Interpretaties nav. Wachten op Godot en Bijbel teksten.

[Maria]

Lastig het juiste subforum te vinden.
Gekozen vanwege de oorsprong van het idee voor dit topic.

Over interpretaties en daarna ontstane denkbeelden en dogma's.
Nav. hiervan vond ik dit artikel.
Wat mij sterk doet denken aan de betekenis en het waarom van de klassieke teksten, die in de Bijbel zijn opgenomen en hoe daarover wordt gedacht.
https://karakters.nu/kader-samuel-becke ... -op-godot/

Ik las dit nog eens, maar dan ter vergelijking, zoals ik die zie.

Het is een dooddoener te zeggen dat literaire teksten aanleiding geven tot verschillende interpretaties en in de loop der tijd allerlei nieuwe betekenissen kunnen krijgen. Hoe in het theater wordt omgegaan met klassieke teksten is daar een goed voorbeeld van. Regisseurs kunnen een tekst bijvoorbeeld een hedendaagse invulling geven en via een eeuwenoude tekst iets vertellen over actuele thema’s .......
Het is mede door deze mogelijkheid om steeds weer nieuwe betekenissen op te roepen en steeds weer actueel te worden dat de klassieke teksten nog steeds gespeeld en gelezen worden.

Er zijn echter ook auteurs die strenge eisen stellen voor de opvoering van hun teksten. Een van de bekendste voorbeelden daarvan is de Ierse schrijver Samuel Beckett, Wachten op Godot.
.........
De Britse theaterregisseuse Deborah Warner kreeg van Becketts erfgenaam dan weer een lang verbod opgelegd om Becketts werk te mogen ensceneren omdat ze zich bij haar enscenering van Footfalls niet genoeg aan Becketts oorspronkelijke regieaanwijzingen had gehouden.

In de ban door teveel eigen interpretaties?

........ een uitstapje te maken naar een andere kunstvorm: muziek. ..............
In haar recent verschenen boek De vlucht van de nachtegaal beschrijft filosofe Marlies De Munck bijvoorbeeld treffend hoe van uitvoerende muzikanten verwacht wordt dat ze zichzelf en hun eigen persoonlijkheid zo veel mogelijk wegcijferen bij het uitvoeren van een werk: ........ en de uitvoerende muzikant is in dat opzicht weinig meer dan een doorgeefluik.

De Duitse filosoof Theodor W. Adorno waarschuwde daar een paar decennia geleden al voor: .................
Door zo sterk op het oorspronkelijke werk en de ontstaanscontext daarvan te focussen, zuigen we volgens Adorno immers alle leven uit een werk. Wat je volgens Adorno als uitvoerder dient te doen is net te zoeken naar manieren waarop het werk hier en nu tot een publiek kan spreken.
...... door ervan uit te gaan dat de tekst een oorspronkelijke betekenis heeft die precies gevat zit in de wil van de auteur, wordt van de tekst een museumstuk gemaakt: de tekst wordt als het ware op een voetstuk geplaatst.......

1*

Een van de redenen waarom Samuel Beckett vandaag nog altijd aanspreekt, is uiteraard dat zijn werk zeer universele thema’s aansnijdt, zoals de wanhoop en de overlevingsdrang van de mens in een wereld zonder betekenis. ................ zijn theaterstukken worden gekenmerkt door een zekere onbestemdheid en mysterie.

2*

Verschillene ideeën over de creatieve interpretaties en uitvoeringen van een klassiek werk.
1 - Het ene om de oorsprong en het mysterie zuiver te houden. En de uitnodiging steeds weer aan de individuele lezer en toehoorder omzijn vrije gedachten erover te laten gaan.
2 - Het andere tbv. de interesse van de diverse toehoorders, de tijden door.
Maar waar het ingevuld door de uitvoerders een eigen leven kan gaan leiden, weg van de oorsprong.

Becketts bekendste toneelstuk Wachten op Godot is daar een uitstekend voorbeeld van...............
Die onbestemdheid maakt dat Wachten op Godot, en Becketts werk in het algemeen, een hele rijkdom aan betekenissen oproept en veel mogelijkheden tot interpretatie biedt. ........

.....makkelijk te zien als een metafoor voor het zoeken naar zin en betekenis in een betekenisloze wereld. Tegelijkertijd lijkt het stuk, net omdat Vladimir en Estragon weinig lijken te ondernemen om verandering te brengen in hun situatie, ons ook iets te vertellen over het onvermogen om open te staan voor verandering en over de angst om het vertrouwde los te laten.

Dat Beckett en zijn erfgenaam zulke strenge opvoeringseisen stellen, lijkt dus te zijn ingegeven door de vrees dat een enscenering net de openheid van Becketts werk teniet zou doen...............
Wanneer je als regisseur bepaalde keuzes gaat maken, bestaat namelijk de kans dat je sterk vanuit één bepaalde interpretatie gaat werken, waardoor de mogelijkheid tot andere interpretaties verdwijnt.

Hier zie ik de link naar Bijbelexegeses, die uiteindelijk tot dogma's kunnen uitgroeien.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Ik las dit nog eens, maar dan ter vergelijking, zoals ik die zie.

Het is een dooddoener te zeggen dat literaire teksten aanleiding geven tot verschillende interpretaties en in de loop der tijd allerlei nieuwe betekenissen kunnen krijgen. Hoe in het theater wordt omgegaan met klassieke teksten is daar een goed voorbeeld van. Regisseurs kunnen een tekst bijvoorbeeld een hedendaagse invulling geven en via een eeuwenoude tekst iets vertellen over actuele thema’s .......
Het is mede door deze mogelijkheid om steeds weer nieuwe betekenissen op te roepen en steeds weer actueel te worden dat de klassieke teksten nog steeds gespeeld en gelezen worden.

1.
Het is niet alleen een dooddoener maar soms ook een vorm van arrogante zelfoverschatting.
Men denkt immers min of meer te weten hoe de auteurs hun werk nu zouden hebben geschreven.
Als men dat denkt onderschat men de ander, want die zou dan meer een soort machinale schrijver zijn.

2.
Andere menen dat ze het recht hebben het werk van oude auteurs te herschrijven.
Dat is gebaseerd op de arrogante gedachte het beter te kunnen dan de oorspronkelijk auteur.


Natuurlijk kan dit binnen de wet (als de schrijver al minstens 70jaar dood is), maar ik vind het ethisch verwerpelijk.
Men schendt immers als het ware het geestelijk recht van de auteurs.

[Rereformed]

Natuurlijk kan dit binnen de wet (als de schrijver al minstens 70jaar dood is), maar ik vind het ethisch verwerpelijk.
Men schendt immers als het ware het geestelijk recht van de auteurs.

Ik zie niet in hoe in onze moderne tijd niet allebei een rechtmatige plaats hebben. Modern publiek heeft er recht op om aangesproken te worden op een eigentijdse manier die zij begrijpt. En de kenners en puristen zorgen met enorme vlijt voor documentaties die zorgvuldig als maar mogelijk is teruggaan naar het origineel. Tegenwoordig kunnen we veelal met allebei geheel gratis kennis nemen. Beiden zijn er in overvloed, en de oorspronkelijke kunstenaar vaart er wel bij.

Neem Bach als voorbeeld.
Hier een perfecte uitvoering gespeeld op Barokinstrumenten, in de Barokstijl en zelfs met Barok-stemming (ongeveer halve toon lager dan moderne stemming).
Hier de bewerking ervan voor modern publiek door James Last, waar hij geniaal een gitaar- en drumritme, oftewel wat iedereen in de 70-er jaren herkende als heerlijk om naar te luisteren, en een geleidelijk aan werken naar een hoogtepunt (crescendo) erbij toverde. Als tiener was ik door deze uitvoering geobscedeerd. In 1981 (of iets later) werd er van deze muziek een CD gemaakt, die ik nog steeds heb (aan het gewicht ervan kun je weten dat het één van de eerste CDs is die ooit gemaakt zijn). Ik heb deze uitvoering van James Last mijn gehele leven door van tijd tot tijd beluisterd, en altijd krijg ik er kippevel van zo mooi.

Ik kreeg in mijn leven zelfs een keer het bewijs ervan hoe diep deze muziekuitvoering de luisteraar raakt. In 1989 (of 1990) moest ik grotendeels zorgen voor de muzikale kant van het voorjaarsfeest van het onderwijsinstituut waar ik aan verbonden was als muziekleraar. Ik deed wat eigenlijk niet mag, maar waar ik in die tijd nauwelijks bewust van was. In de reusachtige sportzaal waar het feest gehouden werd zette ik deze muziek van James Last op, en speelde er tezelfdertijd als solist een dwarsfluitstem bovenop. Via een microfoon werd het geluid van de dwarsfluit geleid door een net uitgevonden machine die er reverb aan gaf. Het resultaat was magnifiek! De muziek maakte zo'n indruk dat ik de week erop werd opgebeld. Er werd mij gevraagd of ik fluitles wil geven. Ik antwoordde dat ik dat al een paar jaar wilde doen, maar niemand in de arme gemeente 2.500 mark (minimum) wil/kan uitgeven voor een instrument. De week daarop werd het onderwijsinstituut tienduizend mark geschonken, een bedrag waarmee vier dwarsfluiten konden worden aangekocht om uit te lenen aan talentvolle kinderen.

Ligeti en Penderecki zouden enkel voetnoten in de muziekgeschiedenis zijn zonder een Kubrick (en vele anderen) die hun muziek (zonder dat de componist het wist) gebruikte voor zijn films.

Of neem de film Amadeus! Wanneer schoolkinderen van tijd tot tijd aan mij vroegen wat is uw favoriete film antwoordde ik altijd Amadeus! In de eerste plaats omdat ik die film opnieuw en opnieuw kan bekijken met interesse. De laatste scene bijvoorbeeld, die laat zien hoe Mozart zijn Requiem dicteert aan Salieri, is eenvoudig geniaal! En dit terwijl je tezelfdertijd moet toegeven en weet dat het allemaal maar verzinsel is, want in werkelijkheid heeft deze scene nooit plaatsgevonden. En toch wordt Mozart niet geschonden in deze film.

[heeck]

Maria,

Het lijdt geen twijfel dat er altijd mensen zijn die als een blok vallen voor het detecteren en opleggen van regels.
Zolang het gaat over het blootleggen van natuurwetten zelfs een nuttige bezigheid.

Daarbuiten zie ik vooral twee strijdige benaderingen:
De ene wil de vrijheid om alles uit te halen wat er in iemands artistieke hoofd opkomt en dan zijn sommige titels nóg uitnodigender dan die van Beckett; zie bijvoorbeeld
https://www.actualidadliteratura.com/nl ... -un-sueno/

De andere kant is alleen artistiek voor zover dat zakelijk interessanter is, wat zeker speelt bij de erfgenamen die zelf de artistieke vermogens missen en door de nog levende artiest niet kan worden gemist voor diens onmisbare levensonderhoud.

Roeland

[TIBERIUS CLAUDIUS]

De andere kant is alleen artistiek voor zover dat zakelijk interessanter is, wat zeker speelt bij de erfgenamen die zelf de artistieke vermogens missen en door de nog levende artiest niet kan worden gemist voor diens onmisbare levensonderhoud.

Roeland

Het laatste is minder belangrijk lijkt me, daar de rechten in de meeste landen na 70jaar na de dood van de auteur zijn verlopen.
Wel kan men langer blijven profiteren als men de voortzetting van een reeks heeft toegestaan.

Mij gaat het er meer om, dat men oude stukken aanpast, waardoor ze hun oorspronkelijke inhoud gedeeltelijk verliezen.

PS.
Zelfs Homerus ontkwam niet aan het lot van zo'n aanpassing.
Plato vond kuising noodzakelijk en dit werd dan ook nog gedaan in een uitgave van 1989

[heeck]

De andere kant is alleen artistiek voor zover dat zakelijk interessanter is, wat zeker speelt bij de erfgenamen die zelf de artistieke vermogens missen en door de nog levende artiest niet kan worden gemist voor diens onmisbare levensonderhoud.

Roeland

Het laatste is minder belangrijk lijkt me, daar de rechten in de meeste landen na 70jaar na de dood van de auteur zijn verlopen.
Wel kan men langer blijven profiteren als men de voortzetting van een reeks heeft toegestaan.

Mij gaat het er meer om, dat men oude stukken aanpast, waardoor ze hun oorspronkelijke inhoud gedeeltelijk verliezen.

PS.
Zelfs Homerus ontkwam niet aan het lot van zo'n aanpassing.
Plato vond kuising noodzakelijk en dit werd dan ook nog gedaan in een uitgave van 1989

Tiberius,

Als zoon van een beeldend kunstenaar heb ik onuitwisbare herinneringen aan het belang van het dagelijks brood.
En ook aan de moeites die de samenleving doet om via kunstaankopen de kunsten niet helemaal dood te knijpen.
Dat kan minder belangrijk worden gevonden als een ander perspectief wordt gekozen; dat is zo.

Of er ongemaltraiteerd werk als zodanig bewaard blijft is een moeilijk oplegbare eis omdat iedere museumdirectie weet dat niet het bewaren, maar het weggooien de onontkomelijkste taak is.

Roeland

[heeck]

Uit mijn leven gegrepen:

Kunst? Wat is kunst!
Kunst is waar de kat niet overheen mag lopen als het nog nat is.

Roeland

[TIBERIUS CLAUDIUS]

De andere kant is alleen artistiek voor zover dat zakelijk interessanter is, wat zeker speelt bij de erfgenamen die zelf de artistieke vermogens missen en door de nog levende artiest niet kan worden gemist voor diens onmisbare levensonderhoud.

Roeland

Het laatste is minder belangrijk lijkt me, daar de rechten in de meeste landen na 70jaar na de dood van de auteur zijn verlopen.
Wel kan men langer blijven profiteren als men de voortzetting van een reeks heeft toegestaan.

Mij gaat het er meer om, dat men oude stukken aanpast, waardoor ze hun oorspronkelijke inhoud gedeeltelijk verliezen.

PS.
Zelfs Homerus ontkwam niet aan het lot van zo'n aanpassing.
Plato vond kuising noodzakelijk en dit werd dan ook nog gedaan in een uitgave van 1989

Tiberius,

Als zoon van een beeldend kunstenaar heb ik onuitwisbare herinneringen aan het belang van het dagelijks brood.
En ook aan de moeites die de samenleving doet om via kunstaankopen de kunsten niet helemaal dood te knijpen.
Dat kan minder belangrijk worden gevonden als een ander perspectief wordt gekozen; dat is zo.

Of er ongemaltraiteerd werk als zodanig bewaard blijft is een moeilijk oplegbare eis omdat iedere museumdirectie weet dat niet het bewaren, maar het weggooien de onontkomelijkste taak is.

Roeland

Als er geen of onvoldoende vraag naar het werk van een kunstenaar is, dan moet hij een ander beroep kiezen.

[heeck]

Als er geen of onvoldoende vraag naar het werk van een kunstenaar is, dan moet hij een ander beroep kiezen.

Uiteraard heb je homerische diepgang betracht en bejubel je dat een dergelijke uitspraak alle, ook de uitvoerende bekwaamheden betreft en gelijk het ministerie van cultuur etcetera deels kan worden opgeheven.
Dat wordt een kale boel.

Roeland

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Als er geen of onvoldoende vraag naar het werk van een kunstenaar is, dan moet hij een ander beroep kiezen.

Uiteraard heb je homerische diepgang betracht en bejubel je dat een dergelijke uitspraak alle, ook de uitvoerende bekwaamheden betreft en gelijk het ministerie van cultuur etcetera deels kan worden opgeheven.
Dat wordt een kale boel.

Roeland

Hoe zo??
Wat kleden ze dan nu wel aan?

PS.
Homerus kreeg echt geen subsidie, die moest zichzelf bedruipen.

[Rereformed]

Als er geen of onvoldoende vraag naar het werk van een kunstenaar is, dan moet hij een ander beroep kiezen.

Verbazingwekkend een Nerlander/Belg tegen te komen die niet bekend is met Vincent van Gogh. En blijkbaar ook niet weet dat Schubert nooit zijn symfonieën hoorde uitgevoerd worden en waarom zijn beroemdste symfonie onvoltooid bleef.

[heeck]

Als er geen of onvoldoende vraag naar het werk van een kunstenaar is, dan moet hij een ander beroep kiezen.

Uiteraard heb je homerische diepgang betracht en bejubel je dat een dergelijke uitspraak alle, ook de uitvoerende bekwaamheden betreft en gelijk het ministerie van cultuur etcetera deels kan worden opgeheven.
Dat wordt een kale boel.

Roeland

Hoe zo??
Wat kleden ze dan nu wel aan?

PS.
Homerus kreeg echt geen subsidie, die moest zichzelf bedruipen.

Het oprakelen van deze kwasi-discussie kan je misschien beter met Halbe Zijlstra opnemen die, oh homerische benoeming, ooit staatssecretaris van cultuur was en zijn opleiding marketing daarbij zwaarder liet wegen dan de sociologische.

Al die meer en minder opbrengende kunsten-aars kleden het bestaan aan. Door hun uitvoerend plezier, door het plezier wat ze anderen brengen, door hun soms uitdrukkelijke kritiek waarbij je het als een vorm van meningsuiting kunt zien. Enzovoorts, enzovoorts.
Geprezen, verfoeid, vergeten en ook als representatief vertoon misbruikt als belegging.

Het lijkt me daarom interessanter om te zien of er aan Maria haar suggestie een bruikbaarder parallel valt te breien:

Zijn er van de befaamde tekeningen van Rembrandt door anderen verbeterde versies en wat dient daar van te worden gevonden.

En dan heb ik het niet over de uitgewerkte stukken, maar juist over de "simpele" schetsen uit & van zijn omgeving.


Roeland

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Uiteraard heb je homerische diepgang betracht en bejubel je dat een dergelijke uitspraak alle, ook de uitvoerende bekwaamheden betreft en gelijk het ministerie van cultuur etcetera deels kan worden opgeheven.
Dat wordt een kale boel.

Roeland

Hoe zo??
Wat kleden ze dan nu wel aan?

PS.
Homerus kreeg echt geen subsidie, die moest zichzelf bedruipen.

Het oprakelen van deze kwasi-discussie kan je misschien beter met Halbe Zijlstra opnemen die, oh homerische benoeming, ooit staatssecretaris van cultuur was en zijn opleiding marketing daarbij zwaarder liet wegen dan de sociologische.

Al die meer en minder opbrengende kunsten-aars kleden het bestaan aan. Door hun uitvoerend plezier, door het plezier wat ze anderen brengen, door hun soms uitdrukkelijke kritiek waarbij je het als een vorm van meningsuiting kunt zien. Enzovoorts, enzovoorts.
Geprezen, verfoeid, vergeten en ook als representatief vertoon misbruikt als belegging.

Het lijkt me daarom interessanter om te zien of er aan Maria haar suggestie een bruikbaarder parallel valt te breien:

Zijn er van de befaamde tekeningen van Rembrandt door anderen verbeterde versies en wat dient daar van te worden gevonden.

En dan heb ik het niet over de uitgewerkte stukken, maar juist over de "simpele" schetsen uit & van zijn omgeving.


Roeland

Als er zoveel mensen er plezier aan beleven, waarom betalen ze er dan niet zelf voor?
Nee daar laten ze mensen voor op draaien die het maar rommel vinden.

------------------------------------------

Het verbeteren van andermans werk lijkt mij in het algemeen niet zo gewenst en ook zie ik er het nut niet van.
Wat wel iets is, dat zeker van mij mag gebeuren, is een replica maken van 'De Nachtwacht' op volle grote met de afgesneden stukken.

PS.
Rembrandt kreeg nooit subsidie, wel was hij al heel beroemd tijdens zijn leven.
Men kwam zelfs uit Italië om rechtstreeks van hem te kunnen kopen.

[Rereformed]

Het verbeteren van andermans werk lijkt mij in het algemeen niet zo gewenst en ook zie ik er het nut niet van.

Hier een suggestie voor je: eisen dat het Requiem van Mozart afgekapt wordt midden in het Lacrimosa, na maat 8. Indien men hiertoe niet bereid is maar na maat 8 hardnekkig blijft doorspelen, demonstratief de zaal uit lopen.

Misschien ontgaat je het nut. Er zal toch niet voor niets een oneindig lange lijst zijn van uitvoeringen van Mahlers 10e, waar alleen schetsen van zijn?

Geen musicus zal tegenspreken dat Ravels geniale orkestversie van Moessorkgki's Schilderijententoonstelling zo niet een verbetering, dan toch wel zeer gewenst was. Ravel, en ook anderen, deden iets waartoe Moessorgski geen bekwaamheid had. En bovendien was het via Ravel dat Moessorgski bij het grote publiek bekend werd.

[heeck]

Het verbeteren van andermans werk lijkt mij in het algemeen niet zo gewenst en ook zie ik er het nut niet van.
Wat wel iets is, dat zeker van mij mag gebeuren, is een replica maken van 'De Nachtwacht' op volle grote met de afgesneden stukken.

PS.
Rembrandt kreeg nooit subsidie, wel was hij al heel beroemd tijdens zijn leven.
Men kwam zelfs uit Italië om rechtstreeks van hem te kunnen kopen.

Waarom zou je dan zo gebeten zijn op originele versies van Homerus?
En wat is de zin in deze van het herinneren aan rijke en armoedige, NU bekende kunstenaars/kunstwerken?

Voor wie het verschil niet kan zien, horen of voelen rest de armzaligste sleutel die op alle sloten past; het geld.

En daarom dat het zeker niet gek is om een nachtwacht of een Turner op iedere gewenste maat na te kunnen bestellen. zonodig echt geschilderd.
En een CD of Spotify sparen concertbezoek uit zodat het besef kan doorbreken dat een uitvaartbijeenkomst ook stukken goedkoper kan als ZOOM wordt ingezet, want video-vertoningen zijn daarbij toch al gemeengoed.

Roeland