mysterieus2000 schreef:Rereformed schreef:
De gelovige denkt slechts in termen van ‘hier is een aanval op het moois dat ik heb; wat een gemenerik!’ Zijn gesprek heeft dan ook nooit tot doel het begrijpen van de realiteit van het bestaan of zelfs maar het begrijpen van de medemens die het oneens is met hem, maar heeft altijd als enige drijfveer het verdedigen van zijn eigen zielsrust, het zoveel mogelijk vermijden van lastige dilemma’s voor zijn psyche.
Het doel van deze discussie is niet om allemaal onze neuzen in dezelfde richting te steken maar om na te denken wat de ander schrijft en daar dan je mening over te geven. Zonder persoonlijk te worden
Volledig fout! Het doel van communicatie tussen mensen is
altijd het verlangen de neuzen in dezelfde richting te steken. Dit is ook wat jouw geloof je voorschrijft en stelt als uiteindelijk eindpunt van het menselijk bestaan.
De begrippen wijsheid, kennis, weten, gaan allemaal uit van de impliciete gedachte dat ze voor alle mensen kenbaar zijn. Indien er verschil van opvatting is tussen twee gesprekspartners, dan heeft tenminste één van twee (mogelijkerwijs beiden) ongelijk.
Het doel van discussie is juist altijd dat je je in de gedachten van de ander verdiept, je die gedachten weegt en vergelijkt met die van jezelf. En indien de gedachte van de ander zwaarder weegt, je conclusie eruit trekken dat je het zelf bij het verkeerde eind had, of de mogelijkheid toegeven dat je het wel eens bij het verkeerde eind kan hebben. Juist dit laatste is iets wat een gelovige onmogelijk kan doen. Hij heeft van tevoren de waarheid vastgesteld, en kan die nooit opgeven, zelfs niet eens bijstellen. De gelovige heeft zijn/haar menselijkheid opgegeven en is veranderd in een robot.
Jij bent het schoolvoorbeeld van zo iemand met wie niet te discussiëren valt. Op bladzijde 17 bijvoorbeeld gaf Devious je een vraag hoe je het bestaan van aarsmaden en stafylokokken met een God kunt verenigen die zogenaamd een liefdesrelatie met de mens wil. Je had er geen antwoord op, maar vanwege het ingekapseld zijn in een dwangmatige zienswijze kun je er geen conclusies uit trekken, maar kom je aan met een gedram dat eigen is aan kleine kinderen:
1)"God wil op deze aarde alleen een relatie met mensen." Een kreet waarvoor wij mensen geen enkel argument hebben.
2)"Toen Hij de dieren en de mens maakte was er een relatie tussen deze twee."
Die is er nog steeds, en bovendien heeft deze kreet geheel niets met het dilemma wat Devious naar voren brengt te maken.
3)"De mens had heerschappij over de dieren."
Dat heeft de mens nog steeds, maar dit als kern van de relatie naar voren te brengen is slechts een zeer zielige inhoud van het grootse geheel van het leven.
4)"Door de zondeval is daar verandering in gekomen."
Devious had al opgemerkt dat onschuldige plantenetende parasieten niet zomaar in ziekteverwekkende parasieten kunnen veranderen, en bovendien dat het onmogelijk is deze meest wrede, boosaardige, sadistische manieren uit te vinden om de mens te kwellen en te martelen en tegelijkertijd met het denkbeeld rondlopen dat God liefdevol, barmhartig is en voor ons mensen zorgt. Je uitspraak is dus logisch inconsistent.
5)"Ik zie zo direkt het nut niet in van deze bacteriën maar ik ben ook God niet."
Eindelijk word je eerlijk en biecht je op dat je het dilemma niet kunt rijmen met je geloof. Maar je eerlijkheid houdt meteen op, want je verschanst je meteen erachteraan door te zeggen dat je God niet bent (implicatie: er móet een uitleg bestaan om kwelling en marteling goed te kunnen praten).
6)"In ieder geval er was geen ziekte in het aards paradijs en de mens had heerschappij over elk levend wezen."
Geen antwoord op Devious, slechts een oplepelen van enkele zaken die de bijbelmythe ons zegt, iets wat iedereen al weet.
Aangezien jij pertinent niet aan denken mee wil doen is het voor eenieder die met jou praat oneindig frustrerend; het staat gelijk aan praten tegen een betonnen muur.
Ook over het 'niet persoonlijk worden' ben ik volledig van tegengestelde mening: iemand die niet persoonlijk is, is als iemand die tegen beton spraat, niet iemand die communiceert met een mens.
Ik zeg je dus recht in het gezicht de waarheid over jezelf: jouw denken verschanst zich achter een betonnen muur, en je ziet geen medemensen om je heen met wie je in een werkelijk gesprek bent en bent niet oprecht bezig met het gezamelijk trachten te begrijpen van het leven.
En dit persoonlijk worden van mij heeft niets te maken met vijandigheid, wrevel, beledigen of agressiviteit, maar is bedoeld om je beter te maken.
Kijk eens hoe geheel anders Samante dit alles doet:
Samante schreef:skeptic schreef:
Er zijn veel discussies geweest over leven, b.v. hoe het is ontstaan. We weten dus niet hoe het is ontstaan. Ook weten we niets over de periode voor onze geboorte en dat is ook logisch, want we bestonden toen nog niet. En na onze dood bestaan we ook niet meer.
Ik kan me ook slecht voorstellen dat er iets zou bestaan wat onstoffelijk is, dus bestaat uit niets.
Er is niets mis met deze redenering, het zit logisch in elkaar.
Ik geloof dat we altijd bestaan en bij iedere geboorte alles vergeten. Dat idee heb ik nu eenmaal. Maar het is denk ik een heel gezonde manier om deze redenering van Skeptic te volgen. Beter dan een geloof in een God zoals die wordt omschreven in de grote religies.
Kijk, dát is discussiëren; kun je een hoop van leren.
.