@ Fish: Het hoort niet helemaal uit onder auto's die in Nederland en België "vergeten" zijn, maar dit vond ik toch te leuk.
Wist je dat in Spanje de Renault 7 werd geproduceerd?
Dat was een "5" van de eerste generatie, maar dan met kofferbak.
Dit model was alleen bedoeld voor de thuismarkt.
(Blijkbaar een particulier geïmporteerd exemplaar, al kan ik het kenteken niet achterhalen.)
Mijn eerste auto, in oranje dan.
Als het in Den Helder regende moest hij al aangeduwd worden.
Dat is handig, zeg!
Als je dan uit Maastricht moet vertrekken, weet je al welk weer het thuis is!
‘Als mensen vandaag het geldsysteem begrijpen, dan breekt morgen de revolutie uit.'
Henry Ford
Jagang schreef:Dat is handig, zeg!
Als je dan uit Maastricht moet vertrekken, weet je al welk weer het thuis is!
Heb er daarna nog een gehad die wel beter was, maar het was een verademing toen we overstapte op een Nissan sunny wagon 1.4.
Die deed het gewoon altijd.
Het goddelijke onderscheidt zich niet van het niet bestaande.
De Austin Maxi 1750 is ook een, ditmaal Brits voorbeeld van een auto die in de jaren '70 en de vroege jaren '80 nog met enige regelmaat op onze wegen te zien was, maar die thans ook in de vergetelheid is geraakt.
Het was een voortzetting van een conceptuele weg, die door Alec Issigonis is ingeslagen in 1958, toen de "Austin Mini Seven" werd geïntroduceerd. De eerste auto met een combinatie van dwarsgeplaatste motor en voorwielaandrijving, die in massa werd geproduceerd.
In 1969 kwam de Maxi op de markt.
Naast natuurlijk de dwarsgeplaatste motor, had de Maxi ook nog de destijds bekende "Hydrolastic" vering.
Dat systeem vertoonde enige gelijkenissen met de hydropneumatische vering van citroën, maar bezat echter geen pomp en niveauregeling, en was zodoende dus een stuk eenvoudiger.
Ook bezat de Maxi als hatchback een ruime achterklep, waarmee het model de concurrentie met de Franse Renault 16 aan kon gaan.
De wagen werd geroemd om zijn ruime concept, evenals de wegligging, die mede omdat de wielen ver in de hoeken van de carrosserie waren aangebracht (iets dat we nu bij de meeste moderne auto's terugzien), zeer goed te noemen was.
Maar zo goed als men te spreken was over de hierboven beschreven karakteristieken, zo slecht was men te spreken over de versnellingsbakbediening, die geschiedde middels "bowden kabels" (vergelijkbaar met de handremkabels op je fiets), en werd door de autopers als zeer stroef en tegelijkertijd als zeer vaag omschreven. Ook rekten de kabels bij het ouder worden uit, wat serieuze schakelproblemen met zich meebracht.
Het bij latere exemplaren gemonteerde stangenstelsel was minder problematisch.
Ook het uiterlijk van de wagen, met haar vreemd aflopende daklijn, die de wagen iets hyena-achtigs geeft, kon niet onverdeeld op sympathie rekenen.
Olielekkage's aan de motor en de vernellingsbak speelde, zoals bij vrijwel alle BMC produkten uit die tijd, ook de Maxi parten. (Motor en versnellingsbak draaiden bij de Maxi in hetzelfde oliebad.)
Dat weerhield Britisch Leyland er echter niet van om toch redelijke aantallen van deze auto's op de weg te zetten.
De Maxi had ook nog een grotere (en oudere) broer: De Balanza 1800/2200.
De Balanza 1800 deelde alle hebbelijk- en onhebbelijkheden met de Maxi.
Alleen had de Balanza, 2200 vrij uniek in autoland, een dwarsgeplaatste zescilinder lijnmotor in het vooronder.
Daarnaast was de Balanza geen hatchback, maar een sedan.
‘Als mensen vandaag het geldsysteem begrijpen, dan breekt morgen de revolutie uit.'
Henry Ford
Talbot Tagora.
Heb er in mijn werkzaam leven in die professie slechts een maal een onder handen gehad.
Zijn er totaal nog geen 20000 van gebouwd, en maar 3 jaar productie, '81 tot '83.
Zelfde kwaal als elke Talbot, roest.
Zal mij benieuwen of er nog een bestaat.
2.2l 4 cil motor.
Jim schreef:Talbot Tagora.
Heb er in mijn werkzaam leven in die professie slechts een maal een onder handen gehad.
Zijn er totaal nog geen 20000 van gebouwd, en maar 3 jaar productie, '81 tot '83.
Zelfde kwaal als elke Talbot, roest.
Zal mij benieuwen of er nog een bestaat.
2.2l 4 cil motor.
Opmerkelijke wagen.
Wel leuk om te zien, op zich!
De Tagora was bedoeld als concurrent van oa de Peugeot 604.
Ook al zo'n vergeten "Franse reus".
Alleen de motor van de V6 versie (de PRV "Douvrin"-motor) heeft deze auto ruimschoots overleefd.
Deze is later in de Citroën XM 3.0 V6 ook weer gebruikt.
Andere merken gebruikten deze motor ook.
Zo hadden de Renault 30 en de Volvo 264 deze motor ook.
‘Als mensen vandaag het geldsysteem begrijpen, dan breekt morgen de revolutie uit.'
Henry Ford
Niet zozeer een vergeten model, maar een redelijk zeldzame variant van een bekend model.
Een nagenoeg identieke auto is nog altijd in mijn bezit.
1.1 l motor en 45 Pk plus een ezel.
Die zat achter het stuur.
Jin schreef:Talbot Tagora.
Heb er in mijn werkzaam leven in die professie slechts een maal een onder handen gehad.
Zijn er totaal nog geen 20000 van gebouwd, en maar 3 jaar productie, '81 tot '83.
Zelfde kwaal als elke Talbot, roest.
Zal mij benieuwen of er nog een bestaat.
2.2l 4 cil motor.
Ja hoor, in Frankrijk staan er nog redelijk wat...
In NL staat er ook 1 te koop :
