Waarom zijn dieren minder dan mensen?

[Peter van Velzen]

Je kunt nu wel het woord "mens" vervangen door "moral agent", maar daarmee verandert er niets. Er zijn ons geen niet-menselijke "moral agents" bekend. Je conclusie blijft het zelfde: Omdat alleen de mens ethiek (de studie van de moraal) beoefend, mag alleen de mens niet doden.

Dat is een standpunt, dat je kunt accepteren of verwerpen. Het is dus in feite een menselijke beslissing. Of we dat nu leuk vinden of niet. In elk geval weten we wat we daar onder verstaan. Met "sentient" being ligt het wat genuanceerder. Verschillende levensvormen zijn meer of minder "gevoelig", maar de meeste mensen - die daar moreel over moeten oordelen, hebben geen idee in welke mate ieder wezen "sentient" is. Desalniettemin is ook dat een oordeel dat door mensen moet worden geveld, aangezien er geen andere "moral agents" zijn,

Maar dat het recht om niet gedood te worden door mensen, zou afhangen van de mate waarin je "sentient" bent is ook weer zo'n menselijk besluit, waar het mee eens kan zijn of niet . En wederom is het een besluit dat alleen door mensen beoordeeld wordt.

Ik kan er in zoverre mee meegaan, dat we andere dieren - in zoverre ze pijn kunnen lijden, niet onnodig pijn moeten doen. Maar of dat betekent dat we ze in leven moeten houden of uit hun lijden moeten verlossen, is weer zo'n puur menselijke beslissing. In de Oostvaardersplassen is dat een zeer nijpende vraag geworden. En niet een die zo makkelijk beantwoord kan worden.

[Peter van Velzen]

De mens is de mens een wolf
En - zou ik zeggen - wij zijn het grootste gevaar voor de meeste soorten.

[axxyanus]

Maar ik zie nog niet hoe dat raakt aan de intrinsieke waarde van een wezen.
Het verklaart niet waarom een koe wel, maar een mentaal gehandicapte niet opgegeten mag worden, zeg maar.
Of waarom het lijden van een dier minder ernstig zou zijn.

Maar wat raakt wel aan de intrinsieke waarde van een wezen? En wat impliceert zo'n intrinsieke waarde van een wezen?

Wat je koe betreft, zou je een twee stap argument kunnen opzetten. Het eerste is dat rechten, soortgericht zijn. We geven maar rechten als we over het algemeen ervan uit kunnen gaan dat de indivuduën van de soort die verantwoordelijkheid aankunnen. Dan kunnen we dat combineren met het feit dat koeën in het algemeen geen begrip hebben van de dood en mensen wel. Of je dat zwaar genoeg vind doorwegen moet je zelf uitmaken.

Ik denk dat er ook een onderscheid gemaakt moet worden tussen positieve en negatieve rechten.
Het recht op onderwijs is een positief recht.
Maar het recht om niet gedood te worden is een negatief recht.

Dat lijkt me een nogal willekeurig indeling. Voor zover ik begrepen heb, willen dieractivisten dieren toch een zeker recht op verzorging geven, dat is toch een positief recht. Of is dat een recht tegen verwaarlozing en dus een negatief recht?

Maar het feit dat je een positief recht niet kan genieten, op individueel of generaal niveau, impliceert niet dat een negatief recht dan dus ook niet van toepassing is.

Dat klopt maar dat geld ook voor positieve rechten onderling. Het is niet omdat je niet van het éne positief recht kan genieten, op individueel of algemeen nivo dat je daaruit kan afleiden dat dat ook voor een ander positief recht van toepassing is. Er bestaan geen intrinsieke regels. Er bestaan enkel regels die voor jezelf (of misschien voor mensen met een bepaalde visie) zinnig zijn.

Nemen we bv deze reactie:

Waarom hebben planten NIET het recht om niet door mensen te worden gedood?

Omdat het geen "sentiënt beïngs" zijn misschien?

Persoonlijk heb ik geen probleem met dat antwoord maar dat antwoord is nergens het intrinsieke gevolg van. Er is geen intrinsieke waarde aan "sentiënt beïngs" die impliceert dat je die niet mag doden. Wij mensen kunnen daar waarde aanhechten maar dat is dan een weerspiegeling van onze waarden en niet van een of andere intrinsieke waarde van "sentiënt beïngs".

[axxyanus]

Hoe je het ook wendt of keert, het blijft antropocentisch. Immers, als dieren het recht hebben om niet gedood te woden, dan zouden we alle carnivoren moet bestraffen wegens het schenden van dat recht. UIteraard is het enige alternatief voor deze carnivoren zelf om het leven te komen. Dat is dus een zinloze onderneming.

Blijft over de optie van het recht om niet door een mens gedood te worden. Maar dat is buitengewoon antropocentrisch. De mens wordt als enige dier aangesproken op het doden. Misschien is dat een goede zaak, misschien niet. Dat is waar de mensen over van mening verschillen. Alleen de mensen, want andere dieren houden zich met deze vraag in het geheel niet bezig.

IMO is dat niet voldoen om iets als antropocentrisch te bestempelen. Er is een verschil tussen de mens als uitgangspunt nemen en van een ander uitgangspunt vertrekken en tot het besluit komen dat (op dit moment) de besluiten enkel op de mens van toepassing zijn.

[axxyanus]

Je kunt nu wel het woord "mens" vervangen door "moral agent", maar daarmee verandert er niets. Er zijn ons geen niet-menselijke "moral agents" bekend. Je conclusie blijft het zelfde: Omdat alleen de mens ethiek (de studie van de moraal) beoefend, mag alleen de mens niet doden.

In de praktijk verandert het misschien niets. In principe verandert het genoeg. Er is een serieus verschil tussen een uitganspunt waarin we tot het besluit komen dat we op dit moment enkel de mens kennen als "moral agent" en het uitgangspunt dat de mens de enige moral agent is.

[Peter van Velzen]

In de praktijk verandert het misschien niets. In principe verandert het genoeg. Er is een serieus verschil tussen een uitganspunt waarin we tot het besluit komen dat we op dit moment enkel de mens kennen als "moral agent" en het uitgangspunt dat de mens de enige moral agent is.

Dit moest ik even herlezen. De tweede optie lijkt mij een stap te ver gaan. Mijn mening is net zo goed voor herziening vatbaar als de jouwe. UIteraard betekent het feit dat we geen andere "moral agent" kennen, niet dat we die niet zouden kunnen leren kennen. Het zou echter onze moraal behoorlijk overhoop kunnen gooien, als de moraal van dergelijke wezens aanmerkelijk verschillen zou van de onze . . .

[Jagang]

Dit moest ik even herlezen. De tweede optie lijkt mij een stap te ver gaan. Mijn mening is net zo goed voor herziening vatbaar als de jouwe. UIteraard betekent het feit dat we andere "moral agent" kennen, niet dat we die niet zouden kunnen leren kennen. Het zou echter onze moraal behoorlijk overhoop kunnen gooien, als de moraal van dergelijke wezens aanmerkelijk verschillen zou van de onze . . .

Dat zou kunnen, maar de kans dat die moraal heel erg zou verschillen van de onze lijkt me niet zo groot.
Er is een bepaalde mate van samenwerking en beschaving nodig om aan te komen waar we nu zijn beland.
Met alles aan ons dat mooi en lelijk is, en voor verbetering vatbaar wellicht.

Ik kom op de rest later ff terug.
Net klaar met werken, en niet zo veel fut.

[Fish]

Zou jij willen optreden als natuurlijke vijand van de vossen?
En wie is dan onze natuurlijke vijand?

In Nederland is geen echt wilde natuur, Nederland is een park en de mens is de enige die de balans kan bewaren.
Antwoord op jouw vraag is, ik zou daar geen probleem mee hebben.

[Jagang]

Maar wat raakt wel aan de intrinsieke waarde van een wezen? En wat impliceert zo'n intrinsieke waarde van een wezen?
....
Persoonlijk heb ik geen probleem met dat antwoord maar dat antwoord is nergens het intrinsieke gevolg van. Er is geen intrinsieke waarde aan "sentiënt beïngs" die impliceert dat je die niet mag doden. Wij mensen kunnen daar waarde aanhechten maar dat is dan een weerspiegeling van onze waarden en niet van een of andere intrinsieke waarde van "sentiënt beïngs".

Als ik eerst even een wedervraag mag stellen alvorens op de rest in te gaan: Dicht je mensen een intrinsieke waarde toe?
Zo ja: Op grond waarvan?

[Gershom]

In Nederland is geen echt wilde natuur, Nederland is een park en de mens is de enige die de balans kan bewaren.

Ja, wij hebben onszelf ver verwijderd van de natuur, zo ver dat het lijkt alsof wij er zelf geen deel meer van uitmaken.
Wij moeten inderdaad de balans bewaren, maar dat is een balans die wij zelf uit het evenwicht hebben gebracht hoewel dat is per ongeluk is gebeurt. Maar het resultaat is dat kinderen in Afrika naar een dierentuin moeten om te weten te komen hoe een gorilla er uit ziet. Wij hebben het grootste deel van de biologische variëteit verdrongen, en wij zijn niet in staat dit proces van verdringing te stoppen. Door een diersoort te beperken richten wij elders schade aan. Een schade die wij vaak niet kunnen overzien. Maar alle maatregelen die wij nu en in de toekomst gedwongen zijn te nemen brengen de balans steeds verder uit het evenwicht. Tot wij het punt bereiken waar de mens en de insecten, de enig overgebleven soorten zullen zijn. Het zal ons wel bespaart blijven, maar ik zie de toekomst somber in.

Ik heb nog wel een aardig vossenverhaal voor je. Heb je even?
Een flink aantal jaren geleden was er een vrij strenge winter in ons land. Op een stille zondagmorgen liep ik met mijn honden de hei af, toen ik een paniekerige vrouwenstem hoorde schreeuwen. Mijn Duitse herder stoof die richting uit, en verjoeg in de struiken een zwarte labrador. De vrouw bleef echter gillen dat er iets ergs gebeurt was. Toen ik dichterbij kwam zat mijn herder naast een dier dat bewegingloos op de grond lag. Ik kon niet goed zien wat het was, en dacht dat er een hond lag. Het bleek echter een vos te zijn, en het vertoonde tekenen van leven.
Moeizaam trachtte het op te staan, maar na een paar wankele stapjes viel de vos weer om. Ik kon geen verwondingen ontdekken, maar wilde hem (het bleek een rekel) niet in die bittere kou achter laten, waar hij waarschijnlijk ten prooi zou vallen aan andere honden. Dus wikkelde ik hem in mijn jas en tilde hem voorzichtig op. De paniek-vrouw was inmiddels verdwenen, en daar stond ik met een half dooie vos en drie nieuwsgierige honden, die het machtig interessant vonden. Thuis aangekomen heb ik het diertje op de bank gelegd. Het vreemde was dat hij bij bewustzijn was en met angstige wijd opengesperde ogen om zich heen keek, maar verder alles gelaten over zich heen liet komen.
Hij had al die tijd zelfs geen poging gedaan om ons te bijten. Na een telefoontje stond een dierenambulance voor mijn deur en hebben wij hem naar het asiel gebracht, waar de dierenarts een shock constateerde. Hij had vermoedelijk bij de huizen wat eetbaars gezocht, en bij zijn terugkeer een tik van een auto gekregen.
De volgende dag kreeg ik al een telefoontje van de asielbeheerder of ik mee wilde de vos weer terug te zetten.
Nadat wij zijn kooi hadden geopend zagen wij nog slechts een bruine schim verdwijnen regelrecht het bos in. Wij hebben hem niet meer teruggezien.
Mijn honden hadden hem graag willen houden.
Moraal
Zo kan een mens op twee gedachten hinken. Je moet hier niet kunstmatig ingrijpen, maar als je de hulpeloosheid van zo'n beestje ziet, ben ik gewoon een slappe sentimentele dweil die een leven wil redden.
Het was een mooie onvergetelijke zondagmorgen...

[Storm]

@Gershom,

Een mooi verhaal, ja dan kun je niet anders dan ingrijpen.

[axxyanus]

Als ik eerst even een wedervraag mag stellen alvorens op de rest in te gaan: Dicht je mensen een intrinsieke waarde toe? Zo ja: Op grond waarvan?

Hmm, de vraag is dus of ik mensen een intrinsieke waarde toedicht en niet op ze een intrinsieke waarde hebben. Of was het gewoon een wat dichterlijke verwoording om de tweede vraag te stellen?

Mensen hebben geen intrinsieke waarde maar het maatschappelijk leven lijkt me heel wat aangenamer als wij mensen elkaar intrinsieke waarde toedichten.

[Jagang]

Hmm, de vraag is dus of ik mensen een intrinsieke waarde toedicht en niet op ze een intrinsieke waarde hebben. Of was het gewoon een wat dichterlijke verwoording om de tweede vraag te stellen?

Mensen hebben geen intrinsieke waarde maar het maatschappelijk leven lijkt me heel wat aangenamer als wij mensen elkaar intrinsieke waarde toedichten.

Uiteraard is een intrinsieke waarde altijd gebaseerd op een afspraak.
Maar ik vermoed dat die afspraak wel voortkomt uit een erkenning van, en een respect voor het subject.
De persoonlijke beleving, waardoor we geneigd zijn om rekening met elkaar te houden.
Ik wil je geen pijn doen omdat ik zelf weet wat pijn is, en dat herken als bijzonder onaangenaam.
Bovendien zou ik zelf ook nog eens het slachtoffer kunnen worden wanneer ik die afspraak opzeg.

Maar wat raakt wel aan de intrinsieke waarde van een wezen? En wat impliceert zo'n intrinsieke waarde van een wezen?

Voortbordurend op het bovenstaande: Als wij elkaar een intrinsieke waarde toedichten op basis van respect voor het subject, dan denk ik dat het moreel bezien lastig ligt om dat bij niet menselijke dieren niet te doen.
Onderzoeken tonen namelijk bij steeds meer diersoorten aan dat ze blijk geven van het vermogen tot een psychologische pijnbeleving, en het willen vermijden van pijn op basis van eerder opgedane ervaringen.

We kunnen er alleen geen afspraken mee maken omdat ze niet kunnen terug praten.
Maar impliceert zulks een vrijbrief om over de beleving van een voelend wezen heen te stappen?

Wat je koe betreft, zou je een twee stap argument kunnen opzetten. Het eerste is dat rechten, soortgericht zijn. We geven maar rechten als we over het algemeen ervan uit kunnen gaan dat de indivuduën van de soort die verantwoordelijkheid aankunnen. Dan kunnen we dat combineren met het feit dat koeën in het algemeen geen begrip hebben van de dood en mensen wel. Of je dat zwaar genoeg vind doorwegen moet je zelf uitmaken.

Uiteraard kan je zeggen dat generaliseren oké is zodra het over verschillende soorten gaat, maar is dat echt een goed uitgangspunt?
Want stel je dan eigenlijk niet dat onderscheid maken op basis van uiterlijk oké is?

Je lijkt hierboven ook enigszins op twee gedachten te hinken.
Enerzijds stel je dat generaliseren oké is (of praktischer wellicht), maar anderzijds lijk je je bewust te zijn van individuele variatie door te refereren aan "individuen van de soort".
Maar valt het werkelijk te verdedigen dat het leven van een individuele mentaal gehandicapte dankzij een generalisatie op basis van uiterlijk mazzel heeft, en daarom niet op de slachtbank belandt?

Het komt mij eerder voor als een gemaksargument dan een ethisch argument.
Maar is ethiek iemand gemak verschuldigd?

Ik denk dat er ook een onderscheid gemaakt moet worden tussen positieve en negatieve rechten.
Het recht op onderwijs is een positief recht.
Maar het recht om niet gedood te worden is een negatief recht.

Dat lijkt me een nogal willekeurig indeling. Voor zover ik begrepen heb, willen dieractivisten dieren toch een zeker recht op verzorging geven, dat is toch een positief recht. Of is dat een recht tegen verwaarlozing en dus een negatief recht?

Iets laten en verwaarlozen is twee keer negatief, en twee keer negatief is altijd positief, dus ik denk dat we het hier over een positief recht hebben.
Het recht op onderwijs wordt ook niet opeens negatief vanwege een recht om niet ongeletterd door het leven te gaan.

Maar doden is een positieve handeling die je achterwege zou moeten laten, waarmee het een permanent negatief recht wordt.

Maar als wij onze mentaal gehandicapten een positief zorgrecht toekennen, denk ik dat er weinig goede redenen zijn om dieren niet datzelfde recht toe te kennen, voor zover ze binnen de menselijke invloedssfeer verkeren en van ons afhankelijk zijn. Ook al hebben beiden wellicht geen besef van de dood.
Dit alles indien we respect hebben voor het voelend subject, uiteraard.

Maar het feit dat je een positief recht niet kan genieten, op individueel of generaal niveau, impliceert niet dat een negatief recht dan dus ook niet van toepassing is.

Dat klopt maar dat geld ook voor positieve rechten onderling. Het is niet omdat je niet van het éne positief recht kan genieten, op individueel of algemeen nivo dat je daaruit kan afleiden dat dat ook voor een ander positief recht van toepassing is.

Nee, inderdaad.
Maar eigenlijk probeerde ik vooral aan te geven dat positieve rechten soms misschien weliswaar lastig te realiseren zijn voor bepaalde individuen binnen onze invloedssfeer, maar dat negatieve rechten vaak een stuk eenvoudiger zijn te waarborgen. Zo is niet doden en niet martelen alvast eenvoudiger te realiseren dan onderwijs of stemrecht, vooral bij individuen die dat laatste niet aankunnen.

Er bestaan geen intrinsieke regels. Er bestaan enkel regels die voor jezelf (of misschien voor mensen met een bepaalde visie) zinnig zijn.

Dat klopt, maar er bestaan wel regels of vormen van onderscheid die zichzelf in de staart bijten.
Ik denk dat onderscheid maken op basis van uiterlijk er wellicht een van is.

Nemen we bv deze reactie:

Waarom hebben planten NIET het recht om niet door mensen te worden gedood?

Omdat het geen "sentiënt beïngs" zijn misschien?

Persoonlijk heb ik geen probleem met dat antwoord maar dat antwoord is nergens het intrinsieke gevolg van. Er is geen intrinsieke waarde aan "sentiënt beïngs" die impliceert dat je die niet mag doden. Wij mensen kunnen daar waarde aanhechten maar dat is dan een weerspiegeling van onze waarden en niet van een of andere intrinsieke waarde van "sentiënt beïngs".

Ik ben echter wel geneigd te denken dat dat antwoord een inherent gevolg is van de eigenschappen die ons onderling redenen geven om elkaar een intrinsieke waarde toe te kennen.
Dat wil zeggen: Als respect voor het subject voor ons de reden is om elkaar niet te doden of anderszins het leven zuur te maken, dan lijkt daaruit te volgen dat tevens niet menselijke dieren met een subjectieve ervaring gerespecteerd dienen te worden.

Dat we niet van racisme houden is wellicht ook nergens het intrinsieke gevolg van, en enkel een weerspiegeling van onze waarden, maar het lijkt me wel een inherent gevolg van de afspraak dat het hebben van een subjectieve ervaring, het vermogen tot lijden en welzijn, de zaken zijn die ons elkaar een intrinsieke waarde doen toekennen.

Of ik moet al die tijd betere criteria over het hoofd hebben gezien om dat te doen.

[Peter van Velzen]

Ik heb enig bezwaar tegen de vergelijking tussen mentaal gehandicapte homo-sapiens en andere dieren dan homo-sapiens. Niet dat ze geheel onjuist is, maar er zitten heel wat andere menselijke associaties verbonden aan de een, dan aan de ander.

Ten eerste is het volstrekt duidelijk wanneer een wezen niet tot de menselijke soort behoort, terwijl het niet altijd duidelijk is wanneer men over mentaal gehandicapten spreekt. Voordat men een mentaal gehandicapte anders mag behandelen dan andere mensen, dient men altijd eerst te bewijzen dat er van een (ernstige) mentale handicap sprake is.

Ten tweede is "mentaal gehandicapte" een term die nogal vaag is. Velen menen dat met een andere deelnemer op het forum soms in deze categorie mag indelen, waar dit mijns inziens nimmer het geval mag zijn. Eenieder die op een forum kan een taalkundig juiste zin kan plaatsen, hoort mijns inziens niet tot de categorie die Stijn Breurs er mee bedoeld. Degenen die hij er wel mee bedoeld, kunnen doorgaans minder communiceren dan de doorsnee hond.

Het feit dat wij deze mensen niet doden, is een gevolg van de wijze waarop onze moraal zich ontwikkeld heeft. WIj trekken - al dan niet terecht - een strakke scheidslijn tussen alle menselijke en alle niet-menselijke wezens, ook daar waar op grond van hun geestelijke vermogens deze scheidslijn eigenlijk anders zou moeten liggen.

Waar ik het wel mee eens ben, is dat wij - net zoals wij deze "idioten" (dat was ooit de gebruikte medische term voor deze lieden), trachten op zo aangenaam mogelijke wijze in leven te houden het overweging verdient datzelfde ook met andere dan menselijke dieren te doen. Met name met die dieren die deel van onze huishouding vormen) Maar het is ook goed mogelijk dat wij in de toekomst zullen besluiten, dergelijke gevallen uit hun lijden te verlossen (liefst pré-nataal).

Het is enigzins een gebrek aan inlevingsvermogen, om onze neiging tot empathie voor alles wat er uitziet als een "moral agent" en onze daaruit voortvloeiende neiging om ze ook als "moral agent" te behandelen te negeren. Feit is dat onze moraal grotendeels door empathie wordt gedreven, en slechts zeer ten dele door mentale categorizering.

[axxyanus]

Uiteraard is een intrinsieke waarde altijd gebaseerd op een afspraak.
Maar ik vermoed dat die afspraak wel voortkomt uit een erkenning van, en een respect voor het subject.
De persoonlijke beleving, waardoor we geneigd zijn om rekening met elkaar te houden.
Ik wil je geen pijn doen omdat ik zelf weet wat pijn is, en dat herken als bijzonder onaangenaam.
Bovendien zou ik zelf ook nog eens het slachtoffer kunnen worden wanneer ik die afspraak opzeg.

Dit vind ik een beetje raar. Gebaseerd op een afspraak dat lijkt mij nu juist eerder excentriek dan intrinsiek.

Voortbordurend op het bovenstaande: Als wij elkaar een intrinsieke waarde toedichten op basis van respect voor het subject, dan denk ik dat het moreel bezien lastig ligt om dat bij niet menselijke dieren niet te doen.
Onderzoeken tonen namelijk bij steeds meer diersoorten aan dat ze blijk geven van het vermogen tot een psychologische pijnbeleving, en het willen vermijden van pijn op basis van eerder opgedane ervaringen.

We kunnen er alleen geen afspraken mee maken omdat ze niet kunnen terug praten.
Maar impliceert zulks een vrijbrief om over de beleving van een voelend wezen heen te stappen?

Neen maar het ontbreken van een implicatie zegt niet veel. Het ontbreken van deze implicatie spreekt niet tegen dat het een probleem is om over de beleving van dieren heen te stappen. Persoonlijk lijkt me dat nogal medogenloos en ik ben helemaal voor wetgeving tegen dierenmishandeling en er kan IMO zeker gepraat worden over de manier waarop wij met de dieren in onze vleesindustrie omgaan.

Maar ik zie weinig reden om dieren een soort burgerrechten te geven.

Wat je koe betreft, zou je een twee stap argument kunnen opzetten. Het eerste is dat rechten, soortgericht zijn. We geven maar rechten als we over het algemeen ervan uit kunnen gaan dat de indivuduën van de soort die verantwoordelijkheid aankunnen. Dan kunnen we dat combineren met het feit dat koeën in het algemeen geen begrip hebben van de dood en mensen wel. Of je dat zwaar genoeg vind doorwegen moet je zelf uitmaken.

Uiteraard kan je zeggen dat generaliseren oké is zodra het over verschillende soorten gaat, maar is dat echt een goed uitgangspunt?
Want stel je dan eigenlijk niet dat onderscheid maken op basis van uiterlijk oké is?

Ja en neen. Je vraag lijkt me dubbelzinnig. Ja er zijn bepaalde vormen van uiterlijk die we als basis kunnen gebruiken om een onderscheid te maken. Het onderscheid tussen dier en plant gebeurt toch ook op basis van uiterlijk. Ook veganisten gaan niet elke afzonderlijke plant onderzoeken op het ervaren van pijn. Het uiterlijk van een plant wordt als proxy aanvaardt om te besluiten dat het "individu" geen pijnprikkels ervaart. Dus als het uiterlijk een betrouwbare proxy is voor een eigenschap die we van belang achten, dan heb ik daar geen probleem mee. Maar dat betekent natuurlijk niet dat we om het even welke uiterlijke eigenschap een goede basis is om onderscheid te maken.

Je lijkt hierboven ook enigszins op twee gedachten te hinken.
Enerzijds stel je dat generaliseren oké is (of praktischer wellicht), maar anderzijds lijk je je bewust te zijn van individuele variatie door te refereren aan "individuen van de soort".
Maar valt het werkelijk te verdedigen dat het leven van een individuele mentaal gehandicapte dankzij een generalisatie op basis van uiterlijk mazzel heeft, en daarom niet op de slachtbank belandt?

Ik zie eerlijk gezegd het probleem niet. Bij dit soort zaken is er nooit een scherpe lijn te trekken. Je zal altijd schepsels hebben die mazzel hebben. Dus zelfs als we van oordeel zouden zijn dat bepaalde individuele mentale gehandicapten, best geslacht mogen worden, dan nog zal je er een heleboel niet slachten, ook al komen ze in aanmerking omdat ze een randgeval zijn en we ze het voordeel van de twijfel gunnen of omdat ze familie hebben die verkiest om voor hen te zorgen enz.

Het komt mij eerder voor als een gemaksargument dan een ethisch argument.
Maar is ethiek iemand gemak verschuldigd?

Ethiek kan niet het onmogelijke van mensen verwachten. Het systeem van rechten, is enkel bedoeld om individuën bepaalde minimum garanties te bieden. Niet om mazzel uit te sluiten.

Maar als wij onze mentaal gehandicapten een positief zorgrecht toekennen, denk ik dat er weinig goede redenen zijn om dieren niet datzelfde recht toe te kennen, voor zover ze binnen de menselijke invloedssfeer verkeren en van ons afhankelijk zijn. Ook al hebben beiden wellicht geen besef van de dood.
Dit alles indien we respect hebben voor het voelend subject, uiteraard.

Maar zorgrecht is niet in tegenstrijd met houden voor de slacht. Dat we dieren tijdens hun leven goed moeten verzorgen, spreekt niet tegen dat we op een bepaald moment beslissen om hen om te brengen.

Maar eigenlijk probeerde ik vooral aan te geven dat positieve rechten soms misschien weliswaar lastig te realiseren zijn voor bepaalde individuen binnen onze invloedssfeer, maar dat negatieve rechten vaak een stuk eenvoudiger zijn te waarborgen. Zo is niet doden en niet martelen alvast eenvoudiger te realiseren dan onderwijs of stemrecht, vooral bij individuen die dat laatste niet aankunnen.

En hierboven stelde je nog de vraag of ethiek ons gemak verschuldigd is.

Er bestaan geen intrinsieke regels. Er bestaan enkel regels die voor jezelf (of misschien voor mensen met een bepaalde visie) zinnig zijn.

Dat klopt, maar er bestaan wel regels of vormen van onderscheid die zichzelf in de staart bijten.
Ik denk dat onderscheid maken op basis van uiterlijk er wellicht een van is.

Aangezien het ondoenbaar is om elk apart specimen te testen op de relevante eigenschappen, zal je er niet aan ontsnappen om het uiterlijk als proxy te gebruiken voor die eigenschappen.

Persoonlijk heb ik geen probleem met [je antwoord dat planten gedood mogen worden omdat ze geen "sentiënt beïngs" zijn] maar dat antwoord is nergens het intrinsieke gevolg van. Er is geen intrinsieke waarde aan "sentiënt beïngs" die impliceert dat je die niet mag doden. Wij mensen kunnen daar waarde aanhechten maar dat is dan een weerspiegeling van onze waarden en niet van een of andere intrinsieke waarde van "sentiënt beïngs".

Ik ben echter wel geneigd te denken dat dat antwoord een inherent gevolg is van de eigenschappen die ons onderling redenen geven om elkaar een intrinsieke waarde toe te kennen.
Dat wil zeggen: Als respect voor het subject voor ons de reden is om elkaar niet te doden of anderszins het leven zuur te maken, dan lijkt daaruit te volgen dat tevens niet menselijke dieren met een subjectieve ervaring gerespecteerd dienen te worden.

Ja maar als die dieren geen concept hebben van de dood, is er ook geen probleem om ze te houden voor de slacht. Ze slachten zorgt dan niet (noodzakelijk) voor een negatieve/pijnlijke ervaring.

Dat we niet van racisme houden is wellicht ook nergens het intrinsieke gevolg van, en enkel een weerspiegeling van onze waarden, maar het lijkt me wel een inherent gevolg van de afspraak dat het hebben van een subjectieve ervaring, het vermogen tot lijden en welzijn, de zaken zijn die ons elkaar een intrinsieke waarde doen toekennen.

Ik heb eerlijk gezegd geen weet van een dergelijke afspraak. Stel dat we een mens zouden tegenkomen die dat vermogen niet zou hebben. Zouden we daar gevolgen aan verbinden? Ik betwijfel het.