Doen wij hetzelfde als onze ouders?

[ChaimNimsky]

Het aller aller ergste is: ik vind mezelf ook zo leuk.
Onbegrijpelijk dat niet iedereen amechtig neervalt.

En on-topic: ik probeer zoveel mogelijk te doen wat ik positief vond in mijn ouders & juist niet te doen wat ik irritant in m'n ouders vond, maar merk tegelijkertijd dat het toch in me zit sommige zaken desondanks te doen.

[Fish]

Mijn vader en ik konden niet erg goed met elkaar opschieten, wij waren te verschillend dacht ik. Ik denk dat ik qua karakter meer op de vader van mijn moeder en op mijn moeder lijk en dat vind ik wel een fijne gedachte.
Maar ik lijk in sommige opzichten wel zeker ook op mijn vader.
Hij ging amateur wielrennen toen hij vijfenveertig was en liep de vierdaagse toen hij negenenzeventig en tachtig was.
Ik ging voetballen toen in negenentwintig was (had al wel een tijdje bedrijfsvoetbal gespeeld) en liep de halve marathon toen in vijftig was.
Beetje vreemd zijn we dus allebei.

[SomeStranger]

Het heeft deels te maken met eenzelfde bouw van de hersenen, ofwel ongeveer gelijke hormoon hoeveelheden die ongeveer een gelijke reactie creëren in het brein en de rest van het lichaam. Ook zal het te maken hebben met de voorbeeldfunctie die ouders hebben, je brein neemt patronen op en het patroon dat je ouder voor doet is het makkelijkst om automatisch op terug te vallen omdat het zo bekend is.

Dat wil niet zeggen dat je een exacte kopie bent van je ouders, maar het is onontkombaar dat je bepaalde eigenschappen en misschien zelfs het grootste deel van je persoonlijkheid en gewoontes overneemt van je ouders al dan niet in een andere vorm. Dit is evolutie en maar goed ook want stel een kind of 'volgende schakel' zou teveel van zijn ouders afwijken en dit zou de norm zijn, dan zou er zich geen stabiele beschaving kunnen vormen, omdat 'werkende' normen en waarden niet efficiënt en grootschalig doorgegeven zouden worden.

Keerzijde hiervan is dat dingen als religie, racisme en andere schadelijke ideologiën moeilijk zijn uit te roeien.