Freethinker.nl

MaartenV schreef: 11 jul 2026 10:44

TIBERIUS CLAUDIUS schreef: 11 jul 2026 10:26 Waar je nu weer mee komt is een metriek (waarvan er ook velen zijn)
In een metriek geldt voor elk punt A dat d(A,A)=0 dat zegt echter niets over de coördinaten van A.

Waardoor het NU de tijdloze rumtge zou zijn maak je helmaal niet duidelijk.
het is slechts een bewering die totaal niet is onderbouwd

Daarnaast is het helemaal niet zeker dat er tijdloze ruimten kunnen bestaan, ook dat zal je ff moeten aantonen.

Beste Tiberius,

(hier heb ik wat opzoekingswerk voor moeten doen, want ik ben helemaal niet zo wiskundig onderlegd zoals jij).

Na wat opzoekingswerk begrijp ik dat je de wiskundige definitie van een metriek introduceert (d(A,A)=0), maar je maakt hier een formele fout door de pure wiskunde los te koppelen van de fysica.

In de abstracte wiskunde heeft een punt inderdaad geen vaste coördinaten totdat je een referentiestelsel kiest. Maar in de natuurkunde kiezen we dat stelsel niet zomaar willekeurig uit de lucht:

we bootsen de positie van de waarnemer na.

In de Speciale Relativiteitstheorie (de Minkowski-ruimtetijd) 'definiëren' we het eigenframe (proper frame) van de waarnemer. De wiskundige transformatie dwingt ons om de waarnemer zélf op de coördinaten (0,0,0,0) te plaatsen. Dat is geen willekeurige bewering, dat is de formele ijkingsvoorwaarde van de Lorentz-transformaties. Jij bent het nulpunt van waaruit de afstanden (x,y,z) en de tijdsduur (t) tot andere objecten worden gemeten.


Dan je tweede punt: hoezo is het NU de "tijdloze ruimte"? Je noemt het een ononderbouwde bewering.

Laat ik het omdraaien: als het Nu niet tijdloos en statisch is, dan moet het Nu bewegen. Als iets beweegt, verandert het van positie ten opzichte van de tijd. Dus dan zou het Nu bewegen met een bepaalde snelheid door de tijd.

Maar snelheid is gedefinieerd als de verandering van positie per tijdseenheid (Delta x / Delta t). Als het Nu beweegt door de tijd, wat is dan de snelheid van het Nu? Eén seconde per... wat? Eén seconde per seconde? Dat is wiskundige onzin, want dat is een dimensieloze ratio van 1.

De logica dwingt ons tot de conclusie dat het Nu zelf geen snelheid of tijdsduur heeft. Gebeurtenissen hebben een tijdsduur, de klok heeft een snelheid, maar het Nu staat absoluut stil. Het is de statische achtergrond waar de klok doorheen tikt.

Tot slot zeg je dat het helemaal niet zeker is dat er "tijdloze ruimten" bestaan en dat ik dat moet aantonen.

Die hoef ik niet aan te tonen, want de moderne natuurkunde heeft dat al lang voor mij gedaan. In de kwantum-kosmologie is de belangrijkste vergelijking voor de golffunctie van het universum de 'Wheeler-DeWitt-vergelijking'.

De uitkomst van die fundamentele natuurkundige formule is letterlijk nul: er komt geen variabele 't' (tijd) in voor. Op het meest fundamentele kwantumniveau is het universum intrinsiek statisch en tijdloos. Tijd is een 'emergent fenomeen' — een bijproduct dat pas ontstaat wanneer wij als lokale waarnemers subsystemen met elkaar gaan vergelijken.

De natuurkunde bevestigt de logica: de grond van de realiteit is tijdloos. En die tijdloze grond ervaren wij direct, elke seconde, als het Nu.

TIBERIUS CLAUDIUS schreef: 11 jul 2026 10:58 Indien je wiskunde gebruikt dat dient dat op de correcte methode te gebeuren.
Ook is dat niet de volledige definitie van een metriek.

Inderdaad wordt niet zo maar gekozen, maar dat wat het meest praktische is (of lijkt).
Blijft echter een keuze.

Het nu is niet het differentie quotiënt zoals ja opgeeft maar het differentiaal quotiënt.
Wie zegt dat het NU zich verplaatst? Kan ook zijn dat er telkens een ander NU is.

Je hebt de formule niet begrepen dat de tijd er niet in voor komt betekent helemaal niet dat de tijd nul is.
Weer kom je met iets dat je helemaal niet onderbouwd.

MaartenV schreef: 11 jul 2026 11:09

TIBERIUS CLAUDIUS schreef: 11 jul 2026 10:58 Indien je wiskunde gebruikt dat dient dat op de correcte methode te gebeuren.
Ook is dat niet de volledige definitie van een metriek.

Inderdaad wordt niet zo maar gekozen, maar dat wat het meest praktische is (of lijkt).
Blijft echter een keuze.

Het nu is niet het differentie quotiënt zoals ja opgeeft maar het differentiaal quotiënt.
Wie zegt dat het NU zich verplaatst? Kan ook zijn dat er telkens een ander NU is.

Je hebt de formule niet begrepen dat de tijd er niet in voor komt betekent helemaal niet dat de tijd nul is.
Weer kom je met iets dat je helemaal niet onderbouwd.

Het is goed om de wiskundige definities scherp te houden. Een metric en een coördinatenstelsel zijn inderdaad abstracte, door mensen gekozen modellen. Waar het in deze discussie om gaat, is waarnaar die modellen 'verwijzen' in de praktijk.

Wanneer we in de natuurkunde het referentiekader van een waarnemer opstellen, kiezen we de oorsprong niet zomaar willekeurig. Die keuze is direct gekoppeld aan de meetbare werkelijkheid: de waarnemer bevindt zich in zijn eigen referentiekader nu eenmaal altijd op afstand nul van zichzelf, en beleeft de waarneming op het actuele moment (t=0). Het model is een abstractie, maar het beschrijft een concreet en onverplaatsbaar startpunt van waaruit de rest van de ruimtetijd wordt gemeten.

Je oppert dat er ook sprake kan zijn van "telkens een ander Nu" dat zich aandient. Dat is een interessante gedachte, maar het roept een diepe logische vraag op: hoe zouden we die overgang tussen het ene en het andere moment ooit kunnen registreren?

Om te kunnen waarnemen dat gebeurtenissen of opeenvolgende momenten voorbijtrekken, is er logischerwijs een constante, stabiele achtergrond nodig. Als de waarnemer zelf volledig zou meebewegen met die stroom, zou er geen continuïteit zijn om de verandering überhaupt op te merken. Het feit dat wij tijd ervaren als iets dat voorbijtrekt, wijst er logisch op dat het observerende bewustzijn zelf de statische achtergrond is waarin die momenten verschijnen.

Wat betreft de Wheeler-DeWitt-vergelijking: ik beweer inderdaad niet dat de tijd daarin "nul" is. De betekenis van het ontbreken van de variabele t in deze fundamentele formule is dat tijd op de diepste kwantumlaag van het universum niet als een basisdimensie voorkomt. Natuurkundigen zoals Carlo Rovelli leggen uit dat tijd op dat niveau 'emergent' is: het ontstaat pas hogerop, wanneer we subsystemen met elkaar gaan vergelijken.

De abstracte modellen uit de wiskunde en de natuurkunde zijn prachtig, maar ze proberen uiteindelijk iets te vangen wat we in onze directe ervaring al kennen. Mijn stelling is simpelweg dat we die diepe, tijdloze grond van de werkelijkheid niet ver weg hoeven te zoeken: we ervaren hem elke seconde als het Nu waarin ons bewustzijn zich bevindt.

MaartenV schreef: 11 jul 2026 11:09 ...

Wanneer we in de natuurkunde het referentiekader van een waarnemer opstellen, kiezen we de oorsprong niet zomaar willekeurig. Die keuze is direct gekoppeld aan de meetbare werkelijkheid: de waarnemer bevindt zich in zijn eigen referentiekader nu eenmaal altijd op afstand nul van zichzelf, en beleeft de waarneming op het actuele moment (t=0). Het model is een abstractie, maar het beschrijft een concreet en onverplaatsbaar startpunt van waaruit de rest van de ruimtetijd wordt gemeten.

...

MaartenV schreef: 11 jul 2026 01:41
De immuniteit voor de fysieke dood:

De fysieke dood is de stopzetting van biologische processen. Dit is een gebeurtenis die binnen het coördinatenstelsel plaatsvindt en door het Nu heen naar het verleden rolt vanuit de toekomst. Een gebeurtenis die plaatsvindt binnen een systeem, kan logischerwijs nooit de oorsprong $(0,0,0,0)$ van of nulpunt van dat coördinatenstelsel aantasten. De dood is een mutatie van de inhoud, niet van het frame. Aangezien het bewustzijn verankerd zit in de tijdloze oorsprong, het nultpunt van het coördinatenstelsel, is het niet onderhevig aan de tijdstroom en kan het er niet door worden beëindigd. Het is on-vergankelijk of niet onderhevig aan de tijdsstroom.

Maarten Vergucht