Don Diego schreef:Mijn persoonlijke visie is dat er wel degelijk een doel is waarom wij hier op deze op de juiste plaats gesitueerde planeet zijn.
Deze persoonlijke visie komt eenvoudig voort uit je psychisch onvermogen zonder zo'n einddoel te kunnen leven. Het heeft geen enkele andere basis dan je wensdroom. De enige basis zou kunnen zijn dat ons 'van Boven' de goddelijke uitleg van oorsprong, zin en doel geopenbaard zou worden, en dit is nu juist wat de laatste tweehonderd jaar in alle toonaarden ontzenuwd is.
Is het mensbeeld dan zo laag dat we slechts een stel samengebalde atomen zijn zonder enig doel? Dat is ongeveer het laagste wat je ervan kan maken en dat gaat er bij mij niet in.
Ten eerste spreek je telkens over 'een doel', maar wat je eigenlijk bedoelt is een 'eindoplossing', een 'laatste antwoord'.
Vervolgens maak je
zelf een negatieve interpretatie van het bestaan zonder die fantasieën die je wilt onderhouden, door te stellen dat zo'n bestaan niets waard is.
Maar ook wanneer je gewoon toegeeft dat er geen 'laatste antwoord' bestaat kan men met alle gemak van mening blijven dat een mens veel meer is dan een 'stel samengebalde atomen'. Oftewel je maakt veel te gemakkelijk een zwart-wit tegenstelling.
Ten slotte zal het ook gemakkelijk zijn jouw laatste antwoord (wat het ook zijn moge) weer aan een niet te beantwoorden vraagstelling te onderwerpen. Mensen die een God poneren bijvoorbeeld zitten meteen met de vraag waar zo'n God vandaan komt, wat het doel van die God is enz.
Het getuigt van een negativisme dat hoogstens kan zijn ontstaan in de sfeerloze buitenwijken van Nederlandse gemeenten waar geen steen scheef ligt.
Nee, het is precies omgekeerd: alle religieuze fantasieën komen voort uit negativiteit tov. het bestaan. Ten diepste haat men het leven en wil ervan verlost worden. Vandaar dat men de fantasie meer liefheeft dan de werkelijkheid.
Hoe kan je een grens trekken van een toch bestaand en zich nog steeds ontwikkelend iets als de mens. Ook ons bewustzijn en onze hersens evolueren nog steeds. Er is nog geen einde aan onze evolutie en wanneer dat wel zou zijn is het een mislukking.
Hoe kun je zo'n rare conclusie trekken. Het feit dat dinosaurussen uitgestorven zijn betekent in het geheel niet dat hun bestaan een mislukking was. Het feit dat een mens doodgaat betekent in het geheel niet dat zijn bestaan waardeloos was. Jouw conclusie wordt alweer ingegeven door negativiteit tov. het bestaan. Je geeft zelf geen waarde aan het leven wat je leidt, al besef je het misschien niet.
Dat verder groeien zou je als een doel kunnen stellen ook zonder de bekrompen gedachte dat daar een God met een zweep achter staat.
Dat is ook wat iedere evolutionist zal zeggen.
Elke afwijzing die ik merk van de athëisten die als geloof hebben dat er niets is, maar dat ze dat ook niet kunnen bewijzen net zo goed dat je met de huidige techniek niet kan bewijzen dat er wel iets is dat we nog niet kennen. Beiden tasten in het duister.
Het sluiten van een deur onder het mom van angst of ontkenning van het zelf.
Het gaat er bij atheïsten niet om te ontkennen van 'iets', te zeggen dat er 'niets' is, maar om het ontkennen van wat de openbaringsgeloven als 'God' en 'goddelijke waarheden' geponeerd hebben. Dat deze God en deze goddelijke waarheden geen enkele grond hebben om op te staan is niet te ontkennen voor iemand die de rede laat spreken. Het is geen sluiten van de deur voor het onbekende, maar het ontmaskeren van pertinente onwaarheid.
Stel dat je gelooft in een bestaan dat niet eindigt in het afwerpen van het versleten lichaam of dat je vindt dat het dan afgelopen is. Dat is in wezen van geen enkel belang, want beiden komen er eens achter wat nu wel of niet waar is. Daar hoef je niet over te twisten.
Jazeker hoef je daar wel om te twisten. Stel dat je gelooft in spoken onder het bed, ze zouden onnodig angst kunnen inboezemen. Op dezelfde manier heeft het geloof in een hiernamaals ook altijd angst opgeroepen voor de verdoemenis, het oordeel, de hel enz.
Is de angst voor de dood bij de afwijzers groter dan bij diegene die wel denken dat het verder gaat, hoe dan ook?
Nee, het is precies andersom. Iedere christen of moslim leeft met angst voor de God die hij/zij zegt te vereren, omdat de persoonlijke God altijd als een boeman, rechter en ultieme wreker afgeschilderd is.
Hoe ga je om met gevoelens als je die hebt dat je vooraf weet wat een ander gaat zeggen of doen? Een vorm van telepathie. Iets dat niet kan worden gemeten maar er wel is.
Het zal ofwel aangetoond kunnen worden en bestaan, ofwel naar het rijk der fabelen kunnen worden verwezen.
Er zijn zoveel vragen die wanneer je de deur gesloten houdt niet zijn te verklaren.
Ontkenning is schijnbaar de gemakkelijkste weg, maar of het de goede is betwijfel ik.
Alweer, het gaat niet om ontkenning, het gaat om ontkenning van dingen die zonder goede redenen naar voren worden geschoven als waarheid. Je zou de geschiedenis van het menselijke bijgeloof eens moeten bestuderen, en opmerken hoeveel ellende eruit voortgekomen is. Aan de andere kant is heilzame ontwikkeling (bijvoorbeeld de medische wetenschap) pas zich gaan ontwikkelen toen de mens zijn bijgeloof gedag zegde. Lees
http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/ingersoll.htm eens.
Geen waarom, doel of reden dat zijn slechts abstracties die wij toekennen.
