Heeck, dank voor de link. Het is inderdaad interessant en relevant te vernemen wat Richard Dawkins erover te zeggen heeft. Niet alleen heeft hij Ayaan van dichtbij meegemaakt, maar daarnaast heeft hij haar altijd hoog in aanzien gehouden. Waarschijnlijk is Dawkins daarom bijna vaderlijk barmhartig in zijn open brief aan haar. Dawkins legt ten aanzien van Ayaans bekering heel integer en fatsoenlijk de vinger op de zere plek bij haar nieuwe overtuigingen.
Die video zit achter een betaalmuur. Maar de verschillende commentaren bieden een goed overzicht. Dank!
Vanzelfsprekend staat het Ayaan Hirsi Ali volkomen vrij voor welk levensbeschouwelijke pad dan ook in haar leven te kiezen. Zij ondergaat haar eigen levensbeschouwelijke ontwikkeling. Al verandert zij nog tien keer van levensvisie. Dat is aan haar. Veel geloofwaardiger zal zij er als intellectueel met haar godsdienst-shoppen misschien niet op worden, maar ook dat is verder aan haarzelf.
Zoals ik er naar kijk, zijn zo'n beetje alle bekeringsclichés op haar van toepassing. Zo vertelt zij over haar bekering:
"Ik heb een periode van een heel persoonlijke crisis doorgemaakt: van angst, ongerustheid, depressie."
Een crisis die blijkbaar zo diep ging dat dit zelfs tot alcoholmisbruik heeft geleid:
"Ik probeerde aan zelfmedicatie te doen. Ik probeerde mezelf te verdoven. Ik dronk genoeg alcohol om een ziekenhuis te steriliseren. Niets hielp."
Een therapeut werpt op dat zij geestelijk failliet is en begint met haar over God te praten:
"Het was een therapeut die begin dit jaar tegen mij zei: “Ik denk, Ayaan, dat je geestelijk bankroet bent.” En op dat moment bevond ik me in een levensfase waar ik de hoop een beetje had opgegeven. Ik bevond me op een plaats van duisternis en ik dacht: "Nou, wat maakt het uit, ik ga mezelf daarvoor openstellen en kijken waar je het over hebt". En we begonnen te praten over geloof en over geloof in God."
Nogmaals, Ayaan kiest haar eigen pad. Ook wil ik haar crisis niet bagatelliseren. Ik gun niemand vanwege een persoonlijke crisis aan de drank te geraken. Maar bovenstaande kenmerken van instabiliteit en kwetsbaarheid zijn typisch voor het klassieke bekeringsverhaal: Het lukt de hulpzoekende niet langer op benen van het eigen denken te staan en er wordt bijgevolg toevlucht tot een 'hogere macht' gezocht.
Op de vraag of Ayaan nu ook gelooft dat we allemaal zijn geschapen door de God van Abraham antwoordt zij ietwat laatdunkend:
"AHA: Mijn atheïstische vrienden willen bewijs zien. U zegt: “Gelooft u dat God… heeft geschapen?” En dan zeg je: “Heb je enig bewijs voor God?” Ik wil die vraag omzeilen door te zeggen: ik geloof dat het verhalen zijn, en ik kies ervoor het verhaal te geloven dat er een hogere macht is."
Elders heb ik haar horen zeggen dat nadat zij zich van het islamitisch geloof had losgewrikt, zij zich daarna mogelijk te vroeg en onvoldoende doordacht bij het atheïstisch gedachtegoed heeft aangesloten:
“Toen ik Richard Dawkins en Christopher Hitchens ontmoette, denk ik dat ik waarschijnlijk te vroeg op die atheïstische kar ben gesprongen en te snel de stelling heb aanvaard dat alle religies hetzelfde zijn, en even slecht, en even duister. Nu denk ik dat het intellectueel oneerlijk van mij zou zijn als ik zou zeggen dat ik nog steeds radicaal atheïst ben – dat ben ik niet" (...)
Te vroeg op de atheïstische kar gesprongen? Dan rijst dus de vraag of dit nu ook niet voor haar jongste bekering geldt? Wie weet volgen er in de toekomst nog vele nieuwe bekeringen voor Ayaan? Immers, het lijkt nog onvoldoende tot Ayaan te zijn doorgedrongen dat het christelijk geloof nog altijd heel veel pamfletten met 'absolute waarheidsclaims' rondstrooit. Claims die meestal weinig ruimte bieden aan verrijkende ontmoetingen.
