Think schreef:Maar als je gelovige mensen niet tot vriend wilt louter
omdat ze gelovig zijn, ja dan ben je kortzichtig. En dat is wat The Prophet bedoelt te zeggen. Snap je? - ik ga ervan uit van wel, want zo vroeg al wakker, dan moet je een uitgeslapen mens zijn
Maar toch is wat de Prophet opmerkt over kortzichtigheid niet zonder meer een waarheid. Dat er kortzichtige mensen zijn is uiteraard een vanzelfsprekendheid. Maar het is maar al te gemakkelijk om dit oordeel van 'kortzichtigheid' uit te spreken indien je zelf nauwelijks of nooit met vrome gelovigen te maken hebt. Ik denk dat de rigoureuze uitspraak van personen waar the Prophet het over heeft in veel gevallen niet gedaan wordt uit xenofobie, maar juist het resultaat is van intens contact, langdurige ervaring met dit soort mensen, te weten mensen waarvan de godsdienst van af druipt. Op een gegeven moment heeft iemand dan een standpunt bepaald, op dezelfde manier als een ezel die geleerd heeft zich niet eindeloos aan dezelfde steen te stoten.
Zo'n persoon als waar The Prophet het over heeft -iemand die zegt zich niet eens te kunnen voorstellen een gelovige vriend te hebben- zou kunnen redeneren: hoe naief moet je zijn om zelfs maar te kunnen
denken dat je vrienden kan zijn met vroom gelovigen, mensen die moeten geloven dat jij 'door de Satan verblind' bent en 'eeuwig verloren' gaat? Je kan natuurlijk bedoelen lief tegen elkaar te kunnen glimlachen en in staat zijn een praatje met elkaar aan te gaan, maar
vriendschap is een zeer diepgaande relatie, en dat is nu juist onmogelijk. Je neemt de gelovige vriend mee naar een film, maar kunt niet genieten want je merkt/weet dat hij/zij zich opgelaten voelt omdat er een liefdesscène met wat bloots in voorkwam. Je vertelt een mop en ziet de gelovige niet lachen, omdat er per ongeluk 'Jezusmiena' ofzo uit je mond is gekomen. Je nodigt je moslimvriend uit en merkt op dat je je hond tijdens zijn bezoek ergens in de kelder moet zetten om je vriend maar geen aanstoot te geven en krijgt geen hand van zijn vrouw die ook meekwam en er voor de rest maar stil bijzit. Je hoort ze tegen elkaar een verhaal vertellen en opmerken dat zus of zo 'duidelijk een teken van Gods leiding' was, en je moet maar een beetje afwezig het raam uitkijken. Je hebt joden op visite, en dan vragen ze of dit en dat wel kosher is. In Finland heb je zelfs een sekte die het dragen van stropdassen afkeurenswaardig vindt. Doe je je stropdas af altijd wanneer je met 'je vriend' een afspraak hebt? Wanneer je ergens depressief over bent weet je al dat je met die zaak niet bij je gelovige vriend moet aankomen, want dan gaat ie het over Jezus hebben. Wanneer je bij hem aan tafel zit moet je opeens eerbiedig doen en luisteren naar zijn toverformules en misschien zelfs een gedeelte uit zijn heilige schrift aanhoren. Je zou er best een hoop commentaar op willen geven, maar moet je stilhouden omdat het de sfeer zou bederven. Je wil met je vriend naar een voetbalwedstrijd, maar hij kan niet mee, want het is zondag. Enz. enz. honderd maal enzovoort.
Het is de vrome godsdienst die de muren van onbegrip heeft opgebouwd. Een atheïst die zegt er niets mee te maken te willen hebben is veelal eenvoudig iemand die daartoe gedwongen werd.
