HierEnNu schreef: ↑16 mei 2023 05:58
Hoewel bewust onderzoek van mijn eigen gedachtes, denkprocessen, gevoelens en ervaringen mijns inziens sowieso een subjectieve en dus[?] per definitie een niet-wetenschappelijke hobby is, vraag ik me toch af of er wellicht wetenschappelijke methoden bestaan voor introspectie.
...
Rest de vraag:
- welke wetenschappelijke methoden zijn er nog meer?
Je uitgangspunt laat al weten dat zelfonderzoek sowieso per definitie een niet-wetenschappelijke hobby is. Je vraag naar een wetenschappelijke methode is daarom futiel.
Maar aangezien het principe van de wetenschappelijke methode is zoveel mogelijk naar objectiviteit streven is de beste methode voor zelfonderzoek wellicht een houding jezelf te willen ontmaskeren, met argwaan kijken naar je eigen overtuigingen. Alsof je innerlijk een gesprek hebt met de psycholoog die je in jezelf oproept, die je met ongemakkelijke vragen bestookt.
In feite is dit hetzelfde als leren luisteren wanneer iemand anders "de ongezouten waarheid" over je uitstrooit.
Dit alles is buitengewoon moeilijk. In iedere discussie waarover een mens een heel uitgesproken mening heeft is het altijd heel moeilijk om te luisteren naar de argumenten die daar tegenin gaan. Wanneer bijvoorbeeld iemand een zeer vroom gelovig christen is is het voor die persoon bijzonder moeilijk om naar de argumenten van de atheïst te luisteren. Hoe meer iemand van vlees houdt des te moeilijker het is om vegetariër te worden.
Mijn afkeer van Trump bijvoorbeeld is zo groot dat ik ooit aankwam met "Trump doet nooit iets goeds". Waarop ik eenvoudig
de waarheid over mezelf in mijn gezicht geslingerd krijg:
"En het categorische "Trump doet nooit iets goeds" kun je onmogelijk hard maken, dat is dus een dogmatische rigide a priori uitspraak". Precies! Of anders gezegd: het leert me dat ik in laatste instantie niet in objectieve waarheid geïnteresseerd ben, maar gedreven wordt door mijn psychische behoeften ("Trump moet helemaal weg uit mijn leven, ik wil een wereld zonder Trump!"). Dat is precies wat het vervolg van de discussie laat zien: in plaats van dat ik deze evidente waarheid over mezelf onder ogen zie en een stapje terug doe daag ik de ander uit om dan eens iets aan te geven wat men goed kan noemen. Want het gaat mij enkel om "de wereld" ervan te overtuigen dat die Trump weg moet uit de wereld, blijkbaar om mijn psyche een dienst te bewijzen en ik geniet er van wanneer dat antwoord uitblijft, omdat het mijn onredelijke standpunt sterker maakt. De opponent probeert het nog eens aan me uit te leggen.
"Goed-fout is een continuüm daar kun je dus geen zwart-wit demarcatielijn “Trump doet nooit iets goed” in trekken die altijd opgaat." Natuurlijk weet ik dat!
"Denk niet zwart-wit!". Ai, dat is vanzelfsprekend een hoofdzonde van het menselijk denken! Maar wanneer er een oorlog gewonnen moet worden
moet dat allemaal aan de kant geschoven. De democratie van de VS staat op het spel. Zoals ik even later opmerk: Indien er iets positiefs voor mijn voeten gelegd zal worden dan komt eenvoudig het commentaar: OK, je hebt me nu overtuigd. Hij heeft zowaar iets goeds gedaan. Maar vervolgens: So what?
Anders gezegd: iemands passie wint het altijd van de rede.
Je laat je overigens op dit forum goed kennen als iemand die zich gemakkelijk laat leiden door zijn passies. Dat is ook een kenmerk van mij. Persoonlijk zie ik niets in het uitdoven van passies. Voor mij zou het dan betekenen dat het leven grotendeels van zijn zin wordt ontnomen. Ik probeer meer bezig te zijn met passies aan banden te leggen via het rationele, de ontmaskering ervan, en ook met het proces de (soms catastrofale) gevolgen van passies te accepteren.
Ik vind het overigens heel interessant dat je zo bezig bent met "jezelf leren kennen". Dat is iets waar ik in mijn leven ook veel mee ben bezig geweest. Gisteren schreef je over jezelf weer een soort
'ontboezeming'. Die sprak me bijzonder aan omdat ik er meteen mijzelf in herkende en het aanvoelt als iets onverklaarbaars:
"...in vele 'goede mensen' is xenofobie voortdurend sluimerend of openlijk aanwezig. Ikzelf heb eerder 'last van' xenofilie, hetgeen met zich brengt dat ik meestal [seksuele] voorkeur voel voor dat wat anders is in plaats van dat wat anders is me in eerste instantie angst inboezemt. Zulks laat onverlet dat ik juist daardoor met regelmaat in problemen ben gekomen doordat ik belandde in etnisch geheel andere kringen dan die waar ik volgens die specifieke etnische kringen 'thuishoorde'."
Ik ben er zelf mee in Finland terechtgekomen, maar het had ook Thailand kunnen zijn, of Indonesië, of ergens op de Caribische eilanden, of Kroatië, al naar gelang er iets serieus was ontstaan uit de ontmoeting met meisjes waar ik me verliefd op voelde worden.
Dat ik in Finland terecht kwam voelde jarenlang aan als het laatste waar ik 'thuishoorde', maar wellicht kan ik in de avond van mijn leven eenvoudig concluderen dat ik niet thuishoorde in het land waarin ik geboren werd: om de één of andere reden moest ik er weg, en het land waar ik terechtkwam is het land
geworden waar ik thuishoor. Van eigen psyche krijgt men geen kant en klare antwoorden.
Overigens is "mindfulness" het laatste waar men bij mij mee moet aankomen. Ik heb er niets mee en kan er niets mee. Maar misschien wil een ander daarover met je aan de praat.
