Longrider schreef:
De oorzaak leg jij wel degelijk zelf vast omdat jij bepaald wat je wel of niet denkt of doet.
Op de vraag wanneer jij de oorzaken vastlegd ,is het antwoord tijdens je leven op deze wereld.
Voor mij is dit niet irreeel maar heel helder en logisch
jij kan doen en denken wat jij wil
Ik vraag het me af.. Kun je zelf beslissen wat je denkt?
Die beslissing 'ik ga nu dit en dat denken' is dan óók een gedachte waartoe je zelf beslist moet hebben: 'ik besluit nu te besluiten dit en dat te denken'.
En voor dat besluit geldt hetzelfde. Zo kun je tot in het oneindige doorgaan.
Mijn oplossing is deze: je bewustzijn (je 'ik') is getuige van de beslissingen en gedachten die in je brein plaatshebben, zodat 'je' weet wat je denkt/beslist.
Het bewustzijn oefent geen invloed uit op de processen in je brein, maar doordat je, nadat 'je' de beslissing hebt geregistreerd, de bijbehorende handeling
uitvoert, heb je het (waan)idee dat je 'ik' tot deze handeling heeft beslist.
En dat is voor mij minder makkelijk voorstelbaar, maar een stuk logischer
Oorzaak en gevolg is een gegeven,ik geef er de voorkeur aan om het een principe te noemen ,voor mij is het een soort universele wetmatigheid.
De oorzaak is gelegen in jou
De te volgen weg ontstaat door handelingen en gedachten die hun oorsprong vinden in jou
1. Dat 'jou' van je.. wat bedoel je daarmee? Het maakt op mij de indruk van iets dat boven de materie staat. Het is de oorzaak van je gedachten, zeg je.
2. Maar op welke manier veroorzaakt die 'jou' je gedachten?
3. En wat is de oorzaak van 'jou'? Of ligt de oorzaak van 'jou' ook in 'jou'? Niets veroorzaakt zichzelf, dus wat heeft 'jou' veroorzaakt?
Of geldt de universele wetmatigheid van oorzaak en gevolg alleen voor materie, en niet voor een 'jou'?
4. Is een 'jou' dan niet volslagen willekeurig in de gedachten die het veroorzaakt?