Finse gedachten

[Rereformed]

Deze week ben ik bezig geweest met componeren van een pianostukje. Nu doe ik dat wel vaker, maar meestal tevergeefs: ik keur het in de regel af en het gaat dan subiet de prullenmand in. Maar ditmaal lukte het! Ik had in gedachten wat ik een tijdje geleden hier schreef, en wilde nu mijn best doen om iets wat modern klinkt te componeren. Ik had het al bijna af toen het opeens bij me daagde: het is alsof het een muziekstukje van Scarlatti is, maar dan alsof hij in de 21ste eeuw bezig is! Ik heb de afgelopen 14 jaar wel in 11 bijdragen op dit forum Scarlatti voorbij laten gaan. Die blijft me blijkbaar nog steeds achtervolgen. Maar dat is niet erg, hij heeft in mijn leven altijd de funktie gehad om me op te vrolijken. Zoals ik 25 jaar geleden opschreef:

"Ik nam weer muziekpapier. Besloot weer een tweestemmige ‘Inventie’ te componeren. Ik voelde een totale onmacht. Ik bedacht na lange tijd van alle mogelijke thema’s het allereenvoudigste: in a kleine terts een toonladder in de omvang van een sekst omhoog, en dan vanaf de kwint een drieklank terug naar het beginpunt. En als tegenstem vond ik zowaar drie noten. Dat begin leek niets, maar ik kon er toch best op verder gaan. Je moet in het leven niet te veel hooi op je vork nemen. Na een tijdje merkte ik op dat het geen stukje in de stijl van Bach werd [hetgeen de taak was die men mij voorzette] maar een stukje in de stijl van Scarlatti. Daar keek ik helemaal niet van op. Integendeel, ik bedacht me meteen dat ik in de eenzaamheid van Rautavaara 300 of 400 ‘sonates’ van Scarlatti heb gespeeld. Scarlatti is mijn beste vriend hier. Hij haalt me altijd weg uit de koude sneeuwtroep om me heen en brengt me naar het zonnige Portugal en Spanje. Hij beurt me altijd wat op. Hij weet te genieten van het leven. Hij heeft levensplezier, nooit aflatende kinderlijke energie. Maar ook af en toe die onverwachte melancholie, die ik ook zo goed ken."

En nu ik ahw. zelf Scarlatti ben geworden heeft het hetzelfde effect. Dit stukje muziek maakt mij buitengewoon opgewekt, doet me glimlachen: het doet me voelen alsof ik maar 30 ben en niet 65. Het is aanstekelijke muziek. Ik druk steeds op de herhaalknop om het weer opnieuw te beluisteren. Het geeft mij een gevoel van geluk: iets scheppen waarvan ik weet dat het een gaaf kunstwerkje is. Hier gaat humor en bekwaamheid hand in hand - 'Scarlatti' geeft zich op het eind zelfs vier maten lang over aan Amerikaans ritme. Het is heerlijk naar mijn muziek te kijken en te constateren dat de nieuwe muziekstukjes die het laatste anderhalf jaar uit mijn vingers zijn gekomen mij enorm veel plezier en voldoening geven. Ze doen niet onder voor wat ik vroeger maakte. Misschien overtreft één ervan ze ooit nog eens, en zolang die kans er is loont het de moeite ermee door te gaan. Weer dank aan Maria voor het aanreiken van het idee om weer met componeren van muziek te beginnen. Precies twee jaar geleden was ik er nog rotsvast van overtuigd dat het nooit meer zou gebeuren!

[ChaimNimsky]

Finland heeft nu eveneens van Turkije het groene licht gekregen en zal lid worden van de NAVO samen met Zweden

[Rereformed]

Finland heeft nu eveneens van Turkije het groene licht gekregen en zal lid worden van de NAVO samen met Zweden

En net nu ze erbij mogen komt men mij vertellen dat het helemaal niet nodig was geweest: Why Putin can't invade Finland

[Gerard R.]

Finland heeft nu eveneens van Turkije het groene licht gekregen en zal lid worden van de NAVO samen met Zweden

En net nu ze erbij mogen komt men mij vertellen dat het helemaal niet nodig was geweest: Why Putin can't invade Finland

O.. pas maar op. Die laffe zooi is tot alles in staat.

[ChaimNimsky]

Naast de titel van het gelukkigste volk ter wereld, hebben de Finnen nu eveneens de coolste minister president van de wereld (klik), al wordt dat nog enigszins aangevochten door enkele tuttige zeikerds.

[Rereformed]

Geen tijd voor Sanna. Ik stem wel op haar in april 2023.

Ook gok ik dat minimalistische muziek en jazz een relevante rol in je leven hebben gespeeld.

Ik heb nooit wat gehad met minimalistische muziek, maar nu is het er dan van gekomen:



Vorige week kwam mijn jongste broer mij opzoeken. Hij gaf me als presentje een documentaire over Canto ostinato van Simeon ten Holt (waar ik nog nooit van gehoord had).
Toen hij weer vertrok ging ik naar dit kunstwerk luisteren. En werd erdoor geïnspireerd om mijn eigen versie van minimalistische muziek te maken. Als componist van miniaturen die elk binnen een manische werkweek af moeten zijn, - volkomen onmachtig om muziek van een uur of langer te componeren -, heb ik het minimalisme samengevat tot 5 minuten, waarin alles gebeurt.

Ik ben er zo diepgelukkig mee! Dit is één van de beste muziekstukjes die ik ooit heb gemaakt. Ik snap het zelf niet dat dit uit mijzelf voortkwam.

[Rereformed]

[Leon]

Knap gedaan hoor, en ook mooie muziek. Ik vraag me echter vaak af waarom zoveel complexiteit. Wat is dan het beoogde doel van de muziek?

[Rereformed]

Knap gedaan hoor, en ook mooie muziek. Ik vraag me echter vaak af waarom zoveel complexiteit. Wat is dan het beoogde doel van de muziek?

Zoals de bijbel je al vertelt op pagina 1 is creatie een beeld, een expressie, een afdruk van de persoon die het maakt. Wat je je afvraagt staat gelijk aan vragen waarom iemand is zoals hij/zij is.

Ik heb zelf overigens nooit het gevoel dat mijn muziek complex is; integendeel, het is nogal gemakkelijk toegankelijk voor iedereen en bevat niets baanbrekends. Ik zou maar al te graag willen meer complexiteit in mijn mars te hebben, want daar heb ik zelf grote bewondering voor. Ontbreekt een mate van complexiteit dan kan het mijzelf niet boeien en keur ik het af en gooi het in de prullenmand indien het van mijn hand is. Met de gedachte dat het niet beantwoordt aan wat ik van mezelf eis.

Dit laatste stukje, Tiptoes, heeft de structuur van een rondo; in de basisvorm is dat ABACADAFA, oftewel een structuur waarin het hoofdthema opnieuw en opnieuw herhaald wordt, afgewisseld met wat anders. Eenvoudiger kan het haast niet, ik werd er daarom toe gedwongen om een iets complexer variant te ontwerpen: ABC ADE AF AG, waarin allerlei details in het thema A steeds gevarieerd worden, en het thema A steeds in een andere toonsoort terugkomt, om de herhalingen te camoufleren. Wat de details betreft: met minuscule details kan ik dagenlang bezig zijn, terwijl het stukje zelf in tijd van een paar uur gecomponeerd is.

Verder laat het stukje weten dat het typisch Frans is (Finse gedachte: welke Fin zou niet graag in Frankrijk willen wonen!), geschreven in de stijl van een Passepied. Oorspronkelijk een lichtvoetige dans uit de Baroktijd (hof van de Zonnekoning) die men het gemakkelijkst kan omschrijven als een snelle Menuet, met frases van 8 maten (mijn thema A bestaat uit 3 frases van 8 maten). Hier is er één van de Barokcomponist Pierre Gautier, ca. 350 jaar geleden gecomponeerd!
Iedereen die bekend is met pianomuziek zal het woordje Passepied echter onmiddellijk koppelen aan wat bekend staat als de beroemdste Passepied in de pianoliteratuur, die van Debussy, een absoluut meesterwerk. Debussy hield zich overigens niet aan de drieachtste maat, maar als je supercomponist bent mag je tenslotte je eigen regels scheppen.

Muziek heeft natuurlijk ook een diepere psychische laag, een veel belangrijker aspect dan wat ik in het voorgaande opsomde, want bovenstaande zaken zoals dat ik een Passepied had gemaakt constateerde ik pas achteraf en gaan tijdens het componeren bij mij automatisch. Ik begon met een inval wat te spelen met staccato-nootjes. Ze bleken meteen een bron van inspiratie te zijn. De gehele rest ontstaat dan vanzelf, alsof die staccato-nootjes het dicteren. Tijdens het componeren heb ik slechts een gevoel dat zich met uitbundige energie en kracht ontlaadt: voor mij is Tiptoes bij uitstek de expressie van ervaren puur geluk.

Het doel van mijn muziek is mezelf na mijn dood te laten voortleven. Alles wat je bent en doet in het leven is over een paar jaar door de hele wereld vergeten, alsof je nooit aan het aardse leven hebt deelgenomen. Muziek, vooral als je het in noten opschrijft, blijft echter eeuwenlang voortleven, en wanneer iemand het na honderd jaar vindt en speelt is het alsof je weer tot leven wordt geroepen. Zo vond ik dit stukje van de allang overleden componist Erkki Melartin en voelde ik me één met hem, alsof ik een nieuwe vriend kreeg.
Dit stukje geluk in Tiptoes deel ik niet alleen nu uit, maar ook nog aan de wereld na mij. Ik vind dat een prachtige en stimulerende gedachte om bij te leven.

Dit is overigens het tiende stukje muziek dat ik heb gecomponeerd sinds ik er anderhalf jaar geleden weer mee begon. Iedere keer ontstaat het als zo'n grote verrassing voor mezelf dat ik, nadat het af is, met verbazing naar mezelf kijk. Het maakt mij gelukkig.

[Leon]

Ik wil je niet ongelukkig maken natuurlijk.

Zo beleefde ik zelf veel plezier aan filosofische beschouwingen schrijven, jarenlang.

Er kwam bij mij wel een moment dat het zinloos leek. Het algemene doel was niet duidelijk.

Bij Schopenhauer dient de muziek, middels het opwekken van “andere voorstellingen” als tijdelijke “ontsnapping” aan de wereld als wil en voorstelling.

[axxyanus]

Ik wil je niet ongelukkig maken natuurlijk.

Zo beleefde ik zelf veel plezier aan filosofische beschouwingen schrijven, jarenlang.

Er kwam bij mij wel een moment dat het zinloos leek. Het algemene doel was niet duidelijk.

Is het dan nodig dat iets een algemeen doel dient? En hoe onderscheid je een algemeen doel van een ander doel?

[Leon]

Ik wil je niet ongelukkig maken natuurlijk.

Zo beleefde ik zelf veel plezier aan filosofische beschouwingen schrijven, jarenlang.

Er kwam bij mij wel een moment dat het zinloos leek. Het algemene doel was niet duidelijk.

Is het dan nodig dat iets een algemeen doel dient? En hoe onderscheid je een algemeen doel van een ander doel?

Bij Schopenhauer is een algemeen doel de (tijdelijke) verlichting van de wil en voorstelling. Bij mijn schrijven was het doel ego-bevrediging.

Je kunt natuurlijk ego-bevrediging als doel op zich beschouwen. Dat kan.

[axxyanus]

Is het dan nodig dat iets een algemeen doel dient? En hoe onderscheid je een algemeen doel van een ander doel?

Bij Schopenhauer is een algemeen doel de (tijdelijke) verlichting van de wil en voorstelling. Bij mijn schrijven was het doel ego-bevrediging.

Je kunt natuurlijk ego-bevrediging als doel op zich beschouwen. Dat kan.

Waarom zouden we afgaan op Schoppenhauwer?
En ja je kan ego-bevrediging als doel op zich beschouwen maar is het een algemeen doel?

[Leon]

Is het dan nodig dat iets een algemeen doel dient? En hoe onderscheid je een algemeen doel van een ander doel?

Bij Schopenhauer is een algemeen doel de (tijdelijke) verlichting van de wil en voorstelling. Bij mijn schrijven was het doel ego-bevrediging.

Je kunt natuurlijk ego-bevrediging als doel op zich beschouwen. Dat kan.

Waarom zouden we afgaan op Schoppenhauwer?
En ja je kan ego-bevrediging als doel op zich beschouwen maar is het een algemeen doel?

Het is een pessimistisch wereldbeeld van Schopenhauer, we zijn gedoemd slaaf van onze wil te zijn. Het vinden van “verlichting” van het overduidelijke lijden (door hem geschetst) lijkt een algemeen doel.

Ik denk dat als je ego-bevrediging als doel gebruikt om je leven op in te richten dat je op een gegeven moment tegen een muur aanloopt.

Zoiets als “deugdzaamheid” is meer een algemeen doel, wat niet direct met ego-bevrediging te maken heeft.

[Gerard R.]

Knap gedaan hoor, en ook mooie muziek. Ik vraag me echter vaak af waarom zoveel complexiteit. Wat is dan het beoogde doel van de muziek?

Zoals de bijbel je al vertelt op pagina 1 is creatie een beeld, een expressie, een afdruk van de persoon die het maakt. Wat je je afvraagt staat gelijk aan vragen waarom iemand is zoals hij/zij is.

Ik heb zelf overigens nooit het gevoel dat mijn muziek complex is; integendeel, het is nogal gemakkelijk toegankelijk voor iedereen en bevat niets baanbrekends. Ik zou maar al te graag willen meer complexiteit in mijn mars te hebben, want daar heb ik zelf grote bewondering voor. Ontbreekt een mate van complexiteit dan kan het mijzelf niet boeien en keur ik het af en gooi het in de prullenmand indien het van mijn hand is. Met de gedachte dat het niet beantwoordt aan wat ik van mezelf eis.

Dit laatste stukje, Tiptoes, heeft de structuur van een rondo; in de basisvorm is dat ABACADAFA, oftewel een structuur waarin het hoofdthema opnieuw en opnieuw herhaald wordt, afgewisseld met wat anders. Eenvoudiger kan het haast niet, ik werd er daarom toe gedwongen om een iets complexer variant te ontwerpen: ABC ADE AF AD, waarin allerlei details in het thema A steeds gevarieerd worden, en het thema A steeds in een andere toonsoort terugkomt, om de herhalingen te camoufleren. Wat de details betreft: met minuscule details kan ik dagenlang bezig zijn, terwijl het stukje zelf in tijd van een paar uur gecomponeerd is. Zo was ik uiterst tevreden toen ik na drie dagen een ingeving kreeg maat 71 in maat 149 terug te laten komen met één noot anders gespeeld!

Verder laat het stukje weten dat het typisch Frans is (Finse gedachte: welke Fin zou niet graag in Frankrijk willen wonen!), geschreven in de stijl van een Passepied. Oorspronkelijk een lichtvoetige dans uit de Baroktijd (hof van de Zonnekoning) die men het gemakkelijkst kan omschrijven als een snelle Menuet, met frases van 8 maten (mijn thema A bestaat uit 3 frases van 8 maten). Hier is er één van de Barokcomponist Pierre Gautier, ca. 350 jaar geleden gecomponeerd!
Iedereen die bekend is met pianomuziek zal het woordje Passepied echter onmiddellijk koppelen aan wat bekend staat als de beroemdste Passepied in de pianoliteratuur, die van Debussy, een absoluut meesterwerk. Debussy hield zich overigens niet aan de drieachtste maat, maar als je supercomponist bent mag je tenslotte je eigen regels scheppen.

Muziek heeft natuurlijk ook een diepere psychische laag, een veel belangrijker aspect dan wat ik in het voorgaande opsomde, want bovenstaande zaken zoals dat ik een Passepied had gemaakt constateerde ik pas achteraf en gaan tijdens het componeren bij mij automatisch. Ik begon met een inval wat te spelen met staccato-nootjes. Ze bleken meteen een bron van inspiratie te zijn. De gehele rest ontstaat dan vanzelf, alsof die staccato-nootjes het dicteren. Tijdens het componeren heb ik slechts een gevoel dat zich met uitbundige energie en kracht ontlaadt: voor mij is Tiptoes bij uitstek de expressie van ervaren puur geluk.

Het doel van mijn muziek is mezelf na mijn dood te laten voortleven. Alles wat je bent en doet in het leven is over een paar jaar door de hele wereld vergeten, alsof je nooit aan het aardse leven hebt deelgenomen. Muziek, vooral als je het in noten opschrijft, blijft echter eeuwenlang voortleven, en wanneer iemand het na honderd jaar vindt en speelt is het alsof je weer tot leven wordt geroepen. Zo vond ik dit stukje van de allang overleden componist Erkki Melartin en voelde ik me één met hem, alsof ik een nieuwe vriend kreeg.
Dit stukje geluk in Tiptoes deel ik niet alleen nu uit, maar ook nog aan de wereld na mij. Ik vind dat een prachtige en stimulerende gedachte om bij te leven.

Dit is overigens het tiende stukje muziek dat ik heb gecomponeerd sinds ik er anderhalf jaar geleden weer mee begon. Iedere keer ontstaat het als zo'n grote verrassing voor mezelf dat ik, nadat het af is, met verbazing naar mezelf kijk. Het maakt mij gelukkig.

Je mag het van mij doen zoals het bij jou opborrelt.
Het maakt mij vrolijk, ik vind het lieve muziek.
En ik vind het niet ingewikkeld en het maakt mij zeker niet uit of het 'een doel dient'.