pallieter schreef:
even terug naar onze eigen situatie:
onze zon, en de planeten die er bij horen, zijn (dus) afkomstig van een exploderende supernova. Als we mogen aannemen (?) dat bij een explosie alle materie in evenredigheid naar alle richtingen wordt gestuwd (behoudens het spul dat achterblijft), dan is er toch nooit genoeg materie op een willekeurige plek om een ster te vormen (met bijbehorende planeten)?
Heel mooie vraag.
Een supernova gebeurt wanneer een ster in elkaar valt en niet genoeg massa heeft om een singulariteit (zwart gat) te vormen én teveel massa heeft om te kunnen bestaan als dwergster. Tijdens dat inklappen worden de zware elementen gemaakt en komt zoveel energie vrij dat de ster ontploft. (zoek ook eens gamma ray burst op, zeer impressionant)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Gammaflits
Zwarte gaten wegen dus meer dan een standaard ster maar vreten ook elkaar op. je hebt dus zwarte gaten met een massa die miljarden keren groter is dan een zware ster. Heeft miljarden andere zwarte gaten én sterren opgevreten.
Ook is er iets dat wij momenteel zwarte materie noemen en nog eens een extra zwaartekracht geeft. Die mastodonten van zwarte gaten en donkere materie zorgen er tegelijk voor dat sterrenstof kan samen klitten tot een zonnestelsel én het stof ook verspreid wordt naar anderen sterrenstelsels (stof wordt aangetrokken door zwart gat, doet rondje en wordt gelanceerd tegen bijna de lichtsnelheid).
Nu heb ik mijn oudejaarsavond goed besteed en wat gelezen over supernova's, zwarte gaten (al of niet roterend en/of geladen) .... wat me opvalt, maar eigenlijk geldig voor de meeste disciplines: men weet het niet (precies).
Komt nog bij dat er (nogal) wat verschillen worden geacht te zijn door het punt van waarneming. Voor elke wet volgt er een uitzondering waarop dan weer uitzonderingen zijn tenzij bepaalde criteria een rol gaan spelen.
Ook het begrip 'eventhorizon' geeft nogal wat verschillende interpretaties.
Ik begrijp wel: zwarte gaten zijn niet direct waarneembaar. Wel te 'detecteren' op omgevingsgedrag. Maar juist daarom, in mijn zalige onwetendheid, niet te zien/waarnemen wat er nu gebeurt.
(voorbeeld: spaghettisering. Binnen de eventhorizon zou je niet merken dat er iets verandert, maar het lijkt me vreemd dat je niet zou merken dat je uiteen gerekt wordt)
Ook dit, en dit was me al eerder opgevallen:
verschillen in tijd, in temperatuur die liggen in de regio die eer toe doen, kennelijk, zijn volgens mij gewoon niet meetbaar. Het verschil tussen exp. -49 en -43 sec is (volgens mij) niet meetbaar (met huidige apparaten) en triljoensten van graden K ook niet. (hetgeen bij mij de vraag doet opkomen: wat, in de wetenschap, in fysica, is nu een moment?)
Ik zou nog veel meer vraagtekens kunnen opnoemen, maar ik hoop te hebben laten zien waarom voor mij het sterrenstof verhaal niet 1-2-3 kristalhelder, laat staan aannemelijk is.
(maar ook niet voldoende om het te verwerpen, want dat kan ik niet)
Het komt mij voor dat vel van de gebruikte vergelijkingen berusten op aannames. Eigenlijk zou hier het scheermes toegepast moeten worden, ware het niet dat ik dat de meest belachelijke toepassing vind van de hele wetenschap.
Nog 1 ding: straling en licht zijn wel meetbaar. Maar hoeveel zwarte gaten en/of supernova's onderweg werden gepasseerd (en dus vertraagd/versneld) natuurlijk niet. Ik vraag me dan af hoe betrouwbaar zijn de gegevens die uit die straling worden gedestilleerd.
(dan zit ik ook nog met vragen omtrent de situatie (zoal bij ons) hoe het gaat ná de vorming van een planeet en het ontstaan van leven - dus als de samenstelling al 'bekend' is)
Alle denkende mensen zijn atheïst. (R. Heinlein); The thoughts of the gods are not more unchangeable than those of the men who interpret them. They advance – but they always lag behind the thoughts of men ... The Christian God was once a Jew. Now he is an anti-Semite. (France)
