Uiteindelijk hebben we het wel over het "jij" of "ik" dat een keertje moet doodgaan, maar de definitie van dood, afgezien van de biologische tekstboek definitie van replicerende structuren en dergelijke, kan je op diverse wijzen invullen.
Als iemand dankzij een ongeluk of een neurodegeneratieve ziekte zijn persoonlijkheid wordt aangetast, in hoeverre is dat nog "diegene"? Zo staat me bijvoorbeeld nog het verhaal bij van een stageplek lang geleden, waarbij een vaste klant en bekende van het bedrijf in kwestie min of meer een complete vreemdeling was, een totaal ander mens, dankzij een ongeluk. Zijn geheugen was leeg, zijn persoonlijkheid was helemaal anders. Laat staan de verhalen die komen bij mensen die een beroerte hebben gehad. Een tante beschrijft mijn oom als "een totaal andere man".
Overigens ben ikzelf neurologisch gezien goed in orde (althans ik ga uit van die veronderstelling

), maar ik heb de laatste jaren ook veel veranderingen doorgemaakt in persoonlijkheid en dergelijke. Zoiets kan je zien als persoonlijke ontwikkeling, ware het niet dat de persoon die ik voorstelde pakweg 12 jaar geleden totaal anders is als de persoon nu, op dit moment dat ik dit intik. Mijn totale denken is veranderd, en wie weet wat er op mijn pad zal komen de rest van mijn leven wat zal resulteren in een verandering, in positieve of negatieve zin natuurlijk.
De persoon die ik 12 jaar geleden was is in die context botweg dood. Diegene wiens geheugen leeg was en persoonlijkheid totaal anders was, als je diegene hebt gekend, is eigenlijk niet meer, als je er eerlijk over nadenkt. Ga maar door.
Met dood bedoel ik niet fysiek dood, maar generieker: een einde, afloop van iets, een van de 3 definities die de online vandale geeft.
Angst voor de dood vat ik vaak op als angst voor jezelf te verliezen, je bewustzijn, in die zin datgene wat je voorstelt. Maar eigenlijk, als je zo gaat denken als bovenstaande, ga je eigenlijk beseffen dat wat een persoon voorstelt cq. representeert heel relatief is.
Geen idee wie dat precies heeft gezegd, mischien een of andere voorganger van een of ander oosters geloof of filosofie, maar je sterft elke nacht, en er staat elke dag een nieuwe persoon op.
Maar het punt wat ik wil maken is eigenlijk het volgende: als we naar de persoon gaan kijken met die persoonlijkheidsverandering.. welke persoon zal herincarneren, of naar welk paradijs dan ook, of wat er ook moet gebeuren volgens het tibetaanse dodenboek? Die van voor dat ongeluk of die hersenbloeding? Wat als je meerdere ongelukken of degeneratieve aandoeningen krijgt in je leven?
Uiteindelijk mogen we concluderen dat persoonlijkheid zeer zwaar afhankelijk is van dat ding tussen je oren.
“But Marge, what if we chose the wrong religion? Each week we just make God madder and madder.” - Homer Simpson.