerde uit te leggen)...

Ik worstel al langer met de volgende vraag (misschien iets voor topic filosofie?):

Wat gaan gelovigen doen als ze niet meer geloven ?

Op dit forum wordt dmv discussie geprobeerd om gelovigen, de waanzin van het geloven in een god te laten inzien.
Echter, wanneer dit ook daadwerkelijk lukt, beseffen we dan in wat voor gat de ex-gelovige valt ?
Een groot goed van de gelovigen is hun saamhorigheid, steun bij elkaar, praten met elkaar, gelijkgestemden die je begrijpen, de wekelijkse dienst en kop koffie na.
En dat geldt niet alleen voor singles, ook koppeltjes kunnen er een haast therapeutische bezigheid uit putten.

Als niet-gelovige kan ik dit natuurlijk vergelijken met mijn "sociale contacten" en/of vrienden en familie.
Toch ben ik er van overtuigd dat de band binnen een kerkgemeenschap/JH/moskee of ieder ander gevaarlijke sekte, veel sterker is dan we vermoeden.

Stel: er wordt onweerlegbaar bewijs gevonden dat god niet bestaat !

Als na verloop van tijd zelfs de hardnekkigste gelover zich bekeerd, dan valt met het geloof ook al het goede van de gemeenschappen weg.
Bestaat er iets als een "AA" voor gelovigen ?

Een mooi voorbeeld vindt ik mijn vader (73):
Uit een streng religeus nest, getrouwd en kinderen.
Ik werd christelijk opgevoed, dwz na het eten een verhaal uit de bijbel, zondags verplicht naar de kerk (tot 14 jaar) en op vloeken stond een forse straf.
Met de jaren zag ik het geloof van mijn vader veranderen, ipv god had mijn vader het meer over het geloof in het "goede".
Na 39 huwelijk een scheiding en nog wat meer ingrijpende gebeurtenissen.
Nu verdoemd hij het stomme geloof, het geloof dat zijn broers weerhoud om naar een begravenis te komen van hun zus, omdat die euthanasie pleegde.
Ik weet zeker dat hij niet meer geloofd, toch gaat hij trouw naar de kerk, doet daar vrijwillegerswerk en draait zelfs kosterdiensten !
Omdat ik dat toch wel het toppunt van schijnheiligheid vond, heb ik eens tussen neus en lippen naar zijn motivatie gevraagd, zijn antwoord ?

"omdat ik niet (meer) geloof wil niet zeggen dat ik het geloof an sich haat ! Ik heb een fijne band met de mensen in de kerk, ik vind de muziek mooi en ook de zondagspreek gaat vaak over de mooiste dingen. En als ik dat "stukkie brood" (hosti) aanneem doe ik maar net alsof, het is maar brood tenslotte maar als hun het verhaal mooier maken en er zelf in geloven, heb ik daar geen probleem mee"

Hiermee fopt hij als het ware de kerk, om zo toch de leuke dingen te blijven doen....
Na een paar weken zag ik pas in wat een mop dat eigenlijk is !



Knuppel

Dit vind ik nu een goede post van u knuppel ,het antwoord van a.r. is het natuurlijk van zijn optiek,veel te lang heb ik persoonlijk op internet zomaar gedacht (dat weten ze toch wel ? ),,.. maar persoonlijke dingen ze wisten het niet,je veronderstelt wel eens te veel voorkennis

[Confused]

Je hebt dus het gevoel in een "zwart gat" te vallen?

Ja dat klopt, het is allemaal zo snel gegaan en ineens staat er zoveel op z'n kop...

Je zou kunnen proberen om voor jezelf een doel of doelen te stellen.

dit vind ik een erg goed advies, dat ik al bezig ben op te volgen. Ik studeer geneeskunde op dit moment en ik ben van plan ergens in of na mijn studie met artsen zonder grenzen mee te gaan naar de derde wereld, er is genoeg goeds te doen in de wereld

Je hebt nagedacht over je geloof en het (igg deels?) ontmaskerd, je bent dus bereid om een kritisch mens te zijn en zelfstandig te willen nadenken.

Ik heb mijn geloof volledig vaarwel gezegd toen ik de ethiek van de bijbel door de mand zag vallen en de onwaarheden die erin stonden ontdekte. Ik zal nu niet snel zeggen dat iets zeker weten is, maar dat de bijbel onwaar is staat wel erg hoog op de nominatielijst.

Ik kan en wil jou ongevraagd geen doelen voorschrijven, daar zul je zelf over na moeten denken.

Dit advies is een erg goede, maar ook erg moeilijke. Ik ben er druk mee bezig maar het is mij nooit aangeleerd levensdoelen op te stellen. Ze waren altijd kant en klaar: "Zoek eerst het koninkrijk van God, en al het andere hoef je je niet druk over te maken, dat wordt je dan wel toegeworpen..."

Ik heb als atheist zijnde jarenlang voor een grote vrijwilligersorganisatie gewerkt en met heel veel plezier. Door veranderde omstandigheden kan dat niet meer en bovendien ben ik mij de laatste jaren steeds meer gaan bezighouden met religie. Ik ben sinds ruim een jaar weer enorm veel gaan lezen, ga naar tentoonstellingen, luister weer naar muziek, heb veel "spoken opgeruimd in mijn hoofd" en heb veel nieuwe mensen leren kennen.

ik ben blij voor je en ik hoop dat ik in mijzelf kan vinden wat nodig is om ook zo door het leven te gaan. Dat je muziek waardeert herken ik, als muziekliefhebber 'pur sang', heel erg goed.

Mijn leven staat volkomen op zijn kop, maar ik begin er eindelijk ook aan te te wennen dat ik er gewoon mag zijn, dat ik gewoon mijzelf mag zijn.....mensen die ik mijn vrienden (mag) noem(en) zijn op één klein handje te tellen, maar dat zijn er iig meer als ik ooit gehad heb en ik heb ze buitengewoon lief.

Dat realiseren dat ik er mag zijn moet ik misschien nog wat meer leren. Ik ben, vind ik zelf, wel heel erg afhankelijk van wat mensen over mij zeggen, en ik vind het bijv. ook vreselijk als ik merk dat er een kloof tussen mij en een ander ontstaat waar ik niets aan kan veranderen. Je onbegrepen voelen is'één van de meest pijnlijke ervaringen die ik als mens heb. Ik vind het erg mooi om te horen dat je een aantal goede vrienden hebt en gelukkig kan ik je dat nazeggen, vrienden kunnen erg veel voor een mens betekenen.

ik ben echt niet elke dag gelukkig, maar ik heb wel mijn gevoel van eigenwaarde gevonden! Daar moest ik wel bijna 50 voor worden, ik denk dat jij stukken jonger bent....

Dat klopt. Ik ben 18. Ik kom nog maar net kijken Ik kan me wel voorstellen dat het op een hogere leeftijd nog moeilijker is om met een denkwijze af te rekenen dan op mijn leeftijd. Als ik mensen om mij heen zie dan is zijn die zo vertrouwd met hun oude denkkaders dat ze daar haast onmogelijk vanaf te brengen zijn.

maak jij de wereld een beetje mooier door jouw zijn en als alle mensen daar nou een beetje hun best voor zouden doen..........gewoon vanuit menslievendheid en intellectuele eerlijkheid..... je bent immers een vrijdenker Confused, die hebben geen massa's vrienden, maar ze kunnen de wereld/mensheid wel heel veel geven....als ze zichzelf kunnen/willen/mogen zijn!

Daar mag van mij wel een lijstje omheen.

[Sararje]

Je hebt dus het gevoel in een "zwart gat" te vallen?

Ja dat klopt, het is allemaal zo snel gegaan en ineens staat er zoveel op z'n kop...

Even flauw en gechargeerd gezegd: rustig doorzwemmen, rustig doorademen, het eind van de oceaan is met een beetje geluk over een jaar of zestig tot vijenzestig gemiddeld gesproken, maar in die tijd heb je nog meer dan genoeg tijd om voor jezelf rond te kijken waar je mooie visjes ziet, wat jou persoonlijk bevalt. Waarom het je bevalt, zou ik me niet zo druk om maken, gewoon rondkijken en onderzoeken. Wat je bijvoorbeeld kan overwegen te gaan doen, is een bepaald onderwerp uit te zoeken wat je interessant vindt, en daarover meer te weten willen komen. Om een voorbeeldje te geven: zelfs Theoloog en Rereformed waren ooit zeer zeer gelovig. Nog steeds vinden zij het leuk om te lezen over levensbeschouwing en religie. Waarom? Omdat het ze anspreekt. Wat spreekt jou bijvoorbeeld aan?

Je zou kunnen proberen om voor jezelf een doel of doelen te stellen.

dit vind ik een erg goed advies, dat ik al bezig ben op te volgen. Ik studeer geneeskunde op dit moment en ik ben van plan ergens in of na mijn studie met artsen zonder grenzen mee te gaan naar de derde wereld, er is genoeg goeds te doen in de wereld

Prima, een nobel doel wat in het verlengde ligt van je studie.

Ik kan en wil jou ongevraagd geen doelen voorschrijven, daar zul je zelf over na moeten denken.

Dit advies is een erg goede, maar ook erg moeilijke. Ik ben er druk mee bezig maar het is mij nooit aangeleerd levensdoelen op te stellen. Ze waren altijd kant en klaar: "Zoek eerst het koninkrijk van God, en al het andere hoef je je niet druk over te maken, dat wordt je dan wel toegeworpen..."

Nou, dan neem je jezelf ter hande en dan ga je zelf nadenken waarom je meer zou willen weten om welke reden dan ook. Ligt dat in het verlengde van wat hier op het forum wordt besproken? Dan vindt je in de boekenhoek meestal wel een paar titels en anders kan je hier een oproepje over doen. Bovendien: veel FTers hebben ook andere interesses en hobbies dan alleen dit forum. Je kan dus ook kijken wat je nog meer interesseert en misschien is er iemand die je daarmee op weg kan/wil helpen.
Om een voorbeeldje te geven: tussen neus en lippen door kan je op dit forum van mij zien dat ik wel wat met amateursterrenkunde doe. Echter, dat is wel aanzienlijk meer dan "wel wat". Maar omdat dit niet het forum ervoor is, ouwehoer ik er weinig over. Maar als iemand hier iets over vraagt of zegt, kan ik daar wel vaak een gezonde mening over geven.

Ik heb als atheist zijnde jarenlang voor een grote vrijwilligersorganisatie gewerkt en met heel veel plezier. Door veranderde omstandigheden kan dat niet meer en bovendien ben ik mij de laatste jaren steeds meer gaan bezighouden met religie. Ik ben sinds ruim een jaar weer enorm veel gaan lezen, ga naar tentoonstellingen, luister weer naar muziek, heb veel "spoken opgeruimd in mijn hoofd" en heb veel nieuwe mensen leren kennen.

ik ben blij voor je en ik hoop dat ik in mijzelf kan vinden wat nodig is om ook zo door het leven te gaan. Dat je muziek waardeert herken ik, als muziekliefhebber 'pur sang', heel erg goed.

Nou daar heb je alweer een interesse. Mooi zo. Ik weet dat bij mijn universiteit er een muziekvereniging zit die in verschillende samenstellingen muziek maakt. Waarom ga je dat niet onderzoeken bijvoorbeeld?

Mijn leven staat volkomen op zijn kop, maar ik begin er eindelijk ook aan te te wennen dat ik er gewoon mag zijn, dat ik gewoon mijzelf mag zijn.....mensen die ik mijn vrienden (mag) noem(en) zijn op één klein handje te tellen, maar dat zijn er iig meer als ik ooit gehad heb en ik heb ze buitengewoon lief.

Dat realiseren dat ik er mag zijn moet ik misschien nog wat meer leren. Ik ben, vind ik zelf, wel heel erg afhankelijk van wat mensen over mij zeggen, en ik vind het bijv. ook vreselijk als ik merk dat er een kloof tussen mij en een ander ontstaat waar ik niets aan kan veranderen. Je onbegrepen voelen is'één van de meest pijnlijke ervaringen die ik als mens heb. Ik vind het erg mooi om te horen dat je een aantal goede vrienden hebt en gelukkig kan ik je dat nazeggen, vrienden kunnen erg veel voor een mens betekenen.

Ik ben daar misschien hard maar heel nuchter in: vrienden accepteren je zoals je bent, inclusief de kanten die ze niet bevallen. Als ze dat niet doen, is het geen vriend.

ik ben echt niet elke dag gelukkig, maar ik heb wel mijn gevoel van eigenwaarde gevonden! Daar moest ik wel bijna 50 voor worden, ik denk dat jij stukken jonger bent....

Dat klopt. Ik ben 18. Ik kom nog maar net kijken Ik kan me wel voorstellen dat het op een hogere leeftijd nog moeilijker is om met een denkwijze af te rekenen dan op mijn leeftijd. Als ik mensen om mij heen zie dan is zijn die zo vertrouwd met hun oude denkkaders dat ze daar haast onmogelijk vanaf te brengen zijn.

Klopt, gewoonlijk is dat omdat de existentionele zekerheid moeilijker op te geven is naarmate men ouder wordt. Overigens, àls men het opgeeft op latere leeftijd, is men meestal ook rancuneuzer daarnaar.

[Kochimodo]

Hoi Kochimodo,

Wat je zegt ga ik niet tegenspreken. Mensen kunnen door training leren pijn te verdragen. Een gezwel dat druk veroorzaakt op de hersenvliezen is echter niet zomaar even een beetje hoofdpijn. Dat is een pijn waar morfine bij wordt voorgeschreven, en niet zonder reden... Wat mijn probleem is, ik zie in mijzelf een rede die de waarheid zoekt (deze ziet dit van mijn zus ook als gevolg van een hoge pijngrens en een zeer positieve instelling), maar tegelijkertijd is er de emotie die het mij lastig maakt. Ik hoop dat je het volgende beeld begrijpt, want ik weet niet hoe ik het anders uit moet drukken.

Sinds 2004 slik dagelijks morfine-achtige capsules en een middel tegen eplilepsie, die tevens ook tegen zenuwpijn werkt en om 's nachts te kunnen slapen een oud anti-depressiva, die ook tegen zenuwpijn werkt. Ook diverse pijnbehandelingen gehad en zal die ook moeten blijven ondergaan om een beetje normaal te kunnen functioneren. Ook de medicijnen kom ik niet meer vanaf. Om toch nog 'normaal' te kunnen leven gebruik ik een zodanige dosis dat de pijn nog net te verdragen is. Hogere dosis betekent minder pijn maar dan loop ik de hele dag als een 'zombie' rond. Sinds 2002 is mijn geloofsafval stapsgwijs begonnen en begin 2008 heb ik het definitief overboord gegooid. Ook zonder mijn vroegere denkbeeldige vriendje red ik het nu. Ook ik heb aan het denkbeeld van een denkbeeldig vriendje veel kracht geput. Nadat ik tot het inzicht was dat mijn god een denkbeeldig vriendje is geweest, heb ik desondanks de kracht behouden. Hoe? Door te beseffen dat die kracht al in mij zat en door de omstandigheden zelfs is gegroeid. Mijn eigen wil en geest is nu de bron van die kracht. En geen niet bestaand godje meer!

Ik heb tot nu toe altijd geleefd met krukken. Krukken van geloof; deze krukken gaven mij steun omdat ze zeiden dat god overal voor zou zorgen, hij gaf om mij en zou mij helpen als ik in moeilijkheden kwam. Door mijn hele leven met die krukken te lopen heb ik last gekregen van spierafbraak, nu ik deze krukken heb weggedaan vind ik het lastig om op eigen kracht te lopen. Het is zo verschrikkelijk zwaar dat ik mij afvraag of mijn spieren het uit gaan houden...

Als ex-gelovige begrijp ik dit maar al te goed. Op mijn 45ste kon ik helemaal opnieuw beginnen! Ik ben gelovig opgevoed en ben zo stom geweest jarenlang mijn kop in het zand te hebben gestoken voor de onbeantwoorde vragen die ook al heel lang bij mij leefden. Ik viel daadwerkelijk in een zwart gat. Maar ik heb heel veel steun gehad aan FT en het lezen van veel boeken mbt de nonsens van gelof en door filosofische boeken en wetenschappelijke magazines te lezen. Ook heb ik boeken over de rede, logica en gezond verstand gekocht en gelezen. Zo heb ik op een hele hoop vragen antwoord gekregen. Op het gebied van zingeving heb ik mijzelf ook de nodige nieuwe doelen gesteld. Daarnaast heb ik ook aanvaard dat er ook zaken zullen blijven die op dit moment (nog) niet te verklaren zijn. Het feit dat er na de dood niets meer is geeft mij juist enorme rust. Ik hoef me niet meer bezig te houden met straf en beloning in het (imo niet bestaande) hiernamaals. Vrienden ben ik allemaal kwijt geraakt. Wat maar weer eens een bewijs is dat er niet zoiets bestaat als onbaatzuchtige christelijke naastenliefde. Er zit altijd iets achter. Is althans mijn ervaring en mening.

Als ik mensen zoals Rereformed hoor praten op dit forum dan zijn die zo rustig. Het leven heeft geen uiteindelijk doel, maar dan maken we er toch zelf één (of meer)... Die kracht heb ik volgens mij onvoldoende, en dat maakt mij af en toe moedeloos. Net als ieder mens ben ik op zoek naar begrip en geborgenheid. Die vond ik vroeger bij God en bij mijn christelijke omgeving. Ik ben nu beide kwijt, God is dood en mijn familie begrijpt niet hoe en waarom ik van mijn geloof ben gevallen (ondanks eindeloze discussies waarin ik het probeerde uit te leggen)...

Daarom heb ik dit topic ook Rede VS Emotie genoemd. Mijn rede, mijn diepe honger naar waarheid, dwingt mij de feiten onder ogen te zien en niet langer te geloven, maar mijn emotionele mens kan de prijs haast onmogelijk betalen...

Ik denk dat je sterker ben dan jezelf beseft. Vertrouw op en geloof in jezelf! Je emoties kan je ook leren beheersen, dat weet ik uit ervaring. Alleen dat kost tijd en training. Moedig vind ik je sowiezo!

[a.r.]

@ Confused ,

Ik heb ruim 14 uur op mijn benen gestaan en ben eigenlijk te moe om te denken te schrijven, maar ik wil je toch laten weten dat ik met je veel genoegen zojuist je antwoorden heb gelezen! Jij komt er wel, daar ben ik van overtuigd! Man oh man de wereld ligt voor je open, onderzoek, leer, lees, schrijf, luister en draag je mooie zelf uit.....je bent een idealistisch sterk jong mens.......natuurlijk heb je twijfels en vragen en onzekerheden, die heeft ieder mens.....ook ik nog hoor, daar komen onderzoekende en denkende mensen nooit vanaf....nou ja, maak iets moois van je/het leven, er zijn al teveel generaties levens verspild door intellectuele oneerlijkheid en indoctrinatie! Maar blijf aan jezelf werken!

[Marinus]

Het probleem waar ik tegenaan loop is dat mijn mening niet door mijn omgeving wordt geaccepteerd als een volwaardige kijk op het leven. Ik heb er een verschrikkelijke hekel aan als ik mensen kwets in een discussie, maar ik vind het erg lastig om een evenwicht te vinden tussen het verdedigen van mijn zienswijze en het niet aanvallen van die van een ander. Wanneer is wat het beste? Het bij mijzelf blijven heb ik wel gedaan, en dat helpt ook wel in die discussie, maar het blijft wel lastig...

Ik denk dat een deel van het probleem schuilt in het feit dat je zelf bewust of onbewust, je eigen levensovertuiging onder die van je omgeving steld. En hieruit vloeit weer voort dat je anderen niet wilt kwetsen. Als je oplet, zie je wss snel genoeg dat men jouw wereldbeeld wel aanvalt maar omdat het er een is zonder engelenkoren en verlossers is het uberhaupt wat minder kwetsend denk ik.

Ik denk dat veel ex-gelovigen (ik gok zo even dat je dat bent) respect overhouden voor religie, maar ook dat heeft tijd nodig om te slijten. In mijn geval is een deel van mijn familie zo hufterig met mij omgegaan dat ik bij wijze van met liefde en blijdschap in mijn hart mijn derriere af zou vegen met de bijbel als ik nog met hen over het onderwerp zou discussieren en ik een punt zou willen maken.

Maar goed dat is de leuke kant van en slechte band met je familie

PS: je hoeft geen mensen aan te vallen op hun geloof, en wat beter is er is geen noodzaak om iemand te bekeren. Maar wat ik vooral bedoel is dat het eventueel compleet legitiem is om grenzen te stellen aan aanvallen op jouw visie. Ik proef een beetje dat die er zijn, en het atheisme heeft minstens even vel bestaansrect als de rest.

[Rereformed]

... heb ik desondanks de kracht behouden. Hoe? Door te beseffen dat die kracht al in mij zat en door de omstandigheden zelfs is gegroeid. Mijn eigen wil en geest is nu de bron van die kracht.

Deze woorden zijn exact dezelfde als die ik zou kunnen uitspreken. Aangezien bij mij de ommezwaai ook pas op ong. 45 jarige leeftijd plaatsvond, dus vrij laat, is de ervaring ervan misschien des te intenser. Het is iets ongelooflijks in mijn leven dat bij het eindelijk op eigen benen gaan staan in mijn denken, er automatisch een ongekende kracht opwelde en bijgevolg een bepaalde psychische rust in mijn leven kwam. Wellicht is die kracht des te sterker omdat ik jarenlang het tegenovergestelde ervoer, telkens ervoer hoe het vrome religieuze geloof mijn eigen kracht en persoon altijd opslok, wegzoog en viesmaakte, verward maakte, mij liet strompelen.

Als ik mensen zoals Rereformed hoor praten op dit forum dan zijn die zo rustig. Het leven heeft geen uiteindelijk doel, maar dan maken we er toch zelf één (of meer)... Die kracht heb ik volgens mij onvoldoende, en dat maakt mij af en toe moedeloos. Net als ieder mens ben ik op zoek naar begrip en geborgenheid. Die vond ik vroeger bij God en bij mijn christelijke omgeving. Ik ben nu beide kwijt, God is dood en mijn familie begrijpt niet hoe en waarom ik van mijn geloof ben gevallen (ondanks eindeloze discussies waarin ik het probeerde uit te leggen)...

Vergelijk je niet met een vent van boven de 50. Hoe zou je zoals ik kunnen praten? Aan alle gepraat gaat een leven ervaren vooraf, het komt niet zomaar uit de lucht vallen.
Jouw dilemma heeft ermee te maken dat je nog zo jong bent en ahw in één klap moet uitgroeien tot geestelijke volwassenheid. Zoiets is eenvoudig onmogelijk, en dus is het natuurlijk en normaal dat je met een hoop zaken in onrust zit. That's life. Je hoeft het niet van jezelf te eisen in één klap helemaal rijp te zijn. Accepteer jezelf zoals je bent, onaf, altijd middenin een onafgemaakt proces.

Daarom heb ik dit topic ook Rede VS Emotie genoemd. Mijn rede, mijn diepe honger naar waarheid, dwingt mij de feiten onder ogen te zien en niet langer te geloven, maar mijn emotionele mens kan de prijs haast onmogelijk betalen...

Ik denk dat je sterker ben dan jezelf beseft. Vertrouw op en geloof in jezelf! Je emoties kan je ook leren beheersen, dat weet ik uit ervaring. Alleen dat kost tijd en training. Moedig vind ik je sowiezo!

Alweer zijn deze woorden van Kochimodo exact wat ik je zou willen zeggen. Lijst ze in, leer ze uit het hoofd! Ze zijn waar!
Het gevecht met je eigen karakter kun je niet vermijden. Het behoort tot het leven. En reken hier maar op: hoe meer je vecht tegen jezelf, des te sterker je wordt.
Je moet er enkel steeds op vertrouwen dat jij sterker bent dan al die vertwijfelingen en al die aanvechtingen die bij je opkomen. Dat is het geheim van ieder geloof, maar in het bijzonder van een geloof dat niet van buiten komt maar uit jezelf opwelt. Weet je waarom Jezus zo'n geweldige persoonlijkheid is? Omdat hij zei 'Ik en de vader zijn één'. Maar ieder mens kan daartoe uitgroeien, het is de vereenzelviging van jezelf met het leven. Het betekent in moderne taal 'Ik en het leven zijn in harmonie met elkaar.' Het leven deelt jou ogenschijnlijk de lakens uit, maar jij modelleert het leven toch naar jouw wil. Het is een kwestie van volkomen autonoom worden en overal boven staan. Jij hebt uiteindelijk helemaal geen geborgenheid meer nodig, maar geeft het. Jij hebt uiteindelijk helemaal geen zin meer nodig maar schept de zin voor anderen die maar staan te jammeren dat ze geen zin kunnen vinden. Jij hebt geen liefde meer nodig maar bent zelf liefde waar anderen zo naar snakken. Geef jezelf weg, verspil jezelf, en je zult jezelf vinden en alles juist krijgen.

Wat ik uit her en der verspreide opmerkingen van je opmaak is dat je buitengewoon gevoelig bent. Je probeert gevoelens van mensen zo weinig mogelijk een strobreed in de weg te zitten. Waar je dus op moet oefenen -straks als dokter heel letterlijk- is het mes hanteren, je angst overwinnen soms heel diep te moeten snijden, soms pijn te moeten doen. Een dokter doet het nooit om mensen te kwetsen, maar omdat het de enige weg is tot heling. En een dokter die niet tegen bloed kan, kan geen dokter zijn. Het diepst moet je snijden in je eigen gevoelens. Voortdurend jezelf overwinnen.

Bedenk dat je niets kunt verwachten in een ogenblik. Het is een lang proces waar je in zit, het kost tijd om de vruchten ervan te plukken. Schep je eigen leven. Wees de schepper van je eigen bewust gekozen levensstijl, je eigen bewust gekozen denken, je eigen bewust gekozen weg die je gaat.

Geef jezelf geheel aan die studie om dokter te worden. Ik heb altijd een dokter willen worden vanaf de tijd dat het te laat was om aan zo'n veeleisende studie te beginnen. Jij hebt de mogelijkheden in je hand om je leven tot iets zeer zinvols te maken