Nieuwe ontwikkelingen in het Midden Oosten

[Gerard R.]

Men heeft het dom veel te ver laten komen en men heeft zijn hand overspeeld. Moreel niet te verkopen. Aan mij in ieder geval niet.

In het publieke debat lijkt het soms alsof Israel internationaal wat geïsoleerd raakt. Protesten op straat en daarom sommige parlementariërs die zich "bezorgd" uiten, resoluties die sancties suggereren. Maar wie even verder kijkt dan de headlines, ziet dat deze afkeuring nergens meer is dan een politieke schijnbeweging, bedoeld om de protesterende kiezer gerust te stellen. In werkelijkheid is de band tussen Israel en alle westerse landen enorm stevig, strategisch en duurzaam.

Israel is voor het Westen simpelweg te belangrijk om los te laten. Het land is een geavanceerd bolwerk van stabiliteit, technologie en militaire kracht in een onstuimige regio. Terwijl buurlanden wankelen of radicaliseren, blijft Israel een betrouwbare partner op het gebied van inlichtingen, defensie en innovatie. Westerse landen - vooral de VS, Duitsland, het VK en Frankrijk - bouwen stilletjes maar consequent op Israelische technologie, cybersecurity, dronecapaciteiten en militaire kennis.

Daarbij komt dat Israel vaak de eerste is die dreigingen in het Midden-Oosten signaleert en neutraliseert -- van Iraanse drones tot terreurnetwerken. Inlichtingendiensten in Europa en Noord-Amerika werken noodgedwongen nauw samen met de Mossad en de IDF. Dat soort samenwerking is onzichtbaar, maar van levensbelang.

Het land ligt bovendien op een geopolitiek kruispunt: tussen Europa, Azië en Afrika, pal naast brandhaarden als Syrië, Libanon en de Sinaï. Wie Israel als bondgenoot heeft, houdt directe toegang tot deze regio en indirect druk op landen als Iran, Rusland en Turkije. En het gaat veeeeel verder. Naast dat Israel een wereldleider is in cyberveiligheid, militaire innovatie en inlichtingenwerk, en Westerse veiligheidsdiensten noodgedwongen nauw samenwerken met Israel om jihadistische dreigingen in Europa te signaleren, komt heel veel cruciale technologie die gebruikt wordt in NAVO-verband of Europese infrastructuur - van luchtafweersystemen tot surveillancetools - uit Israelische handen.

Tel daar economische belangen bij op: van energie - zoals de nieuwe gasvelden in de Middellandse Zee - tot hightech investeringen. Israel is simpelweg verweven in de strategische belangen van het Westen. Landen als de VS, Duitsland en het VK investeren miljarden in Israelische innovatie, software en defensieprojecten. Ze zijn diep economisch en strategisch verweven met Israel: het daadwerkelijk verbreken van die banden zou leiden tot enorme verliezen voor hen en veiligheidsrisico's.

Achter de façade van verontwaardiging blijft het Westen Israel in de praktijk gewoon steunen. Niet uit morele overwegingen, maar omdat het simpelweg hun eigen veiligheid, technologie en geopolitieke belangen dient. En zo werkt het vaak in de wereldpolitiek: niet wie gelijk heeft, maar wie nodig is, krijgt uiteindelijk de rugdekking.

Publieke kritiek en nietszeggende sancties vanuit het Westen, of het nu van een Eurocommissaris komt of een VN-rapporteur, is simpel vrijblijvend en irrelevant, met symbolische moties, dreigende verklaringen en irrelevante diplomatieke druk. Maar ondertussen blijft de handel flink doorgaan, de militaire samenwerking in stand, en het veto van de VS in de Veiligheidsraad onverzettelijk.

Israel weet dat. En de regeringen van het Westen weten dat ook.

Zo keek ik ook altijd naar Israël, ChaimNimsky. Ondanks zo af en toe in mijn ogen een uitglijder.
Maar er is nu iets bijzonders bijgekomen. En dat maakt het duidelijk anders voor mij.

[ChaimNimsky]

Men heeft het dom veel te ver laten komen en men heeft zijn hand overspeeld. Moreel niet te verkopen. Aan mij in ieder geval niet.

In het publieke debat lijkt het soms alsof Israel internationaal wat geïsoleerd raakt. Protesten op straat en daarom sommige parlementariërs die zich "bezorgd" uiten, resoluties die sancties suggereren. Maar wie even verder kijkt dan de headlines, ziet dat deze afkeuring nergens meer is dan een politieke schijnbeweging, bedoeld om de protesterende kiezer gerust te stellen. In werkelijkheid is de band tussen Israel en alle westerse landen enorm stevig, strategisch en duurzaam.

Israel is voor het Westen simpelweg te belangrijk om los te laten. Het land is een geavanceerd bolwerk van stabiliteit, technologie en militaire kracht in een onstuimige regio. Terwijl buurlanden wankelen of radicaliseren, blijft Israel een betrouwbare partner op het gebied van inlichtingen, defensie en innovatie. Westerse landen - vooral de VS, Duitsland, het VK en Frankrijk - bouwen stilletjes maar consequent op Israelische technologie, cybersecurity, dronecapaciteiten en militaire kennis.

Daarbij komt dat Israel vaak de eerste is die dreigingen in het Midden-Oosten signaleert en neutraliseert -- van Iraanse drones tot terreurnetwerken. Inlichtingendiensten in Europa en Noord-Amerika werken noodgedwongen nauw samen met de Mossad en de IDF. Dat soort samenwerking is onzichtbaar, maar van levensbelang.

Het land ligt bovendien op een geopolitiek kruispunt: tussen Europa, Azië en Afrika, pal naast brandhaarden als Syrië, Libanon en de Sinaï. Wie Israel als bondgenoot heeft, houdt directe toegang tot deze regio en indirect druk op landen als Iran, Rusland en Turkije. En het gaat veeeeel verder. Naast dat Israel een wereldleider is in cyberveiligheid, militaire innovatie en inlichtingenwerk, en Westerse veiligheidsdiensten noodgedwongen nauw samenwerken met Israel om jihadistische dreigingen in Europa te signaleren, komt heel veel cruciale technologie die gebruikt wordt in NAVO-verband of Europese infrastructuur - van luchtafweersystemen tot surveillancetools - uit Israelische handen.

Tel daar economische belangen bij op: van energie - zoals de nieuwe gasvelden in de Middellandse Zee - tot hightech investeringen. Israel is simpelweg verweven in de strategische belangen van het Westen. Landen als de VS, Duitsland en het VK investeren miljarden in Israelische innovatie, software en defensieprojecten. Ze zijn diep economisch en strategisch verweven met Israel: het daadwerkelijk verbreken van die banden zou leiden tot enorme verliezen voor hen en veiligheidsrisico's.

Achter de façade van verontwaardiging blijft het Westen Israel in de praktijk gewoon steunen. Niet uit morele overwegingen, maar omdat het simpelweg hun eigen veiligheid, technologie en geopolitieke belangen dient. En zo werkt het vaak in de wereldpolitiek: niet wie gelijk heeft, maar wie nodig is, krijgt uiteindelijk de rugdekking.

Publieke kritiek en nietszeggende sancties vanuit het Westen, of het nu van een Eurocommissaris komt of een VN-rapporteur, is simpel vrijblijvend en irrelevant, met symbolische moties, dreigende verklaringen en irrelevante diplomatieke druk. Maar ondertussen blijft de handel flink doorgaan, de militaire samenwerking in stand, en het veto van de VS in de Veiligheidsraad onverzettelijk.

Israel weet dat. En de regeringen van het Westen weten dat ook.

Zo keek ik ook altijd naar Israël, ChaimNimsky. Ondanks zo af en toe in mijn ogen een uitglijder.
Maar er is nu iets bijzonders bijgekomen. En dat maakt het duidelijk anders voor mij.

Mijn schrijven laat nu juist zien hoe irrelevant dat is voor Israel.

[Gerard R.]

In het publieke debat lijkt het soms alsof Israel internationaal wat geïsoleerd raakt. Protesten op straat en daarom sommige parlementariërs die zich "bezorgd" uiten, resoluties die sancties suggereren. Maar wie even verder kijkt dan de headlines, ziet dat deze afkeuring nergens meer is dan een politieke schijnbeweging, bedoeld om de protesterende kiezer gerust te stellen. In werkelijkheid is de band tussen Israel en alle westerse landen enorm stevig, strategisch en duurzaam.

Israel is voor het Westen simpelweg te belangrijk om los te laten. Het land is een geavanceerd bolwerk van stabiliteit, technologie en militaire kracht in een onstuimige regio. Terwijl buurlanden wankelen of radicaliseren, blijft Israel een betrouwbare partner op het gebied van inlichtingen, defensie en innovatie. Westerse landen - vooral de VS, Duitsland, het VK en Frankrijk - bouwen stilletjes maar consequent op Israelische technologie, cybersecurity, dronecapaciteiten en militaire kennis.

Daarbij komt dat Israel vaak de eerste is die dreigingen in het Midden-Oosten signaleert en neutraliseert -- van Iraanse drones tot terreurnetwerken. Inlichtingendiensten in Europa en Noord-Amerika werken noodgedwongen nauw samen met de Mossad en de IDF. Dat soort samenwerking is onzichtbaar, maar van levensbelang.

Het land ligt bovendien op een geopolitiek kruispunt: tussen Europa, Azië en Afrika, pal naast brandhaarden als Syrië, Libanon en de Sinaï. Wie Israel als bondgenoot heeft, houdt directe toegang tot deze regio en indirect druk op landen als Iran, Rusland en Turkije. En het gaat veeeeel verder. Naast dat Israel een wereldleider is in cyberveiligheid, militaire innovatie en inlichtingenwerk, en Westerse veiligheidsdiensten noodgedwongen nauw samenwerken met Israel om jihadistische dreigingen in Europa te signaleren, komt heel veel cruciale technologie die gebruikt wordt in NAVO-verband of Europese infrastructuur - van luchtafweersystemen tot surveillancetools - uit Israelische handen.

Tel daar economische belangen bij op: van energie - zoals de nieuwe gasvelden in de Middellandse Zee - tot hightech investeringen. Israel is simpelweg verweven in de strategische belangen van het Westen. Landen als de VS, Duitsland en het VK investeren miljarden in Israelische innovatie, software en defensieprojecten. Ze zijn diep economisch en strategisch verweven met Israel: het daadwerkelijk verbreken van die banden zou leiden tot enorme verliezen voor hen en veiligheidsrisico's.

Achter de façade van verontwaardiging blijft het Westen Israel in de praktijk gewoon steunen. Niet uit morele overwegingen, maar omdat het simpelweg hun eigen veiligheid, technologie en geopolitieke belangen dient. En zo werkt het vaak in de wereldpolitiek: niet wie gelijk heeft, maar wie nodig is, krijgt uiteindelijk de rugdekking.

Publieke kritiek en nietszeggende sancties vanuit het Westen, of het nu van een Eurocommissaris komt of een VN-rapporteur, is simpel vrijblijvend en irrelevant, met symbolische moties, dreigende verklaringen en irrelevante diplomatieke druk. Maar ondertussen blijft de handel flink doorgaan, de militaire samenwerking in stand, en het veto van de VS in de Veiligheidsraad onverzettelijk.

Israel weet dat. En de regeringen van het Westen weten dat ook.

Zo keek ik ook altijd naar Israël, ChaimNimsky. Ondanks zo af en toe in mijn ogen een uitglijder.
Maar er is nu iets bijzonders bijgekomen. En dat maakt het duidelijk anders voor mij.

Mijn schrijven laat nu juist zien hoe irrelevant dat is voor Israel.

En dat is weer irrelevant voor mij.

[ChaimNimsky]

Zo keek ik ook altijd naar Israël, ChaimNimsky. Ondanks zo af en toe in mijn ogen een uitglijder.
Maar er is nu iets bijzonders bijgekomen. En dat maakt het duidelijk anders voor mij.

Mijn schrijven laat nu juist zien hoe irrelevant dat is voor Israel.

En dat is weer irrelevant voor mij.

Dan zijn jullie het eens. Het Westen heeft Israel teveel nodig -- slechts nietszeggende sancties, symbolische moties, en irrelevante diplomatieke druk voor de kiezer, terwijl de handel flink blijft doorgaan en de militaire- en inlichtingen-samenwerking in stand blijft. Israel weet dat. En de regeringen van het Westen weten dat ook

[Gerard R.]

Even Erdogan doen? (Moet ik niet zo, maar wil nog wel eens substantiële dingen zeggen.)

https://sana.sy/en/?p=366543

ISTANBUL, SANA – After months of relentless Israeli attacks, scenes in famine-wracked Gaza are now “worse than Nazi camps,” with people being starved and deprived of water before the eyes of the world, said the Turkish president on Tuesday.

“The terrorist state of Israel has been committing genocide against our brothers in Gaza, brutally massacring them for 22 months in an area of 360 square kilometers (139 square miles),” Erdogan told a news conference alongside his Kazakh counterpart Kassym-Jomart Tokayev, in Ankara. (..)

“We will continue to do whatever is necessary in this regard. God willing, we will also see the days when those committing genocide against the people of Gaza are held accountable before the law and history,” Erdogan added.

Klinkt oké, ik ben benieuwd. Hij heeft geen last meer met de Kurden.
Maar de Arabieren e.d. zijn wel heel bedeesd tegenwoordig.
Alleen de Houthi's zijn niet zo meegaand. Ik weet niet wat ik van Iran moet denken.

[ChaimNimsky]

Even Erdogan doen? (Moet ik niet zo, maar wil nog wel eens substantiële dingen zeggen.)

https://sana.sy/en/?p=366543

ISTANBUL, SANA – After months of relentless Israeli attacks, scenes in famine-wracked Gaza are now “worse than Nazi camps,” with people being starved and deprived of water before the eyes of the world, said the Turkish president on Tuesday.

“The terrorist state of Israel has been committing genocide against our brothers in Gaza, brutally massacring them for 22 months in an area of 360 square kilometers (139 square miles),” Erdogan told a news conference alongside his Kazakh counterpart Kassym-Jomart Tokayev, in Ankara. (..)

“We will continue to do whatever is necessary in this regard. God willing, we will also see the days when those committing genocide against the people of Gaza are held accountable before the law and history,” Erdogan added.

Klinkt oké, ik ben benieuwd. Hij heeft geen last meer met de Kurden.
Maar de Arabieren e.d. zijn wel heel bedeesd tegenwoordig.
Alleen de Houthi's zijn niet zo meegaand. Ik weet niet wat ik van Iran moet denken.

Erger dan Nazi-vernietigingskampen waar mensen massaal met tienduizenden per dag werden vergast, waar medische-, druk- en koel-experimenten op levende mensen werden uitgevoerd en van hun huid lampenkappen, boekenkaften, zeep en meubels werden gemaakt?

Maar Erdogan is een fantastisch voorbeeld, want als je de speeches van de Turkse president Erdogan volgt, lijkt er geen twijfel mogelijk: Israel is de vijand. "Terroristische staat", "genocide", "erger dan Nazi-kampen" -- het zijn termen die hij geregeld gebruikt als het over Gaza en Israel gaat. Maar wie wat dieper kijkt, ontdekt iets heel anders: Turkije en Israel werken op de achtergrond intensief samen. Sterker nog, de economische banden zijn ijzersterk. Er wordt per jaar voor bijna 10 miljard dollar aan goederen verhandeld tussen beide landen.

Ook op diplomatiek niveau zijn er belangrijke stappen gezet. Ze onderhouden regelmatige contacten -- niet alleen politiek, maar ook over gevoelige thema's als energie en veiligheid, en Turkije wordt gezien als mogelijke doorvoerroute voor Israelisch gas naar Europa.

En het gaat veel verder dan dat. Achter de schermen bestaat er ook intensief veiligheids- en inlichtingenoverleg. Zowel Turkije als Israel hebben belang bij stabiliteit in de regio, vooral ten aanzien van Iran, nu Syrië en jihadistische netwerken. Er wordt veel informatie gedeeld via officiële en informele kanalen.

Daarnaast blijven Israelische toeristen Turkije massaal bezoeken. Vluchten tussen Tel Aviv en Istanbul, Ankara of Antalya gaan dagelijks. De Turkse toerismesector is opvallend gastvrij richting Israeli’s, ongeacht de politieke spanningen. Die lijn van praktische samenwerking loopt ook door in andere sectoren, zoals medische technologie, irrigatiesystemen, en academische uitwisseling.

Wat Erdogan doet, is duidelijk: hij voert - conform zijn stijl - twee verschillende sporen tegelijk. In de media profileert hij zich als de hoeder van de islamitische wereld, als de leider die de moslimbroeders in Gaza verdedigt. Die taal valt goed bij zijn conservatief-religieuze achterban en in de bredere islamitische wereld. Maar achter die retoriek schuilt pure geopolitieke en economische pragmatiek. De belangen zijn veeeel te groot om te breken met Israel. De samenwerking op economisch, diplomatiek en strategisch niveau is gewoon te belangrijk.

Erdogan schreeuwt tegen Israel, maar handelt er goed mee. De samenwerking tussen Turkije en Israel bewijst dat we veel verder moeten kijken dan de headlines, naar de belangen die landen echt verbinden.

[Gerard R.]

Even Erdogan doen? (Moet ik niet zo, maar wil nog wel eens substantiële dingen zeggen.)

https://sana.sy/en/?p=366543

ISTANBUL, SANA – After months of relentless Israeli attacks, scenes in famine-wracked Gaza are now “worse than Nazi camps,” with people being starved and deprived of water before the eyes of the world, said the Turkish president on Tuesday.

“The terrorist state of Israel has been committing genocide against our brothers in Gaza, brutally massacring them for 22 months in an area of 360 square kilometers (139 square miles),” Erdogan told a news conference alongside his Kazakh counterpart Kassym-Jomart Tokayev, in Ankara. (..)

“We will continue to do whatever is necessary in this regard. God willing, we will also see the days when those committing genocide against the people of Gaza are held accountable before the law and history,” Erdogan added.

Klinkt oké, ik ben benieuwd. Hij heeft geen last meer met de Kurden.
Maar de Arabieren e.d. zijn wel heel bedeesd tegenwoordig.
Alleen de Houthi's zijn niet zo meegaand. Ik weet niet wat ik van Iran moet denken.

Erger dan Nazi-vernietigingskampen waar mensen massaal met tienduizenden per dag werden vergast, waar medische-, druk- en koel-experimenten op levende mensen werden uitgevoerd en van hun huid lampenkappen, boekenkaften, zeep en meubels werden gemaakt?

Maar Erdogan is een fantastisch voorbeeld, want als je de speeches van de Turkse president Erdogan volgt, lijkt er geen twijfel mogelijk: Israel is de vijand. "Terroristische staat", "genocide", "erger dan Nazi-kampen" -- het zijn termen die hij geregeld gebruikt als het over Gaza en Israel gaat. Maar wie wat dieper kijkt, ontdekt iets heel anders: Turkije en Israel werken op de achtergrond intensief samen. Sterker nog, de economische banden zijn ijzersterk. Er wordt per jaar voor bijna 10 miljard dollar aan goederen verhandeld tussen beide landen.

Ook op diplomatiek niveau zijn er belangrijke stappen gezet. Ze onderhouden regelmatige contacten -- niet alleen politiek, maar ook over gevoelige thema's als energie en veiligheid, en Turkije wordt gezien als mogelijke doorvoerroute voor Israelisch gas naar Europa.

En het gaat veel verder dan dat. Achter de schermen bestaat er ook intensief veiligheids- en inlichtingenoverleg. Zowel Turkije als Israel hebben belang bij stabiliteit in de regio, vooral ten aanzien van Iran, nu Syrië en jihadistische netwerken. Er wordt veel informatie gedeeld via officiële en informele kanalen.

Daarnaast blijven Israelische toeristen Turkije massaal bezoeken. Vluchten tussen Tel Aviv en Istanbul, Ankara of Antalya gaan dagelijks. De Turkse toerismesector is opvallend gastvrij richting Israeli’s, ongeacht de politieke spanningen. Die lijn van praktische samenwerking loopt ook door in andere sectoren, zoals medische technologie, irrigatiesystemen, en academische uitwisseling.

Wat Erdogan doet, is duidelijk: hij voert - conform zijn stijl - twee verschillende sporen tegelijk. In de media profileert hij zich als de hoeder van de islamitische wereld, als de leider die de moslimbroeders in Gaza verdedigt. Die taal valt goed bij zijn conservatief-religieuze achterban en in de bredere islamitische wereld. Maar achter die retoriek schuilt pure geopolitieke en economische pragmatiek. De belangen zijn veeeel te groot om te breken met Israel. De samenwerking op economisch, diplomatiek en strategisch niveau is gewoon te belangrijk.

Erdogan schreeuwt tegen Israel, maar handelt er goed mee. De samenwerking tussen Turkije en Israel bewijst dat we veel verder moeten kijken dan de headlines, naar de belangen die landen echt verbinden.

Verder kijken naar de belangen die landen echt verbinden. Daar ben ik voor maar dan wel zonder het op welke manier dan ook burgerbevolkingen te knoeien, te bombarderen en uit te hongeren anders is het mij allemaal te middeleeuws, te tribaal en te barbaars, ChaimNimsky.

[ChaimNimsky]

Verder kijken naar de belangen die landen echt verbinden. Daar ben ik voor maar dan wel zonder het op welke manier dan ook burgerbevolkingen te knoeien, te bombarderen en uit te hongeren anders is het mij allemaal te middeleeuws, te tribaal en te barbaars, ChaimNimsky.

Israel kan doen wat het wil -- noch het Westen, noch Turkije zullen meer doen dan symbolische moties, dreigende verklaringen, nietszeggende sancties en irrelevante diplomatieke druk voor de kiezer, terwijl de handel flink blijft doorgaan en de militaire samenwerking in stand blijft.

[Maria]

Speciaal voor jou en je vrienden in hun liefde voor Israel:
Ik kan niet meer door de bril van mijn jeugd naar Israël kijken

Als je opgroeit als Nederlandse Jood is er een aantal zekerheden: je hebt ooit – al dan niet direct – te maken gehad met antisemitisme, je familie heeft iets vreselijks meegemaakt tijdens de bezettingsjaren (daar hoort onderduiken ook bij) en je bent opgevoed met het idee dat Israël je veilige thuishaven is, ‘mocht het ooit weer misgaan’.

Dát Israël bestaat niet meer, al betwijfel ik nu of het ooit bestond. Een goede vriend die lang correspondent was in het gebied vroeg mij, toen ik hem vertelde verdriet te voelen bij zijn kritische toon, wat ik eigenlijk erger vond: dat dit allemaal gebeurde of dat híj het vertelde. Het was een onaangename vraag waar ik het antwoord helaas op kende en waar ik nog vaak aan heb moeten terugdenken.

Een deel van de mensen die mij omringen lijkt nog niet toe te zijn aan die conclusie. Of wil daar niet aan. Ze doen een appèl op mijn solidariteit, loyaliteit en sympathie voor het land en ondanks alles voel ik die.

Dat inzicht komt voort uit dezelfde bron als mijn verbondenheid. Tegelijkertijd doet het intens veel pijn en voelt het als verraad. Het is een bruut afscheid van wat ooit werd aangeleerd vanuit liefdevolle overtuigingen, traditie, overlevering en trauma.

Ik moet afscheid nemen. Niet van waar ik vandaan kom, noch van mijn geschiedenis. Zelfs niet van mijn liefde voor een land dat mij ooit veiligheid beloofde. Maar wel van een blik die ooit de belofte in zich droeg mij te beschermen, maar nu anderen te veel kwaad berokkent en mij te lang heeft verblind.

Europa is verloren -- ook steeds meer niet-Joodse Europeanen hoor ik hetzelfde zeggen, met de huidige islamisering, het verdwijnen van klassieke Europese waarden, de angst om offensief te zijn, en de culturele zelfverloochening die diep is doorgedrongen in media en onderwijs. De economie van Israel groeit sneller dan die van de EU, ondanks de oorlog in Gaza. Dit komt o.a. door een robuuste hightechsector en export in Israel; de werklossheid is veel lager in Israel en het BBP per hoofd is aanzienlijk hoger in Israel dan in de EU, die straks nog meer verliest aan defensie en dankzij de 15% tarrieven in de VS.

De enige uitdaging in Israel was de veiligheid, vanwege Iran, Hamas en Hezbollah, maar nu Israel vrijwel al z'n oorlogsdoelen gehaald: Hezbollah is over de Litani-rivier teruggedreven, Syrië is gevallen en Israel heeft de gehele Syrische luchtmacht en marine vernietigd, plus een zeer groot deel van de landmacht en Syrië is voor Israel geen gevaar meer. Iran is niet meer verbonden met het verslagen Hezbollah en is nu machteloos, zonder luchtverdediging of noemenswaardige tegenstand. Israel heeft Gaza voor zo'n 80% in handen en heeft gezegd nu ook het gedeelte binnen te trekken waar volgens de inlichtingendiensten de gijzelaars zich bevinden. Het zal een wonder zijn indien Israel de Palestijnen na de oorlog nog de kans geeft aanslagen te plegen op Israel.

Heb, zoals nu de meeste Joden in Europa en vrijwel al mijn Joodse vrienden en familie in Europa, bijna het tegengestelde gevoel: als je kijkt naar de realiteit van vandaag, is Israel vele malen veiliger geworden dan ooit tevoren en het leven is aanzienlijk beter dan in de EU. Nadat Israel al haar oorlogsdoelen heeft bereikt en de grenzen stevig heeft verankerd, blijft er slechts één duidelijke taak over: het definitief wegwerken van Hamas en zorgen dat de Palestijnen nooit meer de kans krijgen een aanval uit te voeren. Daar zijn we al zeer dichtbij. Terwijl Israel haar burgers beschermt, zie ik om me heen hoe steeds meer Joden in Europa zich onveiliger voelen, geconfronteerd met groeiend antisemitisme en onzekerheid, wat geweldig is voor Israel, want men wil graag dat de Joden naar Israel komen. Israel is niet alleen een veilige haven, het begint zelfs een fort te worden met de modernste Israelische wapens, zoals de Iron beam en trophy sytem van de nieuwste Merkava, David's Sling en zoveel meer wapens van de volgende generatie die het huidige verdedigingssyteem bijna obsoleet maken, hoewel het al het beste ter wereld is.

Mijn band met Israel is uiteraard diepgeworteld, maar ik ervaar nu pas hoe Israel zich ontwikkelt tot een plek waar men floreert te midden van onophoudelijke dreigingen die nu grotendeels zijn geneutraliseerd; ook dankzij de Abraham Akkoorden. De rust die de huidige generatie Israelische burgers straks gaat ervaren, is hard bevochten en verdient diep respect.

Israel is een plek waar burgers met trots hun uniform dragen als symbool van bescherming en veerkracht. Tegelijkertijd gaat mijn bewondering verder dan alleen de militaire successen. Het is het leven zelf: de falafelkraampjes waar jong en oud samenkomen, de levendige straten van Tel Aviv, de millennia-oude steden en dorpjes, en vooral het veilige gevoel dat ondanks alles de toekomst er is voor iedereen die in Israel woont. Europa heeft daarentegen steeds meer afgedaan voor steeds meer Joden in Europa. En in een tijd waarin Europa voor veel Joden steeds minder een thuis voelt, bevestigt Israel voor mij haar rol als onmiskenbare baken van hoop en bescherming.

De boodschap van deze mevrouw is blijkbaar niet doorgedrongen.

• Ik moet afscheid nemen. Niet van waar ik vandaan kom, noch van mijn geschiedenis. Zelfs niet van mijn liefde voor een land dat mij ooit veiligheid beloofde. Maar wel van een blik die ooit de belofte in zich droeg mij te beschermen, maar nu anderen te veel kwaad berokkent en mij te lang heeft verblind.

Jammer, maar ik had het kunnen weten.

[ChaimNimsky]

Speciaal voor jou en je vrienden in hun liefde voor Israel:
Ik kan niet meer door de bril van mijn jeugd naar Israël kijken

Europa is verloren -- ook steeds meer niet-Joodse Europeanen hoor ik hetzelfde zeggen, met de huidige islamisering, het verdwijnen van klassieke Europese waarden, de angst om offensief te zijn, en de culturele zelfverloochening die diep is doorgedrongen in media en onderwijs. De economie van Israel groeit sneller dan die van de EU, ondanks de oorlog in Gaza. Dit komt o.a. door een robuuste hightechsector en export in Israel; de werklossheid is veel lager in Israel en het BBP per hoofd is aanzienlijk hoger in Israel dan in de EU, die straks nog meer verliest aan defensie en dankzij de 15% tarrieven in de VS.

De enige uitdaging in Israel was de veiligheid, vanwege Iran, Hamas en Hezbollah, maar nu Israel vrijwel al z'n oorlogsdoelen gehaald: Hezbollah is over de Litani-rivier teruggedreven, Syrië is gevallen en Israel heeft de gehele Syrische luchtmacht en marine vernietigd, plus een zeer groot deel van de landmacht en Syrië is voor Israel geen gevaar meer. Iran is niet meer verbonden met het verslagen Hezbollah en is nu machteloos, zonder luchtverdediging of noemenswaardige tegenstand. Israel heeft Gaza voor zo'n 80% in handen en heeft gezegd nu ook het gedeelte binnen te trekken waar volgens de inlichtingendiensten de gijzelaars zich bevinden. Het zal een wonder zijn indien Israel de Palestijnen na de oorlog nog de kans geeft aanslagen te plegen op Israel.

Heb, zoals nu de meeste Joden in Europa en vrijwel al mijn Joodse vrienden en familie in Europa, bijna het tegengestelde gevoel: als je kijkt naar de realiteit van vandaag, is Israel vele malen veiliger geworden dan ooit tevoren en het leven is aanzienlijk beter dan in de EU. Nadat Israel al haar oorlogsdoelen heeft bereikt en de grenzen stevig heeft verankerd, blijft er slechts één duidelijke taak over: het definitief wegwerken van Hamas en zorgen dat de Palestijnen nooit meer de kans krijgen een aanval uit te voeren. Daar zijn we al zeer dichtbij. Terwijl Israel haar burgers beschermt, zie ik om me heen hoe steeds meer Joden in Europa zich onveiliger voelen, geconfronteerd met groeiend antisemitisme en onzekerheid, wat geweldig is voor Israel, want men wil graag dat de Joden naar Israel komen. Israel is niet alleen een veilige haven, het begint zelfs een fort te worden met de modernste Israelische wapens, zoals de Iron beam en trophy sytem van de nieuwste Merkava, David's Sling en zoveel meer wapens van de volgende generatie die het huidige verdedigingssyteem bijna obsoleet maken, hoewel het al het beste ter wereld is.

Mijn band met Israel is uiteraard diepgeworteld, maar ik ervaar nu pas hoe Israel zich ontwikkelt tot een plek waar men floreert te midden van onophoudelijke dreigingen die nu grotendeels zijn geneutraliseerd; ook dankzij de Abraham Akkoorden. De rust die de huidige generatie Israelische burgers straks gaat ervaren, is hard bevochten en verdient diep respect.

Israel is een plek waar burgers met trots hun uniform dragen als symbool van bescherming en veerkracht. Tegelijkertijd gaat mijn bewondering verder dan alleen de militaire successen. Het is het leven zelf: de falafelkraampjes waar jong en oud samenkomen, de levendige straten van Tel Aviv, de millennia-oude steden en dorpjes, en vooral het veilige gevoel dat ondanks alles de toekomst er is voor iedereen die in Israel woont. Europa heeft daarentegen steeds meer afgedaan voor steeds meer Joden in Europa. En in een tijd waarin Europa voor veel Joden steeds minder een thuis voelt, bevestigt Israel voor mij haar rol als onmiskenbare baken van hoop en bescherming.

De boodschap van deze mevrouw is blijkbaar niet doorgedrongen.

• Ik moet afscheid nemen. Niet van waar ik vandaan kom, noch van mijn geschiedenis. Zelfs niet van mijn liefde voor een land dat mij ooit veiligheid beloofde. Maar wel van een blik die ooit de belofte in zich droeg mij te beschermen, maar nu anderen te veel kwaad berokkent en mij te lang heeft verblind.

Jammer, maar ik had het kunnen weten.

Haar boodschap gelezen en begrepen. Mijn boodschap, en die van vrijwel al mijn Joodse vrienden en familie in Europa, staat in je quote.

[B.S.]

Voor alle naïevelingen hier maar weer eens: het is nooit over. Hoeveel luchtmachten of uraniumverrijkers Israël ook wegblaast, hoeveel topterroristen er worden omgelegd: het is nooit over. Israëls vijanden zullen altijd muteren (en de gemene deler blijven vormen van de Islam en de Arabische identiteit) met stenen of stokken (weer) desnoods zullen ze zich blijven verzetten tegen welk Israël dan ook. Het bestaan ervan is een te grote pijnplek voor de tegenstanders. Er een 'Palestina' willen uitpersen zal niets oplossen.
En wat de afwijking van velen in het 'Westen' is om zo geobsedeerd te zijn door de zogenaamde Palestijnen met alle ellende in de regio: Syrië, Soedan, Jemen, Iran, Ethiopië (waarom niet, nog steeds) Yezid's en wat er verder af is, India-Pakistan, 'Myanmar', nu Thailand-Cambodja, zelfs Oekraïne - maakt het nog iets los? De dreiging in het Baltikum?
'Gewetencrises' bij mensen, de 'blik van mijn jeugd' - de toenemende hysterie door de hele samenleving - blijft de enige echte verklaring niet - nog steeds niet kunnen omgaan met het Jodendom-Israël...?

[Peter van Velzen]

Praktisch alle oorlogshandelingen komen nu van Israël. Vele daarvan hebben te maken met uithongeren en huizen vernielen. Als Hamas het lukt om burgers in Israël te raken, zal ik dat ook veroordelen, maar tot nu is het voornamelijk Israël dat over de streep gaat.

Hamas houdt nog altijd onschuldige Israelische burgers vast als gijzelaars, inmiddels meer dan 1,5 jaar.
Hamas kiest er blijkbaar voor om de oorlog te blijven voeren, ondanks het leed van haar eigen bevolking.
Dus vrijpleiten van hamas lijkt me niet erg objectief.

Ik vind het toch wel van een ongelooflijke vertwistheid hoor. Ik kan het niet volgen.
Zoiets van 'iemand die mijn zoon gijzelt en nog een zoon vermoordt en ik dan vanuit mijn woonplaats de straat waar zij wonen in elkaar gooien met bommen en daarbij 500 mensen ombrengen'. Oja en nog wat uithongeren enzo. En dan vrienden of lieden die mij mogen, die steeds roepen dat ik door door door moet gaan zolang ze mijn zoon niet vrijlaten. ???? Ja, ze moeten mijn zoon niet gijzelen, dat is waar, maar de maatvoering is op deze manier toch compleet zoek? Heel tribaal hoor. Of zie(n) ik (we) dat nou zó fout?

Hamas&Co doodden op 7 oktober 1100 mensen, waarvan zeker 600 burgers waren dus dat is ongeveer 1% van het aantal mensen die de IDF in de 21maanden daarna doodde in de Gazastrook. Dus met 500 zit je veel (400%) te hoog.

[B.S.]

Dat maakt niet uit, keihard. Gaza laten voortwoekeren onder Hamas is geen optie, op termijn ook niet voor 'ons'. Als dat eens onder ogen gezien werd...Dat nummerfetisjme verblind teveel mensen om waar het om gaat, keihard.

En wie houdt voornamelijk.de strijd draaiende: HAMAS

Kanaal Enforcer: de hele wereld staat steeds meer brand. Rusland heeft aangeven niet te stoppen met de oorlog, ondanks/dankzij Trumps ingekorte ultimatum. Russische autoriteiten als oud-president Medvedev bedreigen er op los, ook/juist de VS. Litouwen mobiliseert soort van tegen Belarus, wellicht Kalingrad (Shaheed drone in Litouwen gisteren nog meegekregen?) Iran gaat gewoon door met nucleair, Cambodja gaat door tegen Thailand. De eerste vijftien minuten nog maar...
En maar geobsedeerd door Gaza...

Oh en een aardbeving van 8.1 in Siberië zeg maar, tsunami-alarm voor Grote Oceaan...Eén van de grootste tsunami's van de afgelopen honderd jaar, wat dat ook.mag betekenen.

[dikkemick]

Dat woord (speciale) "operatie" krijg ik de kriebels van!

Frankrijk overstag, Engeland dreigt, koning België woedend en Nederland debatteert weer eens.
Bekijk hoe Starmer dreigt de Palestijnse staat te erkennen | NU.nl https://share.google/gSUIFn3q6RK51ifX6

Je weet dat de VS toch hun veto zullen gebruiken. Zinloze exercitie.

Dat moet een goed gevoel geven? De VS die achter je blijft staan, al zou je biologische of chemische wapens inzetten.
voor VS
Maar ik lees nu hoe eerlijk jij er in al je oorlogsretoriek over denkt.

146 landen (waarvan tientallen moslimlanden) is irrelevant: 1 veto is genoeg.

Als laatste hoop ik dat jij je zin krijgt
Gaza voor Israël
Westbank voor Israël
Palestijnen de woestijn in onder controle van Israël
Een uitkijkpost bij die woestijn waar je voor een paar shekels mag prijsschieten.
Stuk Libanon voor Israël
Stuk Syrië voor Israël.

Waarom?
Omdat het kan
De VS spreken immers lekker toch wel hun veto uit.

Lekker puh!

[dikkemick]

We hebben een mijlpaal bereikt

>60.000


Meer dan zestigduizend Palestijnen zijn sinds het begin van het Israëlische offensief in Gaza gedood. Dat meldt het Palestijnse ministerie van Gezondheid. Hoewel het ministerie gelieerd is aan Hamas, worden haar cijfers doorgaans als betrouwbaar gezien.

De wereld is meer en meer tegen maar gelukkig hebben we het veto van de VS

100.000: Here we come!


IPC: 'Ergst denkbare scenario in Gaza'
In Gaza ontvouwt zich 'het ergst denkbare scenario van hongersnood', zegt de Integrated Food Security Phase Classification (IPC), een samenwerking van negentien internationale ngo's en VN-organisaties. Een op de drie Gazanen heeft dagenlang geen eten, meldt de IPC. '

Pfffffff, gelukkig hebben we de VS. Stel je voor dat Palestijnen te eten en drinken krijgen. Waar moet je dan nog naar kijken op je uitkijkpunt?